Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Падобна другі і трэці — аж да сёмага.
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.
Просьле ж усіх памерла й жонка.
Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
гэта найважнейшае ды першае прыказанне.
Гэта вялікае а першае расказаньне.
Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
