Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Яна Станкевіча
І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Многа бо пакліканых, да мала выбраных.
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.
Просьле ж усіх памерла й жонка.
Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.
Гэта вялікае а першае расказаньне.
Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
