Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Яна Станкевіча
Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
Царства Нябе́снае падобна да чалаве́ка цара́, каторы справіў вясе́льле для сына свайго.
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясе́льле; і не хаце́лі прыйсьці.
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абе́д мой, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясе́льле.
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзе́каваліся і забілі іх.
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі свае́ вынішчыць забойцаў гэных і спаліць ме́ста іхняе.
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
Тады кажа ён слугам сваім: вясе́льле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Дык пайдзе́це на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясе́льле.
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясе́льлі было поўна гасьце́й.
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
Цар, увайшоўшы паглядзе́ць банкетуючых, убачыў там чалаве́ка, адзе́тага не ў вясе́льную вопратку,
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясе́льнай вопратцы? Той жа маўчаў.
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьме́це яго і ўкіньце ў це́мру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Бо многа запрошаных, але мала выбраных.
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.
Просьле ж усіх памерла й жонка.
Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
Бо пры ўваскрасе́ньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на не́бе.
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
А аб ускрасе́ньні паме́ршых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
Гэта ёсьць пе́ршае і найбольшае прыказаньне.
Гэта вялікае а першае расказаньне.
Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
На гэтых двох прыказаньнях грунту́ецца ўве́сь закон і прарокі.
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
Кажа ім: як жа Давід у духу заве́ Яго Госпадам, калі кажа:
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
Дык калі Давід заве́ Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
