Мацьвея 22 разьдзел

Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:
 
І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

Царства Нябе́снае падобна да чалаве́ка цара́, каторы справіў вясе́льле для сына свайго.
 
«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясе́льле; і не хаце́лі прыйсьці.
 
І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абе́д мой, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясе́льле.
 
Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
 
Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзе́каваліся і забілі іх.
 
астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі свае́ вынішчыць забойцаў гэных і спаліць ме́ста іхняе.
 
І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

Тады кажа ён слугам сваім: вясе́льле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.
 
Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

Дык пайдзе́це на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясе́льле.
 
Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясе́льлі было поўна гасьце́й.
 
І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць банкетуючых, убачыў там чалаве́ка, адзе́тага не ў вясе́льную вопратку,
 
І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясе́льнай вопратцы? Той жа маўчаў.
 
І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьме́це яго і ўкіньце ў це́мру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,
 
Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

Бо многа запрошаных, але мала выбраных.
 
Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.
 
Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.
 
І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?
 
Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?
 
Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.
 
Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?
 
І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.
 
Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
 
І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:
 
У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).
 
кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.
 
А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
 
Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.
 
Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.
 
Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.
 
А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

Бо пры ўваскрасе́ньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на не́бе.
 
Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

А аб ускрасе́ньні паме́ршых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:
 
Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).
 
“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
 
І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.
 
Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:
 
І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?
 
«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).
 
Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

Гэта ёсьць пе́ршае і найбольшае прыказаньне.
 
гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).
 
Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

На гэтых двох прыказаньнях грунту́ецца ўве́сь закон і прарокі.
 
На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:
 
Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
 
кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

Кажа ім: як жа Давід у духу заве́ Яго Госпадам, калі кажа:
 
Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
 
“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

Дык калі Давід заве́ Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?
 
Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.
 
І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.