Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла
Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:
Езус зноў расказаў ім прыпавесць:
Царства Нябе́снае падобна да чалаве́ка цара́, каторы справіў вясе́льле для сына свайго.
«Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для свайго сына.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясе́льле; і не хаце́лі прыйсьці.
Ён паслаў сваіх слугаў паклікаць запрошаных на вяселле, але яны не хацелі прыйсці.
Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абе́д мой, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясе́льле.
Зноў паслаў іншых слугаў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны валы мае і адкормленая жыўнасць, і ўсё падрыхтавана; прыходзьце на вяселле”.
Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
Але яны пагардзілі і адышлі, хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.
Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзе́каваліся і забілі іх.
Астатнія ж, схапіўшы слугаў ягоных, зняважылі і забілі іх.
Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі свае́ вынішчыць забойцаў гэных і спаліць ме́ста іхняе.
Кароль жа раззлаваўся і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад.
Тады кажа ён слугам сваім: вясе́льле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.
Тады ён сказаў сваім слугам: “Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі.
Дык пайдзе́це на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясе́льле.
Таму пайдзіце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле”.
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясе́льлі было поўна гасьце́й.
Тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле гасцямі.
Цар, увайшоўшы паглядзе́ць банкетуючых, убачыў там чалаве́ка, адзе́тага не ў вясе́льную вопратку,
Кароль, увайшоўшы паглядзець на гасцей, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельную вопратку,
і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясе́льнай вопратцы? Той жа маўчаў.
і сказаў яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?” Той прамаўчаў.
Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьме́це яго і ўкіньце ў це́мру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,
Тады кароль сказаў слугам: “Звяжыце яму ногі і рукі і выкіньце яго вон, у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.
Бо многа запрошаных, але мала выбраных.
Бо шмат пакліканых, але мала выбраных».
Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.
Тады фарысеі пайшлі і раіліся, як бы злавіць Езуса на слове.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.
І паслалі да Яго вучняў сваіх разам з прыхільнікамі Ірада, каб спыталіся: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Божаму праўдзіва вучыш, і не зважаеш ні на кога, бо не глядзіш на аблічча людзей.
Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?
Таму скажы нам: як Табе здаецца? Ці належыць плаціць падатак цэзару, ці не?»
Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?
Але Езус, ведаючы іхнюю зласлівасць, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?
Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.
Пакажыце Мне падатковую манету». Яны прынеслі Яму дынар.
І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?
Ён спытаў іх: «Чыя гэта выява і надпіс?»
Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.
Адказалі Яму: «Цэзара». Тады Ён сказаў ім: «Дык аддавайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.
У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:
У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго:
Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).
«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі нехта памрэ, не маючы дзяцей, няхай яго брат возьме жонку ягоную і адродзіць нашчадкаў брату свайму”.
Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Дык вось, было ў нас сем братоў. Першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Гэтаксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.
А пасля ўсіх памерла і жонка.
Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.
Пры ўваскрашэнні катораму з семярых яна будзе за жонку? Бо яна належала ўсім».
Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.
Езус адказаў ім: «Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ні сілы Божай.
Бо пры ўваскрасе́ньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на не́бе.
Бо пры ўваскрашэнні ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але жывуць, як анёлы Божыя на нябёсах.
А аб ускрасе́ньні паме́ршых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:
А пра ўваскрашэнне памерлых хіба вы не чыталі сказанага вам ад Бога:
Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).
“Я Бог Абрагама, Бог Ісаака і Бог Якуба”? Бог не ёсць Богам мёртвых, а жывых».
І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
Натоўп, пачуўшы гэта, дзівіўся з вучэння Яго.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.
Калі фарысеі пачулі, што Езус прымусіў замоўкнуць садукеяў, яны сабраліся разам.
І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:
І адзін з іх, кніжнік, выпрабоўваючы Яго, спытаўся:
Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?
«Настаўнік, якая запаведзь найбольшая ў Законе?»
Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).
Езус адказаў яму: «“Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсім розумам тваім”.
Гэта ёсьць пе́ршае і найбольшае прыказаньне.
Гэта найбольшая і першая запаведзь.
Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).
Другая ж — падобная да яе: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”.
На гэтых двох прыказаньнях грунту́ецца ўве́сь закон і прарокі.
На гэтых дзвюх запаведзях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі».
Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:
Калі фарысеі сабраліся, Езус спытаўся ў іх:
Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Яны адказалі Яму: «Давіда».
Кажа ім: як жа Давід у духу заве́ Яго Госпадам, калі кажа:
Ён сказаў ім: «Як жа Давід, натхнёны Духам, называе Яго Панам, калі кажа:
Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
“Сказаў Пан Пану майму: сядзь праваруч Мяне,пакуль не пакладу ворагаў Тваіхпад ногі Твае”?
Дык калі Давід заве́ Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?
Дык калі Давід называе Яго Панам, які ж Ён сын яму?»
І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.
І ніхто не здолеў адказаць Яму ні слова. З таго дня ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.
