Мацьвея 22 разьдзел

 

 

Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:

 

Сказаў Госпад гэткую прыповесьць:

 

Нябеснае Валадарства падобнае да чалавека цара, каторы справіў вясельле свайму сыну

 

і паслаў сваіх слугаў клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

І зноў паслаў іншых слугаў наказваючы: скажэце запрошаным: Вось я прыгатаваў мой абед, мае валы і што ўкормлена, зарэзаны ды ўсё гатова: прыходзьце на вясельле.

 

Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.

 

Другія-ж схапіўшы ягоных слугаў, незьдзекаваліся і забілі іх.

 

Калі-ж цар пачуў аб гэтым, узлаваўся і паслаў сваё войскі вынішчыць тых забойцаў і спаліць іхняе места.

 

Тады кажа ён сваім слугам: вясельле гатовае, але закліканыя ня былі дастойныя,

 

дык ідзеце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі; благіх і добрых — і святліца напоўнілася гастямі.

 

Увайшоў-жа цар паглядзець на банкетуючых і ўбачыў там чалавека ня ўбранага ў вясельную вопратку.

 

І кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

 

Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі і ногі і ўкіньце яго ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Бо многа запрошаных, але мала выбраных.

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.

 

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як-бы ўлавіць Яго на словах.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.

 

І паслалі да Яго сваіх вучняў з ірадзіянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдамоўны і справядліва навучаеш аб Божым шляху ды на нікога не зважаеш, бо не глядзін на людзкую асобу.

Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?

 

Дык скажы нам, як Табе здаецца: ці дазволена даваць падатак кесару, ці не?

Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?

 

Але Ісус, бачучы іхнюю злосную хітрасьць, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушныя?

Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.

 

Пакажэце Мне манэту, якою плоціце падатак. Яны прынесьлі Яму дынар.

І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?

 

І кажа ім: чый абраз тут і надпіс? Кажуць Яму: кесараў. Тады сказаў ім: дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу.

Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.

 

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.

 

У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:

 

Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).

 

Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.

 

Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.

 

Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.

 

 

 

Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).

 

І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

 

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.

 

Калі фарысэі пачулі, што Ісус прымусіў садукеяў змоўкнуць, сабраліся разам

І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:

 

і адзін законьнік, прыступіўся да Ісуса, выпрабоўваючы Яго і спытаўся:

Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?

 

Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў законе?

Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).

 

Ісус-жа сказаў яму: Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваею, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).

 

Другое-ж падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

На гэтых двох прыказаньнях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

 

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

Кажа ім: як-жа Давід у духу заве Яго Госпадам, кажучы:

Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).

 

Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч Мяне, дакуль палажу ворагаў тваіх да падножжа ног тваіх.

 

Дык калі Давід заве Яго Госпадам, як-жа Ён ягоны сын? І ніхто ня мог адказаць Яму на слова.

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.

 

І з таго дня ніхто ўжо не адважваўся задаваць Яму пытаньні.