Мацьвея 22 разьдзел

 

 

Езус зноў расказаў ім прыпавесць:

 

І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для свайго сына.

 

Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.

Ён паслаў сваіх слугаў паклікаць запрошаных на вяселле, але яны не хацелі прыйсці.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Зноў паслаў іншых слугаў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны валы мае і адкормленая жыўнасць, і ўсё падрыхтавана; прыходзьце на вяселле”.

 

Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

Але яны пагардзілі і адышлі, хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.

 

Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;

Астатнія ж, схапіўшы слугаў ягоных, зняважылі і забілі іх.

 

другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.

Кароль жа раззлаваўся і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад.

 

Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.

Тады ён сказаў сваім слугам: “Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі.

 

Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.

Таму пайдзіце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле”.

 

Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.

Тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.

Кароль, увайшоўшы паглядзець на гасцей, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельную вопратку,

 

Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.

і сказаў яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?” Той прамаўчаў.

 

Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады кароль сказаў слугам: “Звяжыце яму ногі і рукі і выкіньце яго вон, у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.

Бо шмат пакліканых, але мала выбраных».

 

Многа бо пакліканых, да мала выбраных.

Тады фарысеі пайшлі і раіліся, як бы злавіць Езуса на слове.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.

І паслалі да Яго вучняў сваіх разам з прыхільнікамі Ірада, каб спыталіся: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Божаму праўдзіва вучыш, і не зважаеш ні на кога, бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,

Таму скажы нам: як Табе здаецца? Ці належыць плаціць падатак цэзару, ці не?»

 

дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?

Але Езус, ведаючы іхнюю зласлівасць, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

Пакажыце Мне падатковую манету». Яны прынеслі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.

Ён спытаў іх: «Чыя гэта выява і надпіс?»

 

Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

Адказалі Яму: «Цэзара». Тады Ён сказаў ім: «Дык аддавайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».

 

Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго:

 

У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,

«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі нехта памрэ, не маючы дзяцей, няхай яго брат возьме жонку ягоную і адродзіць нашчадкаў брату свайму”.

 

кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).

Дык вось, было ў нас сем братоў. Першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

Гэтаксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.

А пасля ўсіх памерла і жонка.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.

Пры ўваскрашэнні катораму з семярых яна будзе за жонку? Бо яна належала ўсім».

 

Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.

Езус адказаў ім: «Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ні сілы Божай.

 

Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.

Бо пры ўваскрашэнні ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але жывуць, як анёлы Божыя на нябёсах.

 

Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.

А пра ўваскрашэнне памерлых хіба вы не чыталі сказанага вам ад Бога:

 

Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:

“Я Бог Абрагама, Бог Ісаака і Бог Якуба”? Бог не ёсць Богам мёртвых, а жывых».

 

«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.

Натоўп, пачуўшы гэта, дзівіўся з вучэння Яго.

 

І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.

Калі фарысеі пачулі, што Езус прымусіў замоўкнуць садукеяў, яны сабраліся разам.

 

Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам

І адзін з іх, кніжнік, выпрабоўваючы Яго, спытаўся:

 

і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:

«Настаўнік, якая запаведзь найбольшая ў Законе?»

 

Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?

Езус адказаў яму: «“Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсім розумам тваім”.

 

Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).

Гэта найбольшая і першая запаведзь.

 

Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.

Другая ж — падобная да яе: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”.

 

Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).

На гэтых дзвюх запаведзях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі».

 

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі фарысеі сабраліся, Езус спытаўся ў іх:

 

Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Яны адказалі Яму: «Давіда».

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

Ён сказаў ім: «Як жа Давід, натхнёны Духам, называе Яго Панам, калі кажа:

 

Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:

“Сказаў Пан Пану майму: сядзь праваруч Мяне,пакуль не пакладу ворагаў Тваіхпад ногі Твае”?

 

«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?

Дык калі Давід называе Яго Панам, які ж Ён сын яму?»

 

Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

І ніхто не здолеў адказаць Яму ні слова. З таго дня ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.