Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад В. Гадлеўскага
Езус зноў расказаў ім прыпавесць:
І адказваючы Езус гаварыў ім ізноў у прыповесьцях, кажучы:
«Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для свайго сына.
Падобным сталася каралеўства нябеснае да чалавека караля, каторы справіў вясельле свайму сыну.
Ён паслаў сваіх слугаў паклікаць запрошаных на вяселле, але яны не хацелі прыйсці.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.
Зноў паслаў іншых слугаў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны валы мае і адкормленая жыўнасць, і ўсё падрыхтавана; прыходзьце на вяселле”.
Ізноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатовіў абед мой, валы мае і кормнікі пабіты і ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».
Але яны пагардзілі і адышлі, хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.
Але яны ня дбалі і пайшлі, хто да свае сялібы, а хто да свайго гандлю,
Астатнія ж, схапіўшы слугаў ягоных, зняважылі і забілі іх.
другія-ж схапілі слуг ягоных і назьдзкаваўшыся, пазабівалі.
Кароль жа раззлаваўся і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад.
Калі-ж пачуў кароль, загневаўся і паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў і спаліў іхны горад.
Тады ён сказаў сваім слугам: “Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі.
Тады сказаў сваім слугам: Вясельле-то гатова, але прошаныя ня былі дастойны.
Таму пайдзіце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле”.
Дык ідзеце на скрыжаваньні дарог і каго-толькі спаткаеце, клічце на вясельле.
Тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле гасцямі.
І слугі ягоны, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, благіх і добрых — і вясельле было поўнае гасьцей.
Кароль, увайшоўшы паглядзець на гасцей, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельную вопратку,
А кароль увайшоў, каб паглядзець на гасьцей, і ўбачыў там чалавека неадзетага ў вясельную вопртаку.
і сказаў яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?” Той прамаўчаў.
І сказаў яму: Дружа, як ты сюды ўвайшоў, ня маючы вясельнай вопраткі? Але той маўчаў.
Тады кароль сказаў слугам: “Звяжыце яму ногі і рукі і выкіньце яго вон, у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.
Тады сказаў кароль слугам: Зьвязаўшы рукі і ногі яго, кіньце яго ў вонкавую цемру, там будзе плач і скрыгот зубоў.
Бо шмат пакліканых, але мала выбраных».
Бо многа пакліканых, але мала выбраных.
Тады фарысеі пайшлі і раіліся, як бы злавіць Езуса на слове.
Тады фарызэі, адыйшоўшы, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць у мове.
І паслалі да Яго вучняў сваіх разам з прыхільнікамі Ірада, каб спыталіся: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Божаму праўдзіва вучыш, і не зважаеш ні на кога, бо не глядзіш на аблічча людзей.
І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрадыянамі, кажучы: Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і дарогі Божай папраўдзе навучаеш і не зважаеш на нікога, бо не аглядаесься на асобу людзкую,
Таму скажы нам: як Табе здаецца? Ці належыць плаціць падатак цэзару, ці не?»
дык скажы нам, як табе здаецца, можна даваць падатак цэзару, ці не?
Але Езус, ведаючы іхнюю зласлівасць, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?
А Езус, пазнаўшы іхную нягоднасьць, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?
Пакажыце Мне падатковую манету». Яны прынеслі Яму дынар.
Пакажэце мне падатковую манэту. Яны-ж прыняслі яму дынара.
Ён спытаў іх: «Чыя гэта выява і надпіс?»
І сказаў ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?
Адказалі Яму: «Цэзара». Тады Ён сказаў ім: «Дык аддавайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».
Кажуць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу.
Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.
І пачуўшы, яны зьдзівіліся і пакінуўшы яго, адыйшлі.
У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго:
У той дзень прыступілі да яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрашэньня, і спыталіся ў яго,
«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі нехта памрэ, не маючы дзяцей, няхай яго брат возьме жонку ягоную і адродзіць нашчадкаў брату свайму”.
кажучы: Вучыцель, Майсей сказаў: «Каліб хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны возьме яго жонку і ўскрасіць патомства брату свайму» (Паўл. Пр. 25:5).
Дык вось, было ў нас сем братоў. Першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.
Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Гэтаксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Таксама другі і трэці аж да сёмага.
А пасля ўсіх памерла і жонка.
А ўканцы пасьля ўсіх памярла і жонка.
Пры ўваскрашэнні катораму з семярых яна будзе за жонку? Бо яна належала ўсім».
Дыу у ўскрашеньні чыёй з сямёх будзе яна жонкай? Бо ўсе мелі яе.
Езус адказаў ім: «Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ні сілы Божай.
А Езус, адказваючы, сказаў ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісаньняў ані моцы Божай.
Бо пры ўваскрашэнні ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але жывуць, як анёлы Божыя на нябёсах.
Бо ў ускрашэньні ані жэняцца, ані ідуць замуж, але будуць як анёлы Божыя ў небе.
А пра ўваскрашэнне памерлых хіба вы не чыталі сказанага вам ад Бога:
А аб ускрашэньні ўмерлых ці вы ня чыталі, што было сказана Богам, каторы вам кажа:
“Я Бог Абрагама, Бог Ісаака і Бог Якуба”? Бог не ёсць Богам мёртвых, а жывых».
«Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Вых. 3:6). Ня ёсьць-жа Бог умерлых, але жывых.
Натоўп, пачуўшы гэта, дзівіўся з вучэння Яго.
І, пачуўшы, грамады дзівіліся з навукі яго.
Калі фарысеі пачулі, што Езус прымусіў замоўкнуць садукеяў, яны сабраліся разам.
А фарызэі, пачуўшы, што прымусіў садукеяў замаўчаць, сабраліся разам
І адзін з іх, кніжнік, выпрабоўваючы Яго, спытаўся:
і спытаўся яго адзін з іх, вучоны ў законе, прабуючы яго:
«Настаўнік, якая запаведзь найбольшая ў Законе?»
Вучыцель, якое ёсьць вялікае прыказаньне ў законе?
Езус адказаў яму: «“Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсім розумам тваім”.
Сказаў яму Езус: «Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам сваім, і ўсей душою тваею, і ўсей мысьляй тваею» (Паўл. Пр. 6:5).
Гэта найбольшая і першая запаведзь.
Гэта ёсьць найбольшае і першае прыказаньне.
Другая ж — падобная да яе: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”.
Другое-ж ёсьць гэтаму падобнае: «Любі бліжняга свайго, як самога сябе» (Лев. 19:18).
На гэтых дзвюх запаведзях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі».
На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь закон і прарокі.
Калі фарысеі сабраліся, Езус спытаўся ў іх:
Калі-ж сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,
«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Яны адказалі Яму: «Давіда».
кажучы: Што вы думаеце аб Хрыстусе? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.
Ён сказаў ім: «Як жа Давід, натхнёны Духам, называе Яго Панам, калі кажа:
Дык як-жа Давід у духу заве яго Панам, кажучы:
“Сказаў Пан Пану майму: сядзь праваруч Мяне,пакуль не пакладу ворагаў Тваіхпад ногі Твае”?
«Сказаў Пан Пану майму, сядзі праваруч мяне, пакуль палажу воргаў тваіх падножжам ног тваіх?» (Пс. 109:1).
Дык калі Давід называе Яго Панам, які ж Ён сын яму?»
Дык калі Давід заве яго Панам, як-жа ёсьць сынам ягоным?
І ніхто не здолеў адказаць Яму ні слова. З таго дня ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.
І ніхто ня мог адказаць яму слова і ніхто ня сьмеў ад таго дня болей у яго пытацца.
