Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад В. Гадлеўскага
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
І адказваючы Езус гаварыў ім ізноў у прыповесьцях, кажучы:
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
Падобным сталася каралеўства нябеснае да чалавека караля, каторы справіў вясельле свайму сыну.
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Ізноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатовіў абед мой, валы мае і кормнікі пабіты і ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
Але яны ня дбалі і пайшлі, хто да свае сялібы, а хто да свайго гандлю,
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
другія-ж схапілі слуг ягоных і назьдзкаваўшыся, пазабівалі.
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
Калі-ж пачуў кароль, загневаўся і паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў і спаліў іхны горад.
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Тады сказаў сваім слугам: Вясельле-то гатова, але прошаныя ня былі дастойны.
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
Дык ідзеце на скрыжаваньні дарог і каго-толькі спаткаеце, клічце на вясельле.
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
І слугі ягоны, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, благіх і добрых — і вясельле было поўнае гасьцей.
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
А кароль увайшоў, каб паглядзець на гасьцей, і ўбачыў там чалавека неадзетага ў вясельную вопртаку.
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
І сказаў яму: Дружа, як ты сюды ўвайшоў, ня маючы вясельнай вопраткі? Але той маўчаў.
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Тады сказаў кароль слугам: Зьвязаўшы рукі і ногі яго, кіньце яго ў вонкавую цемру, там будзе плач і скрыгот зубоў.
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Бо многа пакліканых, але мала выбраных.
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
Тады фарызэі, адыйшоўшы, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць у мове.
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрадыянамі, кажучы: Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і дарогі Божай папраўдзе навучаеш і не зважаеш на нікога, бо не аглядаесься на асобу людзкую,
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
дык скажы нам, як табе здаецца, можна даваць падатак цэзару, ці не?
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
А Езус, пазнаўшы іхную нягоднасьць, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
Пакажэце мне падатковую манэту. Яны-ж прыняслі яму дынара.
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
І сказаў ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
Кажуць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу.
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
І пачуўшы, яны зьдзівіліся і пакінуўшы яго, адыйшлі.
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
У той дзень прыступілі да яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрашэньня, і спыталіся ў яго,
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
кажучы: Вучыцель, Майсей сказаў: «Каліб хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны возьме яго жонку і ўскрасіць патомства брату свайму» (Паўл. Пр. 25:5).
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
Таксама другі і трэці аж да сёмага.
Просьле ж усіх памерла й жонка.
А ўканцы пасьля ўсіх памярла і жонка.
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
Дыу у ўскрашеньні чыёй з сямёх будзе яна жонкай? Бо ўсе мелі яе.
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
А Езус, адказваючы, сказаў ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісаньняў ані моцы Божай.
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
Бо ў ускрашэньні ані жэняцца, ані ідуць замуж, але будуць як анёлы Божыя ў небе.
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
А аб ускрашэньні ўмерлых ці вы ня чыталі, што было сказана Богам, каторы вам кажа:
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
«Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Вых. 3:6). Ня ёсьць-жа Бог умерлых, але жывых.
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
І, пачуўшы, грамады дзівіліся з навукі яго.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
А фарызэі, пачуўшы, што прымусіў садукеяў замаўчаць, сабраліся разам
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
і спытаўся яго адзін з іх, вучоны ў законе, прабуючы яго:
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Вучыцель, якое ёсьць вялікае прыказаньне ў законе?
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
Сказаў яму Езус: «Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам сваім, і ўсей душою тваею, і ўсей мысьляй тваею» (Паўл. Пр. 6:5).
Гэта вялікае а першае расказаньне.
Гэта ёсьць найбольшае і першае прыказаньне.
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
Другое-ж ёсьць гэтаму падобнае: «Любі бліжняга свайго, як самога сябе» (Лев. 19:18).
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь закон і прарокі.
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
Калі-ж сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
кажучы: Што вы думаеце аб Хрыстусе? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
Дык як-жа Давід у духу заве яго Панам, кажучы:
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
«Сказаў Пан Пану майму, сядзі праваруч мяне, пакуль палажу воргаў тваіх падножжам ног тваіх?» (Пс. 109:1).
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
Дык калі Давід заве яго Панам, як-жа ёсьць сынам ягоным?
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
І ніхто ня мог адказаць яму слова і ніхто ня сьмеў ад таго дня болей у яго пытацца.
