Мацьвея 9 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад В. Гадлеўскага
І, уступіўшы ў струг, пераплыў і прышоў да места Свайго.
І ўвайшоў у лодку, пераплыў на другі бок і прыйшоў у свой горад.
І вось, прынесьлі да Яго хворага паляржаванага, на пасьцелі ляжачага. І Ісус, бачачы веру іхную, сказаў паляржаванаму: «Асьмелься, дзяцё! дараваны табе грахі твае».
І вось прынясьлі да яго спаралізаванага, ляжачага на пасьцелі. І Езус, бачачы веру іх, сказаў спаралізаванаму: Надзейся, сыне, адпушчаюцца табе грахі твае.
І, вось, некатрыя з кніжнікаў сказалі самы ў сабе: «Гэты блявузґае».
І вось некаторыя з кніжнікаў сказалі самі ў сабе: Ён блюзьніць.
А Ісус, ведаючы думкі іхныя, сказаў: «Чаму думаеце благое ў сэрцах сваіх?
Езус-жа, бачачы іхныя думкі, сказаў: Нашто вы думаеце благое ў сярцох вашых?
Во што лягчэй сказаць: ’Дараваны табе грахі’, ці сказаць: ’Устань а йдзі’?
Што лягчэй сказаць: «Адпушчаюцца табе грахі твае», ці сказаць: «Устань і хадзі»?
Але каб вы ведалі, што Сын Людзкі мае ўладу на зямлі дараваць грахі» (тады кажа да паляржаванага): «Устань, вазьмі пасьцелю сваю і йдзі да дому свайго».
Але каб вы ведалі, што Сын чалавечы мае ўладу на зямлі адпускаць грахі — тады кажа спаралізаванаму: Устань, вазьмі пасьцель тваю і ідзі ў дом твой.
І ён устаў, і пайшоў да дому свайго.
І ўстаў і пайшоў у дом свой.
І як груды бачылі гэта, палохаліся й хвалілі Бога, Каторы даў такую моц людзём.
Грамады-ж, бачачы гэтае, праняліся страхам і славілі Бога, каторы даў такую ўладу людзям.
І як Ісус адыходзіў адгэнуль, Ён абачыў чалавека, ля збору мыта седзячага, званага Мацьвеям, і сказаў яму: «Ідзі за Імною». І ён устаў а пайшоў за Ім.
І калі Езус пайшоў адтуль, убачыў чалавека, сядзячага ля мытніцы, іменем Матэуш. І сказаў яму: Ідзі за мною І ён ўстаўшы, пайшоў за ім.
І сталася, як Ісус узьляжаў за сталом у доме, і вось, шмат мытнікаў а грэшнікаў, прышоўшы, узьляжалі зь Ісусам а з вучанікамі Ягонымі.
І здарылася, калі ён у доме сядзеў за сталом, вось многія мытнікі і грэшнікі прыйшлі і паселі за стол з Езусам і вучнямі яго.
І як фарысэі абачылі гэта, яны сказалі вучанікам Ягоным: «Чаму есьць Вучыцель ваш із мытнікамі а грэшнікамі?»
І ўбачыўшы фарызэі казалі вучням ягоным: Чаму ваш вучыцель есьць з мытнікамі і грэшнікамі?
Ісус жа, пачуўшы гэта, сказаў ім: «Не здаровыя патрабуюць лекара, але хворыя.
А Езус, пачуўшы, сказаў: Ня трэба здаровым лекара, але хворым.
Пайдзіце ж і наўчыцеся ж, што знача: ’міласэрдзя хачу, а не аброку’? бо Я прышоў прыгукаць не справядлівых, але грэшнікаў да каяты».
Ідзеце-ж і навучэцеся, што значыць: «Міласэрдзя хачу, а не ахвяры». Бо я не прыйшоў клікаць справядлівых, але грэшных.
Тады дабліжыліся да Яго вучанікі Яанавы, кажучы: «Чаму мы а фарысэі постуем часта, а вучанікі Твае ня постуюць?».
Тады падыйшлі да яго вучні Яна, кажучы: Чаму мы і фарызэі посьцім часта, а твае вучні ня посьцяць?
І сказаў ім Ісус: «Ці могуць смуціцца сынове вясельнага палацу, пакуль ізь імі малады? Але настануць дні, калі адыймуць у іх маладога, і тады будуць поставаць.
І сказаў ім Езус: Ці-ж могуць сумаваць прыяцелі маладога, пакуль з імі ёсьць малады? Але прыйдуць дні, калі забяруць ад іх маладога — і тады будуць пасьціць.
І ніхто да старога адзецьця не прышывае лапіка зь няваленага сукна, бо нова прышытае сьцягнецца, і дзірка будзе горшая.
І ніхто на старую вопратку не кладзе латкі з старога сукна, бо яна рве вопратку і робіцца горшая дзіра.
І не наліваюць віна маладога ў скураныя мяхі старыя, бо мяхі парвуцца, і віно выцякае, і мяхі гінуць; але наліваюць віно маладое ў мяхі новыя, і захаваецца адно й другое.
І не ўліваюць новага віна ў старыя мяхі, бо інакш разрываюцца мяхі, і віно разьліваецца, і мяхі прападаюць. Але новае віно ўліваюць у новыя мяхі — і адно і другое астаюцца цэлымі.
Як Ён казаў гэта ім, вось, нейкі старац прышоў і пакланіўся Яму, кажучы: «Дачка мая кагадзе памерла, але прыйдзі і ўзлажы руку Сваю на яе, і яна ажывець».
Калі ён гэтае да іх гаварыў, вось падыйшоў адзін старшы і кланяўся яму, кажучы: Пане, дачка мая толькі-што памярла, але прыйдзі, улажы на яе руку тваю і будзе жыць.
І, устаўшы, Ісус пайшоў за ім, і вучанікі Ягоныя.
І ўстаўшы, пайшоў за ім Езус і вучні яго.
І вось, жонка, двананцаць год хворая на крывацеч, дабліжылася адзаду і даткнулася да кутаса адзецьця Ягонага;
І вось жанчына, якая дванаццаць гадоў хварэла на цеч крыві, падыйшла ззаду і дакранулася да краю вопраткі ягонай.
Бо яна казала сама сабе: «Калі адно даткнуся да адзецьця Ягонага, ачуняю».
Бо яна казала сама ў сабе: Калі толькі дакрануцца да вопраткі яго, буду здарова.
Ісус жа, абярнуўшыся й абачыўшы яе, сказаў: «Асьмелься, дачка, вера твая ўздаравіла цябе». І жонка з тае гадзіны была ўздароўлена.
А Езус, абярнуўшыся і ўгледзеўшы яе, сказаў: Надзейся, дачка, вера твая цябе аздаравіла. І жанчына стала здаровай ад гэнай гадзіны.
І як прышоў Ісус да дому старцовага і абачыў грыцоў на жалейцы а галасуючы люд,
І калі прыйшоў Езус у дом старшага, і ўгледзеў жалейнікаў і шумячую грамаду, сказаў:
Сказаў: «Адыйдзіце, бо дзеўка не памерла, але сьпіць». І сьміяліся зь Яго.
Адступецеся, бо дзяўчынка не ўмярла, але сьпіць. І насьмяхаліся з яго.
Але як груд вывялі, Ён, увыйшоўшы, узяў яе за руку, і дзеўка паднялася.
Калі-ж выправілі народ, ён увайшоў і ўзяў яе за руку — і дзяўчынка ўстала.
І разыйшліся галасы праз гэта па ўсей зямлі тэй.
І разыйшлася гэтая вестка па ўсей гэнай краіне.
Як Ісус ішоў стуль, за Ім ішло двух нявісных, крычачы а кажучы: «Сыну Давідаў, зьмілуйся над намі!».
І калі Езус ішоў аддтуль, пайшлі за ім два сьляпыя, каторыя крычалі, кажучы: Зжалься над намі, Сыне Давіда!
А як Ён прышоў да дому, нявісныя дабліжыліся да Яго. І кажа ім Ісус: «Ці верыце, што Я магу гэта зрабіць?» Яны кажуць Яму: «Але, Спадару!».
Калі-ж прыйшоў у дом, прыступілі да яго сьляпыя. І кажа ім Езус: Ці вы верыце, што я вам магу гэтае зрабіць? Кажуць яму: Так, Пане.
Тады Ён даткнуўся да ачоў іхных і сказаў: «Подле веры вашае няхай станецца вам».
Тады ён дакрануўся да вачэй іх,
І адчыніліся вочы іхныя. І Ісус стродка сказаў ім: «Глядзіце, каб ніхто не даведаўся».
кажучы: Глядзеце, каб ніхто ня ведаў.
А яны, вышаўшы, разгаласілі празь Яго па ўсей зямлі тэй.
Яны-ж, выйшаўшы, абвясьцілі аб ім па ўсей гэнай краіне.
Як жа тыя выходзілі, то прывялі да Яго немага, апанаванага нячысьцікам.
Калі-ж яны выйшлі, вось прывялі да яго чалавека нямога, маючага д’ябэльства.
І, як нячысьцік быў выгнаны, немы пачаў гукаць. І груды, дзівуючыся, гукалі: «Ніколі ня было такое зьявы ў Ізраелю».
І калі быў выгнаны д’ябал, прагаварыў нямы, а грамады дзівіліся, кажучы: Ніколі ня бывала гэтак у Ізраілю.
А фарысэі гукалі: «Ён выганяе нячысьцікаў моцаю князя нячысьцікаў».
А фарызэі гаварылі: Ён выганяе д’ябла сілай д’ябэльскага князя.
І хадзіў Ісус па ўсіх местах а сёлах, вучачы ў бажніцах іхных, абяшчаючы Евангелю гаспадарства і ўздараўляючы ўсялякую хваробу а ўсялякае няўздоленьне памеж люду.
І хадзіў Езус па ўсіх гарадох і вёсках, вучачы ў іхных бажніцах і абвяшчаючы эванэлію каралеўства і аздараўляючы ўсякую хворасьць і ўсякую немач.
Бачачы груды, Ён зжаліўся над імі, што яны былі высіленыя а расьцярушаныя, як авечкі, пастыра ня маючыя.
Гледзячы-ж на грамаду, шкадаваў іх, што былі зьняможаны і ляжалі, як авечкі, ня маючыя пастыра.
Тады кажа Ён вучанікам Сваім: «Жніва запраўды шмат, але работнікаў мала;
Тады казаў сваім вучням: Жніво-то вялікае, але работнікаў мала,
Дык маліце Спадара жніва, каб высунуў работнікаў на жніво Свае».
дык прасеце Пана жніва, каб паслаў работнікаў на сваё жніво.
