Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім у прыпавесцях, кажучы:

 

І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:

Царства Нябёсаў падобнае да аднаго цара, што справіў вяселле свайму сыну.

 

Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.

І паслаў сваіх слуг, каб паклікалі запрошаных на вяселле, але тыя не захацелі прыйсці.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Ён зноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажыце запрошаным: «Вось я падрыхтаваў мой абед, мае быкі і адкормленая жывёла заколаты, і ўсё гатова; ідзіце на вяселле!»

 

Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

Яны ж, занядбаўшы гэта, паразыходзіліся, хто — на ўласнае поле, хто — да гандлю свайго;

 

Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;

а астатнія, схапіўшы яго слуг, зняважылі і забілі іх.

 

другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.

І цар, [пачуўшы], разневаўся і, паслаўшы свае войскі, вынішчыў тых забойцаў, а іх горад спаліў.

 

Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.

Тады ён кажа сваім слугам: Вяселле гатовае, ды запрошаныя былі не вартымі;

 

Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.

дык ідзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго знойдзеце, клічце на вяселле.

 

Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, і ліхіх, і добрых; і вясельная зала напоўнілася застольнікамі.

 

І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.

І цар, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне,

 

Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.

і кажа яму: Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? — Той жа маўчаў.

 

Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады цар сказаў слугам: Звязаўшы яму ногі і рукі, [вазьміце яго і] выкіньце яго ў знадворную цемру; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.

Бо шмат пакліканых, ды мала выбраных.

 

Многа бо пакліканых, да мала выбраных.

Тады фарысеі, пайшоўшы, зрабілі раду, як бы прылавіць Яго на слове.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.

І пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі68, каб сказаць: Настаўніку, мы ведаем, што Ты праўдзівы і Божай дарозе ў праўдзе навучаеш і ні на кім Табе не залежыць: бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,

Дык скажы нам, як здаецца Табе, ці дазваляецца даваць падатак кесару, ці не?

 

дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?

Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: Што вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

Пакажыце Мне падатковую манету. — І яны прынеслі Яму дынарый.

 

Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.

І Ён кажа ім: Чыя гэта выява і надпіс?

 

Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

Яны кажуць Яму: Кесарава. — Тады Ён кажа ім: Дык аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

 

Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адышлі.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

 

У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,

кажучы: Настаўніку, Маісей сказаў: «Калі хто памрэ, не маючы дзяцей, то няхай яго брат ажэніцца з яго жонкаю і ўзновіць патомства свайму брату».

 

кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).

Было ж у нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў сваю жонку брату свайму;

 

Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

таксама і другі, і трэці, аж да сёмага;

 

Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.

а пасля ўсіх памерла жанчына.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.

Дык ва ўваскрэсенні — жонкаю каторага з сямі яна будзе? Бо ўсе мелі яе?

 

Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.

Ісус жа сказаў ім у адказ: Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісанняў, ні сілы Божай:

 

Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.

бо ва ўваскрэсенні ні жэняцца і не выходзяць замуж, а яны — як Анёлы [Божыя] ў небе.

 

Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.

А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, Які кажа:

 

Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:

«Я Бог Аўраама, і Бог Ісаака, і Бог Іякава»? Ён не Бог мёртвых, а жывых.

 

«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.

І, пачуўшы гэта, натоўпы дзівіліся Яго вучэнню.

 

І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.

А фарысеі, пачуўшы, што Ён прымусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся разам.

 

Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам

І адзін з іх, [законнік] спытаўся, выпрабоўваючы Яго і [кажучы]:

 

і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:

Настаўніку, якая запаведзь самая вялікая ў законе?

 

Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?

[Ісус] жа сказаў яму: «Палюбі Госпада, твайго Бога, усім сваім сэрцам, і ўсёю сваёю душою, і ўсім сваім разуменнем»;

 

Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).

гэта самая вялікая і першая запаведзь.

 

Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.

Другая ж падобная да яе: «Палюбі свайго блізкага, як самога сябе».

 

Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).

На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

 

Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

кажучы: Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? — Яны кажуць Яму: Давідаў.

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

Ён кажа ім: Дык як Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:

«Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзі праваруч Мяне, пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў пад ногі Твае?»

 

«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён яго сын?

 

Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

І ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважыўся больш пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.