Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім у прыпавесцях, кажучы:

 

I adkazwajučy Jezus hawaryŭ im iznoŭ u prypowieściach, kažučy:

Царства Нябёсаў падобнае да аднаго цара, што справіў вяселле свайму сыну.

 

Padobnym stałasia karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka karala, katory sprawiŭ wiasielle swajmu synu.

І паслаў сваіх слуг, каб паклікалі запрошаных на вяселле, але тыя не захацелі прыйсці.

 

I pasłaŭ słuh swaich klikać zaprošanych na wiasielle, i nie chacieli pryjści.

Ён зноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажыце запрошаным: «Вось я падрыхтаваў мой абед, мае быкі і адкормленая жывёла заколаты, і ўсё гатова; ідзіце на вяселле!»

 

Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, kažučy: Skažecie zaprošanym: "Woś ja pryhatowiŭ abied moj, wały maje i kormniki pabity i ŭsio hatowa; prychodźcie na wiasielle".[1]

Яны ж, занядбаўшы гэта, паразыходзіліся, хто — на ўласнае поле, хто — да гандлю свайго;

 

Ale jany nia dbali i pajšli, chto da swaje sialiby, a chto da swajho handlu,

а астатнія, схапіўшы яго слуг, зняважылі і забілі іх.

 

druhija-ž schapili słuh jahonych i naźdzkawaŭšysia, pazabiwali.[2]

І цар, [пачуўшы], разневаўся і, паслаўшы свае войскі, вынішчыў тых забойцаў, а іх горад спаліў.

 

Kali-ž pačuŭ karol, zahniewaŭsia i pasłaŭšy swajo wojska, wyhubiŭ henych zabojcaŭ i spaliŭ ichny horad.[3]

Тады ён кажа сваім слугам: Вяселле гатовае, ды запрошаныя былі не вартымі;

 

Tady skazaŭ swaim słuham: Wiasielle-to hatowa, ale prošanyja nia byli dastojny.

дык ідзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго знойдзеце, клічце на вяселле.

 

Dyk idziecie na skryžawańni daroh i kaho-tolki spatkajecie, kličcie na wiasielle.

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, і ліхіх, і добрых; і вясельная зала напоўнілася застольнікамі.

 

I słuhi jahony, wyjšaŭšy na darohi, sabrali ŭsich, kaho znajšli, błahich i dobrych — i wiasielle było poŭnaje haściej.

І цар, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне,

 

A karol uwajšoŭ, kab pahladzieć na haściej, i ŭbačyŭ tam čaławieka nieadzietaha ŭ wiasielnuju woprtaku.[4]

і кажа яму: Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? — Той жа маўчаў.

 

I skazaŭ jamu: Druža, jak ty siudy ŭwajšoŭ, nia majučy wiasielnaj wopratki? Ale toj maŭčaŭ.[5]

Тады цар сказаў слугам: Звязаўшы яму ногі і рукі, [вазьміце яго і] выкіньце яго ў знадворную цемру; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Tady skazaŭ karol słuham: Źwiazaŭšy ruki i nohi jaho, kińcie jaho ŭ wonkawuju ciemru, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.[6]

Бо шмат пакліканых, ды мала выбраных.

 

Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.[7]

Тады фарысеі, пайшоўшы, зрабілі раду, як бы прылавіць Яго на слове.

 

Tady faryzei, adyjšoŭšy, zrabili naradu, jak-by jaho zławić u mowie.[8]

І пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі68, каб сказаць: Настаўніку, мы ведаем, што Ты праўдзівы і Божай дарозе ў праўдзе навучаеш і ні на кім Табе не залежыць: бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

I pasłali da jaho swaich wučniaŭ z Heradyjanami, kažučy: Wučyciel, my wiedajem, što ty praŭdamoŭny i darohi Božaj papraŭdzie nawučaješ i nie zwažaješ na nikoha, bo nie ahladajeśsia na asobu ludzkuju,[9]

Дык скажы нам, як здаецца Табе, ці дазваляецца даваць падатак кесару, ці не?

 

dyk skažy nam, jak tabie zdajecca, možna dawać padatak cezaru, ci nie?[10]

Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: Што вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

A Jezus, paznaŭšy ichnuju niahodnaść, skazaŭ: Čamu spakušajecie mianie, krywadušniki?

Пакажыце Мне падатковую манету. — І яны прынеслі Яму дынарый.

 

Pakažecie mnie padatkowuju manetu. Jany-ž pryniasli jamu dynara.

І Ён кажа ім: Чыя гэта выява і надпіс?

 

I skazaŭ im Jezus: Čyj heta woblik i nadpis?

Яны кажуць Яму: Кесарава. — Тады Ён кажа ім: Дык аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

 

Kažuć jamu: Cezaraŭ. Tady skazaŭ im: Dyk addajcie što cezarawa, cezaru, a što Božaje, Bohu.[11]

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адышлі.

 

I pačuŭšy, jany ździwilisia i pakinuŭšy jaho, adyjšli.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

 

U toj dzień prystupili da jaho sadukiei, katoryja kažuć, što niama ŭskrašeńnia, i spytalisia ŭ jaho,

кажучы: Настаўніку, Маісей сказаў: «Калі хто памрэ, не маючы дзяцей, то няхай яго брат ажэніцца з яго жонкаю і ўзновіць патомства свайму брату».

 

kažučy: Wučyciel, Majsiej skazaŭ: "Kalib chto pamior, nia majučy syna, to brat jahony woźmie jaho žonku i ŭskrasić patomstwa bratu swajmu" (Paŭł. Pr. 25, 5).

Было ж у нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў сваю жонку брату свайму;

 

Było-ž u nas siem bratoŭ: pieršy, ažaniŭšysia, pamior i, nia majučy patomstwa, pakinuŭ žonku swaju bratu swajmu.

таксама і другі, і трэці, аж да сёмага;

 

Taksama druhi i treci až da siomaha.

а пасля ўсіх памерла жанчына.

 

A ŭkancy paśla ŭsich pamiarła i žonka.

Дык ва ўваскрэсенні — жонкаю каторага з сямі яна будзе? Бо ўсе мелі яе?

 

Dyu u ŭskrašieńni čyjoj z siamioch budzie jana žonkaj? Bo ŭsie mieli jaje.[12]

Ісус жа сказаў ім у адказ: Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісанняў, ні сілы Божай:

 

A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Wy mylajeciesia, nia wiedajučy Pisańniaŭ ani mocy Božaj.

бо ва ўваскрэсенні ні жэняцца і не выходзяць замуж, а яны — як Анёлы [Божыя] ў небе.

 

Bo ŭ uskrašeńni ani ženiacca, ani iduć zamuž, ale buduć jak anioły Božyja ŭ niebie.

А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, Які кажа:

 

A ab uskrašeńni ŭmierłych ci wy nia čytali, što było skazana Boham, katory wam kaža:

«Я Бог Аўраама, і Бог Ісаака, і Бог Іякава»? Ён не Бог мёртвых, а жывых.

 

"Ja jość Boh Abrahama, i Boh Izaaka, i Boh Jakuba"? (Wych. 3, 6). Nia jość-ža Boh umierłych, ale žywych.[13]

І, пачуўшы гэта, натоўпы дзівіліся Яго вучэнню.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ён прымусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся разам.

 

І адзін з іх, [законнік] спытаўся, выпрабоўваючы Яго і [кажучы]:

 

i spytaŭsia jaho adzin z ich, wučony ŭ zakonie, prabujučy jaho:

Настаўніку, якая запаведзь самая вялікая ў законе?

 

Wučyciel, jakoje jość wialikaje prykazańnie ŭ zakonie?[14]

[Ісус] жа сказаў яму: «Палюбі Госпада, твайго Бога, усім сваім сэрцам, і ўсёю сваёю душою, і ўсім сваім разуменнем»;

 

Skazaŭ jamu Jezus: "Lubi Pana Boha twajho ŭsim sercam swaim, i ŭsiej dušoju twajeju, i ŭsiej myślaj twajeju" (Paŭł. Pr. 6, 5).

гэта самая вялікая і першая запаведзь.

 

Heta jość najbolšaje i pieršaje prykazańnie.

Другая ж падобная да яе: «Палюбі свайго блізкага, як самога сябе».

 

Druhoje-ž jość hetamu padobnaje: "Lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie" (Lew. 19, 18).

На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца ўвесь закон і прарокі.

 

Na hetych dwuch prykazańniach apirajecca ŭwieś zakon i praroki.[15]

Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

 

Kali-ž sabralisia faryzei, spytaŭsia ŭ ich Jezus,

кажучы: Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? — Яны кажуць Яму: Давідаў.

 

kažučy: Što wy dumajecie ab Chrystusie? Čyj jon syn? Kažuć jamu: Dawidaŭ.

Ён кажа ім: Дык як Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Dyk jak-ža Dawid u duchu zawie jaho Panam, kažučy:

«Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзі праваруч Мяне, пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў пад ногі Твае?»

 

"Skazaŭ Pan Panu majmu, siadzi prawaruč mianie, pakul pałažu worhaŭ twaich padnožžam noh twaich?" (Ps. 109, 1).[16]

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён яго сын?

 

Dyk kali Dawid zawie jaho Panam, jak-ža jość synam jahonym?

І ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважыўся больш пытацца ў Яго.

 

I nichto nia moh adkazać jamu słowa i nichto nia śmieŭ ad taho dnia bolej u jaho pytacca.