Мацьвея 25 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Рeraklad V. Hadleuski
Тады Царства Нябёсаў будзе падобнае да дзесяці дзяўчат, што, узяўшы свае свяцільні, выйшлі на сустрэчу маладога.
Tady padobnaje budzie karaleŭstwa niabiesnaje da dziesiaci dziaŭčat, jakija, uziaŭšy swaje świetačy, wyjšli nasustreč maładomu i maładoj.[1]
І пяць з іх было неразумных і пяць разумных.
Piać-ža z ich było niearzumnych, a piać razumnych.
Бо неразумныя, узяўшы свае свяцільні, не ўзялі з сабою алею.
Ale piać niearzumnych, uziaŭšy świetačy, nie ŭziali z saboju aliwy,[2]
А разумныя ўзялі са сваімі свяцільнямі алею ў пасудзінах.
a razumnyja ŭziali aliwy ŭ pasudziny swaje z świetačami.
А калі малады запазніўся, яны ўсе задрамалі і паснулі.
Kali-ž małady zamarudziŭ, zadramali ŭsie i pasnuli.
Але апоўначы пачуўся крык: «Вось [ідзе] малады! Выходзьце на сустрэчу [яму]».
Ale ŭpoŭnač uźniaŭsia kryk: woś małady idzie, wychodźcie nasustrač jamu!
Тады ўсе тыя дзяўчаты ўсталі і паправілі свае свяцільні.
Tady ŭstali henyja ŭsie dzŭčaty i naładzili swaje świetačy.
Неразумныя ж сказалі разумным: Дайце нам свайго алею, таму што нашы свяцільні гаснуць.
Nierazumnyja-ž skazali mudrym: Dajcie nam wašaj aliwy, bo świetačy našyja hasnuć.
А разумныя сказалі ў адказ: Каб не забракла нам і вам; пайдзіце лепей да прадаўцоў і купіце сабе.
Adkazali razumnyja, kažučy: Kab časam nie chwaciła nam i wam, idziecie lepš da pradaŭcoŭ i kupiecie sabie.
І калі яны адыходзілі купляць, прыйшоў малады; і гатовыя ўвайшлі з ім на вяселле, і дзверы былі зачынены.
Kali-ž jany pajšli kuplać, pryjšoŭ małady, i katoryja byli hatowyja, uwajšli z im na wiasielle i byli začynieny dźwiery.
Пасля ж прыходзяць і астатнія дзяўчаты і кажуць: Гаспадару, гаспадару, адчыні нам!
Ukancy-ž pryjšli i druhija dziaŭčaty, kažučy: Panie, Panie, adčyni nam!
Але ён сказаў у адказ: Сапраўды кажу вам: Я не ведаю вас.
Ale jon, adkazwajučy, skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, ja nia znaju was.
Дык будзьце пільныя: таму што вы не ведаеце ні дня, ні гадзіны, [калі прыйдзе Сын Чалавечы].
Dyk čujcie, bo nia wiedajecie dnia ani hadziny.[3]
Бо гэтак жа як адзін чалавек, адыходзячы ў чужую краіну, паклікаў сваіх слуг і перадаў ім сваю маёмасць,
Bo tak jak čaławiek, adjazdžajučy, paklikaŭ swaich słuh i pieradaŭ im swajo dabro.
і аднаму ён даў пяць талентаў, другому ж — два, а яшчэ аднаму — адзін, кожнаму паводле яго сілы; і адышоў.
I daŭ adnamu piać talentaŭ, druhomu-ž dwa, a inšamu adzin, kožnamu pawodle jaho siły, i zaraz adjechaŭ.
Адразу той, хто атрымаў пяць талентаў, пайшоўшы, пусціў іх у абаротак і прыдбаў другія пяць [талентаў];
Toj-ža, što dastaŭ piać talentaŭ, pajšoŭ, zarablaŭ na ich i zdabyŭ jašče piać.
таксама [і] той, што атрымаў два таленты, прыдбаў другія два.
А той, што атрымаў адзін, адышоўся, раскапаў зямлю і схаваў серабро свайго гаспадара.
A toj, što dastaŭ adzin, pajšoŭšy, zakapaŭ u ziamlu i schawaŭ hrošy pana swajho.
Праз доўгі ж час прыходзіць гаспадар тых слуг і зводзіць з імі рахунак.
Paśla-ž doŭhaha času wiarnuŭsia pan henych słuh i zrabiŭ z imi razrachunak.
І той, хто атрымаў пяць талентаў, падышоўшы, прынёс другія пяць талентаў, кажучы: Гаспадару, ты перадаў мне пяць талентаў; вось другія пяць талентаў я прыдбаў [на іх].
I prystupiŭšy, katory byŭ dastaŭ piać talentaŭ, prynios druhija piać talentaŭ, kažučy: Panie, ty mnie daŭ piać talentaŭ, woś ja zdabyŭ druhija piać.
Яго гаспадар сказаў яму: Выдатна, добры і верны слуга! Над малым ты быў верны, над многім пастаўлю цябе; увайдзі ў радасць свайго гаспадара.
Skazaŭ jamu pan jahony: Dobra, słuha dobry i wierny, tamu što ty byŭ wierny nad małym, nad mnohim ciabie pastaŭlu, uwajdzi ŭ radaść pana twajho.
Падышоў і той, хто [атрымаў] два таленты, і сказаў: Гаспадару, два таленты ты перадаў мне; вось, я прыдбаў другія два таленты [на іх].
Prystupiŭ-ža i toj, što dastaŭ dwa talenty i skazaŭ: Panie, ty mnie daŭ dwa talenty, woś ja zdabyŭ jašče dwa.
Яго гаспадар сказаў яму: Выдатна, добры і верны слуга! Над малым ты быў верны, над многім пастаўлю цябе; увайдзі ў радасць свайго гаспадара.
Skazaŭ jamu pan jahony: Dobra, słuha dobry i wierny, tamu što ty byŭ wierny nad małym, nad mnohim ciabie pastaŭlu, uwajdzi ŭ radaść pana twajho.
Падышоў і той, хто атрымаў адзін талент, і сказаў: Гаспадару, я ведаў цябе, што ты чалавек жорсткі: жнеш, дзе не сеяў, і збіраеш, дзе не рассыпаў;
A prystupiŭšy i toj, što dastaŭ adzin talent, skazaŭ: Panie, ja wiedaju, čto ty čaławiek srohi: žnieš, dzie nie pasiejaŭ i źbiraješ, dzie nie razsypaŭ.
і я збаяўся — пайшоў і схаваў твой талент у зямлі: вось табе тваё.
I ja, bajučysia, pajšoŭ i schawaŭ talent twoj u ziamlu, woś maješ, što twajo.
А яго гаспадар сказаў яму ў адказ: «Ліхі і баязлівы слуга, ты ведаў, што я жну, дзе не сеяў, і збіраю, дзе не рассыпаў;
Adkazwajučy-ž pan jahony skazaŭ jamu: Słuha błahi i laniwy! Ty wiedaŭ, što ja žnu, dzie nia siejaŭ, i źbiraju, dzie nie razsypaŭ.
дык трэба было табе аддаць маё серабро ў рост79, і я, прыйшоўшы, атрымаў бы сваё з прыбыткам.
Dyk treba było tabie addać maje hrošy bankiram i ja, wiarnuŭšysia, uziaŭ-by što majo z prybytkam.
Дык вось вазьміце ад яго талент і дайце таму, хто мае дзесяць талентаў;
Dyk waźmiecie ad jaho talent i dajcie tamu, što maje dziesiać talentaŭ.
бо кожнаму, хто мае, будзе дадзена, і памножыцца, а ў таго, хто не мае, адымецца і тое, што мае.
Bo kožnamu, chto maje, budzie dadziena i budzie mieć dastatak, a ŭ taho, chto nia maje, budzie adniata ŭ jaho i toje, što jon, zdajecca, maje.[4]
А нявартага слугу выкіньце ў цемру знадворную — там будзе плач і скрыгат зубоў. [Сказаўшы гэта, усклікнуў: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!]
A niekarysnaha słuhu wykińcie ŭ wonkawuju ciemru, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.
Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў Сваёй славе і ўсе [святыя] Анёлы з Ім, тады сядзе Ён на троне Сваёй славы;
Kali-ž pryjdzie Syn čaławiečy ŭ sławie swajej i ŭsie anioły z im, tady siadzie na pasadzie sławy swajej,[5]
і будуць сабраны перад Ім усе народы; і Ён аддзеліць іх адзін ад аднаго, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў;
i źbiarucca pierad im usie narody, i addzielić ich adnych ad druhich, jak pastyr addzialaje awiec ad kazłoŭ,
і Ён паставіць авечак праваруч ад Сябе, а казлоў — леваруч.
i pastawić awiec-to pa prawaj ruce swajej, a kazłoŭ pa lewaj.
Тады Цар скажа тым, хто праваруч Яго: «Прыйдзіце, дабраславёныя Майго Бацькі, вазьміце ў спадчыну Царства, падрыхтаванае вам ад заснавання свету.
Tady skaža Karol tym, što naprawa ad jaho buduć: Pryjdziecie, bahasłaŭlenyja Ajca majho, atrymajecie karaleŭstwa, pryhatawanaje wam ad zakładzin świetu.[6]
Бо быў Я галодны, і вы далі Мне есці; быў сасмяглы, і вы напаілі Мяне; чужаземец быў, і вы прынялі Мяне;
Bo ja byŭ hałodny i wy dali mnie jeści; byŭ zaśmiahšy i wy dali mnie pić; byŭ haściom i wy pryniali mianie;[7]
быў голы, і вы адзелі Мяне; быў хворы, і вы адведалі Мяне; у турме быў, і вы прыйшлі да Мяне».
nahim i wy pryadzieli mianie; chworym i wy adwiedali mianie; byŭ u wastrozie i wy pryjšli da mianie.
Тады ў адказ Яму праведнікі скажуць: «Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галодным і накармілі ці сасмяглага і напаілі?
Tady adkažuć jamu sprawiadliwyja, kažučy: Panie, kali my bačyli ciabie hałodnym i nakarmili ciabie, zaśmiahšy i dali tabie pić?
І калі мы бачылі Цябе чужаземцам і прынялі ці голым і адзелі?
Kali-ž my bačyli ciabie haściom i pryniali ciabie, nahim i pryadzieli ciabie?
І калі мы бачылі Цябе хворым ці ў турме і прыйшлі да Цябе?
Abo kali my bačyli ciabie chworym, abo ŭ wastrozie i pryjšli da ciabie?
І ў адказ Цар скажа ім: «Сапраўды кажу вам: што зрабілі вы аднаму з гэтых найменшых Маіх братоў, тое вы Мне зрабілі».
I adkazwajučy Karol skaža im: Sapraŭdy kažu wam, skolki wy zrabili adnamu z hetych bratoŭ maich najmienšych, mnie zrabili.
Тады Ён скажа і тым, хто леваруч: «Ідзіце ад Мяне, праклятыя, у вечны агонь, падрыхтаваны д’яблу і яго анёлам.
Tady skaža i tym, što nalewa buduć: Idziecie ad mianie praklatyja ŭ wahoń wiečny, katory jość pryhatawany djabłu i aniołam jaho.[8]
Бо быў Я галодны, і вы не далі Мне есці; быў сасмяглы, і вы не напаілі Мяне;
Bo ja byŭ hałodny i wy nie dali mnie jeści, byŭ zaśmiahšy i wy nie dali mnie pić,
быў чужаземец, і вы не прынялі Мяне; быў голы, і вы не адзелі Мяне; быў хворы і ў турме, і вы не адведалі Мяне».
byŭ haściom i wy nie pryniali mianie, chworym i ŭ wastrozie i wy nie adwiedali mianie.
Тады ў адказ і яны скажуць: «Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галодным, ці сасмяглым, ці чужаземцам, ці голым, ці хворым, ці ў турме, і не паслужылі Табе?»
Tady adkažuć jamu i tyja, kažučy: Panie, kali my ciabie bačyli hałodnym, abo zaśmiahšym, abo haściom, abo nahim, abo chworym, abo ŭ wastrozie i nie pasłuchali ciabie?
Тады Ён скажа ім у адказ: «Сапраўды кажу вам: што не зрабілі вы аднаму з гэтых найменшых, таго вы і Мне не зрабілі».
Tady adkaža im, kažučy: Sapraŭdy kažu wam, skolki razoŭ wy nia ŭčynili adnamu z hetych najmienšych, wy i mnie nia ŭčynili.[9]
І пойдуць гэтыя на вечную кару, а праведнікі ў жыццё вечнае.
I pojduć hetyja na muku wiečnuju, a sprawiadliwyja ŭ žyćcio wiečnaje.[10]
