Мацьвея 15 разьдзел

 

 

Тады прыходзяць да Ісуса кніжнікі і фарысеі з Іерусаліма, кажучы:

 

Tady pryjšli da jaho knižniki i faryzei z Jeruzalimu, kažučy:[1]

Чаму вучні Твае парушаюць паданне старэйшых? Бо не мыюць [сваіх] рук, калі ядуць хлеб.

 

Čamu twaje wučni pierastupajuć ustanowu staršych? Bo nie abmywajuć ruk swaich, kali jaduć chleb.[2]

Ён жа сказаў ім у адказ: Чаму вы парушаеце Божую запаведзь дзеля вашага падання?

 

Jon-ža adkazwajučy skazaŭ im: Čamu i wy pierastupajecie prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy? Bo skazaŭ Boh:[3]

Бо сказаў44 Бог: «Шануй бацьку і маці», і: «Хто ліхасловіць бацьку ці маці, няхай кончыць смерцю».

 

"Pawažaj baćku i matku" (Wychad. 20, 12), i: "Chto-b naruhaŭsia baćku abo matcy, niachaj śmierciaj pamre" (Wychad. 21, 17).

А вы кажаце: «Калі хто скажа бацьку ці маці: «Дар Богу — тое, чым бы ты ад мяне пакарыстаўся»,

 

A wy kažacie: Chto-b skazaŭ baćku abo matcy: "achwiaraj jość toje, što tabie ad mianie naležycca",[4]

той не абавязаны шанаваць свайго бацьку [ці сваю маці]»; і адмянілі вы Божае слова45 дзеля вашага падання.

 

toj nia budzie pawažać baćku swajho abo matki swajej. I skasawali wy prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy.

Крывадушнікі! Добра прарочыў пра вас Ісаія, кажучы:

 

Krywadušniki, dobra praročyŭ ab was Izaij (29, 13), kažučy:

«Гэты народ шануе Мяне вуснамі, сэрца ж іх далёка адстаіць ад Мяне;

 

"Narod hety pawažaje mianie wusnami, ale serca ich daloka ad mianie;

але дарэмна пакланяюцца Мне, навучаючы навукам — запаведзям чалавечым».

 

daremna-ž jany pakłaniajucca mnie, wučačy nawuk i čaławiečych prykazańniaŭ".

І Ён, паклікаўшы натоўп, казаў ім: Слухайце і разумейце:

 

I paklikaŭšy da siabie hramady, skazaŭ im: Słuchajcie i zrazumiejcie.

не тое, што ўваходзіць у вусны, апаганьвае чалавека; а што выходзіць з вуснаў, тое апаганьвае чалавека.

 

Nia toje apahańwaje čaławieka, što ŭwachodzić u rot, ale toje apahańwaje čaławieka, što z rota wychodzić.[5]

Тады, падышоўшы, [Яго] вучні кажуць Яму: Ці ведаеш, што фарысеі, пачуўшы гэтае слова, абурыліся?

 

Tady wučni jahony, padyjšoŭšy, skazali jamu: Ci wiedaješ, što faryzei, pačuŭšy hetaje słowa, zhoršylisia?

Ён жа сказаў у адказ: Кожная расліна, якую не пасадзіў Мой Бацька Нябесны, будзе выкаранена.

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Usiakaja raślina, jakuju nie pasadziŭ Ajciec moj niabiesny, budzie wyrwana z koraniem.

Пакіньце іх; яны — сляпыя павадыры [сляпых]; а калі сляпы вядзе сляпога, абодва ўпадуць ў яму.

 

Pakińcie ich! Jany ślapyja i pawadyry ślapych. Kali-ž ślapy ślapoha wiadzie, to abodwa ŭwalacca ŭ jamu.

Пётр жа сказаў Яму ў адказ: Растлумач нам [гэтую] прыпавесць.

 

A Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Rastłumač nam hetuju prypowieść.

А Ён46 сказаў: Няўжо і вы яшчэ не разумееце?

 

Jon-ža skazaŭ: Niaŭžo i wy jašče biez zrazumieńnia?

Хіба [яшчэ не] разумееце, што ўсё, што ўваходзіць у вусны, праходзіць у жывот і выкідваецца ў адыходнае месца?

 

Ci-ž wy nie razumiejecie, što ŭsio, što ŭwachodzić u rot, idzie ŭ žywot i wykidajecca won?

А што з вуснаў выходзіць — з сэрца выходзіць, і тое апаганьвае чалавека.

 

A toje, što wychodzić z rota, z serca idzie — i heta apahańwaje čaławieka.

Бо з сэрца выходзяць ліхія намеры, забойствы, чужаложства, крадзеж, ілжэсведчанні, блюзнерствы:

 

Bo z serca iduć błahija dumki, zabojstwy, čužałostwy, raspustwy, zładziejstwy, falšywyja świedčańni, bluźnierstwy.[6]

гэта апаганьвае чалавека, а есці нямытымі рукамі — не апаганьвае чалавека.

 

Woś heta apahańwaje čaławieka, ale jeści nieabmytymi rukami nie apahańwaje čaławieka.

І, выйшаўшы адтуль, Ісус адышоў у землі Тырскія і Сідонскія.

 

I Jezus, wyjšaŭšy adtul, pajšoŭ u starony Tyru i Sydonu.

І вось, жанчына — хананеянка, выйшаўшы з тых ваколіц, крычала [Яму], кажучы: Злітуйся нада мною, Госпадзе, Сыне Давідаў! Маю дачку цяжка мучыць дэман.

 

I woś žančyna Kanaanskaja, wyjšaŭšy z tych wakolic, kryčała, kažučy jamu: Zžalsia nada mnoju, Panie, Synie Dawida! Dačku maju ciažka mučyć niačysty!

Ён жа не адказаў ёй ні слова. І Яго вучні, падышоўшы, прасілі Яго, кажучы: Адпусці яе, бо ідзе і крычыць за намі.

 

Jon nie adkazaŭ joj ni słowa. I padyjšoŭšy wučni jahony prasili jaho: Adpuści jaje, bo kryčyć za nami.

Ён жа сказаў у адказ: Я пасланы толькі да загінулых авечак дома Ізраілевага.

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Ja pasłany tolki da awiec, jakija zhinuli z domu Izraila.[7]

А яна, падышоўшы, упала перад Ім, кажучы: Госпадзе! дапамажы мне!

 

Ale jana pryjšła i pakłaniłasia jamu, kažučy: Panie, pamažy mnie.

Ён жа сказаў у адказ: Нядобра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам.

 

Jon adkazaŭšy skazaŭ: Nia dobra brać chleb dziaciej i kidać sabakam.[8]

А яна сказала: Так, Госпадзе! Але і шчаняты ядуць крошкі, што падаюць са стала іх гаспадароў.

 

Ale jana skazała: Tak, Panie! Ale i ščaniaty jaduć z krošak, jakija padajuć z stała ichnych haspadaroŭ.[9]

Тады ў адказ Ісус сказаў ёй: О жанчына, вялікая твая вера! Няхай будзе табе, як ты хочаш. — І з тае гадзіны выздаравела яе дачка.

 

Tady Jezus u adkaz skazaŭ jej: O žančyna, wialikaja twaja wiera, niachaj tabie staniecca, jak ty chočaš! I azdarawieła dačka jaje ad taje hadziny.

І Ісус, адышоўшы адтуль, прыйшоў да Галілейскага мора; і, узышоўшы на гару, сеў там.

 

I kali Jezus adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ da Halilejskaha mora i , uzyjšoŭšy na haru, siadzieŭ tam.

І падышлі да Яго вялікія натоўпы, ведучы з сабою кульгавых, сляпых, калек, нямых і многіх іншых і клалі іх да Яго47 ног, і Ён вылечыў іх;

 

I padyjšło da jaho mnoha hramadaŭ, majučy z saboj niamych, ślapych, kulhawych, kalekich i mnoha inšych; i kłali ich la noh jahonych i azdarawiŭ ich,

так што натоўп дзівіўся, бачачы, што нямыя гавораць, калекі — здаровыя, кульгавыя ходзяць і сляпыя бачаць; і яны славілі Бога Ізраілевага.

 

tak što dziwilisia hramady, bačačy niamych haworačy, kulhawych chodziačy, ślapych widziačy i wialičali Boha Izrailskaha.

А Ісус, паклікаўшы Сваіх вучняў, казаў: Шкада Мне гэты натоўп, бо ўжо тры дні застаецца пры Мне, і не мае што есці; і адпусціць іх галодных не хачу, каб яны не саслабелі ў дарозе.

 

Jezus-ža, paklikaŭšy swaich wučniaŭ, skazaŭ: Škada mnie hramady, bo ŭžo try dni trywajuć pry mnie i nia majuć čaho jeści, a nie chaču ich adpuścić hałodnych, kab nie asłabieli ŭ darozie.

І [Яго] вучні кажуць Яму: Адкуль нам узяць у пустэльні гэтулькі хлябоў, каб накарміць такі натоўп?

 

I skazali jamu wučni: Skul-ža nam uziać u pustyni hetulki chleba, kab nakarmić takuju wialikuju hramadu?

А Ісус пытаецца ў іх: Колькі ў вас хлябоў? — Яны ж сказалі: Сем і некалькі рыбінак.

 

I skazaŭ im Jezus: Kolki majecie chlaboŭ? Jany-ž adkazali: Siem i niekalki rybak.

І загадаў натоўпу ўзлегчы на зямлю;

 

I zahadaŭ hramadzie pasieści na ziamli.

узяў сем хлябоў і рыбы, і, узнёсшы падзяку, паламаў і даў [Сваім] вучням, а вучні — натоўпам.

 

I ŭziaŭy siem chlaboŭ i ryby i ŭčyniŭšy padziaku, łamaŭ i dawaŭ swaim wučniam, a wučni dawali narodu.

І ўсе елі і наеліся; і пазасталых кавалкаў назбіралі сем поўных кашоў.

 

I jeli ŭsie i najelisia. A što astałosia z kawałkaŭ, nabrali siem poŭnych kašoŭ.

А тых, што елі, было чатыры тысячы мужчын, акрамя жанчын і дзяцей.

 

Było-ž tych, što jeli, čatyry tysiačy čaławiek, aprača dziaciej i žančyn.

І, адпусціўшы натоўпы, Ён увайшоў у лодку і прыбыў у межы Магадана48.

 

I adpuściŭšy hramadu, uwajšoŭ u łodku i prybyŭ u wakolicy Mehedanu.