Мацьвея 23 разьдзел

 

 

Тады Ісус прамовіў да натоўпаў і Сваіх вучняў,

 

Tady Jezus pramowiŭ da hramadaŭ i da swaich wučniaŭ,

кажучы: на Маісеевым пасадзе селі кніжнікі і фарысеі.

 

kažučy: Na Majsiejawym pasadzie sieli knižniki i faryzei,

Дык усё, што яны скажуць вам [рабіць], рабіце і захоўвайце, але паводле ўчынкаў іх не рабіце; бо яны гавораць, ды не робяць.

 

dyk usio, što-tolki wam skažuć, zachawajcie i čyniecie, ale nie čyniecie pawodle ŭčynkaŭ ich, bo jany kažuć, a nia čyniać.

Звязваюць жа яны цяжары важкія [і нязручныя] і ўскладаюць на плечы людзей, а самі і пальцам не хочуць іх зрушыць.

 

Bo jany wiažuć biaremi ciažkija i niepasilnyja i ŭskładajuć na plečy ludziam, a sami palcam nia chočuć ich kranuć.[2]

І ўсе свае ўчынкі робяць дзеля таго, каб іх бачылі людзі; бо свае філактэрыі69 пашыраюць і павялічваюць кутасы [на сваім адзенні]

 

Usie-ž učynki swaje čyniać, kab ich bačyli ludzi: bo pašyrajuć swaje fiłaktery i pawialičwajuć frenzli.[3]

і любяць першыя месцы на банкетах і пярэднія лавы ў сінагогах,

 

I lubiać pieršyja miascy na bankietach i pieršyja łaŭki ŭ bažnicach,

і каб іх віталі на рыначных плошчах, і каб людзі называлі іх «равві»70.

 

i prywitańni na rynku i kab ludzi nazywali ich "wučyciel".

А вы не называйцеся «равві», бо адзін у вас Настаўнік, [Хрыстос], вы ж усе — браты.

 

A wy nie nazywajeciesia "wučycielami", bo adzin waš Wučyciel, a wy ŭsie braty.

І сваім бацькам71 не называйце нікога на зямлі, бо адзін у вас Бацька Нябесны72.

 

I "ajcom" nie nazywajcie siabie na ziamli, bo adzin jość waš Ajciec, katory jość u niebie.[4]

І няхай не называюць вас настаўнікамі, бо Настаўнік у вас адзін — Хрыстос.

 

I nie nazywajciesia wučycielami, bo Wučyciel waš adzin — Chrystus.[5]

І большы з вас няхай будзе вашым слугою.

 

Chto z was bolšy, toj budzie wašym słuhoju.

Хто ж ўзвысіць сябе, будзе прыніжаны; а хто прынізіць сябе, будзе ўзвышаны.

 

A chto siabie pawyšaje, budzie panižany, a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.[6]

Бяда ж вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што зачыняеце Царства Нябёсаў перад людзьмі: бо вы самі не ўваходзіце, і тых, што ўваходзяць, не пускаеце ўвайсці.

 

[Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што паядаеце ўдовіны дамы і напаказ доўга моліцеся; за тое прымеце большы прысуду]73.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abjadajecie damy ŭdowaŭ, admaŭlajučy doŭhija malitwy; dziela hetaha dastaniecie ciažejšy prysud. [7]

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што абыходзіце мора і сушу, каб прыдбаць аднаго празеліта74, і калі гэта здарыцца, вы робіце яго сынам геены, двойчы горшым за вас.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abchodzicie mora i sušu, kab zdabyć adnaho prozelita, a kali zdabudziecie, robicie jaho synam piekła ŭdwaje horšym za was.[8]

Бяда вам, павадыры сляпыя, што кажаце: «Калі хто паклянецца храмам, то нічога; хто ж паклянецца золатам храма, той вінаваты».

 

Hora wam, ślapyja pawadyry, jakija kažacie: "Chto-b prysiahnuŭ na światyniu, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na zołata ŭ światyni, toj zabawiazany".[9]

Неразумныя і сляпыя, бо што большае: ці золата, ці храм, які асвячае золата?

 

Nierazumnyja i ślapyja! Što-ž wažniej: zołata ci światynia, jakaja paświačaje zołata?[10]

І: «Калі хто паклянецца ахвярнікам, то нічога; а хто паклянецца дарам, што на ім, то вінаваты».

 

I "chto-b prysiahnuŭ na aŭtar, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na achwiaru, jakaja jość na im, to zabawiazany".

[Неразумныя і] сляпыя, бо што большае: дар ці ахвярнік, які асвячае дар?

 

Ślapyja! Što-ž wažniejšaje: achwiara ci aŭtar, jaki paświačaje achwiaru?

Дык хто клянецца ахвярнікам, клянецца ім і ўсім, што на ім;

 

Dyk chto prysiahaje na aŭtar, prysiahaje na jaho i na ŭsio, što na im jość.

і хто клянецца храмам, клянецца ім і Тым, Хто ў ім жыве;

 

I chto-b prysiahnuŭ na światyniu, prysiahaje na jaje i na Taho, chto ŭ joj žywie.

і хто клянецца небам, клянецца тронам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім.

 

I chto prysiahaje na nieba, prysiahaje na tron Božy i na Taho, chto siadzić na im.

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што вы даяце дзесяціну з мяты, анісу і кмену, але ўпусцілі больш важкае ў законе: суд, міласэрнасць і веру75; трэба было гэта рабіць і таго не ўпускаць.

 

Hora wam knižniki i faryzei krywadušniki, što dajecio dziesiacinu z miaty, anyžu i kminu, a pakinuli, što jość wažniejšaje ŭ zakonie; sud, miłaserdzie i wieru. Hetaje treba było čynić i taho nie prapuskać.[11]

Сляпыя павадыры, што адцэджваеце камара, а вярблюда праглынаеце!

 

Pawadyry ślapyja, što kamara pracedžwajecie, a wiarbluda hłytajecie![12]

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што вы ачышчаеце чашы і місы звонку, а ўсярэдзіне яны поўныя грабежніцтва і неўстрымання76.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što ačyščajecie toje, što jość zwierchu kubka i misy, a ŭnutry wy poŭny ździerstwa i brudu.

Сляпы фарысей, ачысьці спярша ўсярэдзіне чашы [і місы], каб яны зрабіліся і звонку чыстыя.

 

Faryzeju ślapy! Ačyść pierš, što ŭnutry jość kubka i misy, kab čystym stałasia toje, što jość źwierchu.[13]

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што вы прыпадабняецеся да пабеленых77 магільняў, якія звонку здаюцца прыгожымі, а ўсярэдзіне поўняцца касцямі мёртвых і ўсялякім брудам.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što padobnyja wy da pabielanych hraboŭ, katoryja źwierchu padajucca ludziam pryhožyja, a ŭnutry poŭny kaściej mierćwiakoŭ i ŭsialakaj brydy.[14]

Так і вы з выгляду здаяцеся людзям праведнікамі, а ўсярэдзіне поўныя крывадушнасці і беззаконня.

 

Hetak i wy źwierchu zdajeciosia ludziam sprawiadliwymi, a ŭnutry wy poŭny krywadušnaści i niahodnaści.

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, таму што вы будуеце магільні прарокам і ўпрыгожваеце помнікі праведнікам,

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što budujecie hraby prarokaŭ i ŭpryhožwajecie pamiatniki sprawiadliwych,

і кажаце: «Калі б мы былі ў дні нашых бацькоў, мы не былі б іх саўдзельнікамі ў крыві прарокаў».

 

i kažacie: "Kali-b my byli ŭ dni ajcoŭ našych, my nia byli-b ich supolnikami ŭ krywi prarokaŭ".

Так што вы самі сведчыце супроць сябе, што вы сыны тых, якія забілі прарокаў.

 

Hetak wy sami prociŭ siabie świedčycie, što wy syny tych, katoryja zabiwali prorokaŭ.

І вы дапаўняйце меру вашых бацькоў.

 

Dapaŭniajcie-ž i wy mieru ajcoŭ wašych.[15]

Змеі, гадзючыя выпладкі! Як вы ўцечаце ад асуджэння ў геену?

 

Wužy, rodzie hadawy! Jak-ža wy ŭciečacio ad sudu piekła?

Таму, вось, Я пасылаю да вас прарокаў, мудрацоў і кніжнікаў; [і] некаторых з іх вы заб’яце і ўкрыжуеце, некаторых будзеце бічаваць у вашых сінагогах і гнаць з горада ў горад;

 

Woś dziela taho ja pasyłaju da was prarokaŭ i mudracoŭ i knižnikaŭ, a wy spamiž ich zabjecio i ŭkryžujecie, i spamiž ich ubičujecie ŭ bažnicach wašych i budziecie praśledawać z horadu ŭ horad,

каб прыйшла на вас уся праведная кроў, пралітая на зямлі — ад крыві праведнага Авеля да крыві Захарыі, сына Варахіевага, якога вы забілі між храмам і ахвярнікам.

 

kab kab pryjšła na was usia kroŭ sprawiadliwaja, jakaja była pralita na ziamli, ad krywi Abela sprawiadliwaha, až da krywi Zachara, syna Barachijawaha, katoraha wy zabili miž światyniaŭ i aŭtarom.[16]

Сапраўды кажу вам, усё гэта прыйдзе на гэтае пакаленне.

 

Sapraŭdy kažu wam, usio henaje pryjdzie na heny rod.

Іерусаліме, Іерусаліме, які забіваеш прарокаў і камянуеш пасланых да цябе, — колькі разоў Я хацеў сабраць тваіх дзяцей, як птушка збірае пад крылы сваіх птушанят, ды вы не захацелі!

 

Jeruzalim, Jeruzalim, što zabiwaješ prarokaŭ i kamianuješ tych, katoryja da ciabie byli pasłany, stolki razoŭ ja chacieŭ sabrać dziaciej twaich, jak kuryca źbiraje pad krylla kuraniat swaich, a ty nie chacieŭ!

Вось, пакідаецца вам ваш дом пустым.

 

Woś-ža astaniecca dom waš dla was pustym.[17]

Бо кажу вам: З гэтага часу ні ў якім разе не ўбачыце Мяне, пакуль не скажаце: «Дабраславёны Той, Хто прыходзіць у імя Гасподняе!»

 

Bo kažu wam: Adciapier nia ŭbačycie mianie, pakul nia skažacie: "Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana".[18]