Мацьвея 23 разьдзел

 

 

Тады звярнуўся Ісус да людзей і да вучняў Сваіх,

 

Tady Jezus pramowiŭ da hramadaŭ i da swaich wučniaŭ,

кажучы: «На пасадзе Майсеевым заселі кніжнікі і фарысеі.

 

kažučy: Na Majsiejawym pasadzie sieli knižniki i faryzei,

Дык усё, што яны вам скажуць, захоўвайце і рабіце, але паводле ўчынкаў іх не рабіце; бо яны вучаць, а не робяць.

 

dyk usio, što-tolki wam skažuć, zachawajcie i čyniecie, ale nie čyniecie pawodle ŭčynkaŭ ich, bo jany kažuć, a nia čyniać.

Бо яны вяжуць цяжкія і непасільныя бярэмі ды ўскладаюць на плечы людзей, а самі і пальцам сваім не хочуць іх зрушыць.

 

Bo jany wiažuć biaremi ciažkija i niepasilnyja i ŭskładajuć na plečy ludziam, a sami palcam nia chočuć ich kranuć.[2]

Яны робяць усе свае справы, каб людзі іх бачылі: пашыраюць філактэрыі свае і павялічваюць махры адзення свайго,

 

Usie-ž učynki swaje čyniać, kab ich bačyli ludzi: bo pašyrajuć swaje fiłaktery i pawialičwajuć frenzli.[3]

яны любяць першыя месцы за абедам і першыя лаўкі ў сінагогах,

 

I lubiać pieršyja miascy na bankietach i pieršyja łaŭki ŭ bažnicach,

і прывітанні на рынку, ды каб іх людзі называлі: “Рабі, рабі”.

 

i prywitańni na rynku i kab ludzi nazywali ich "wučyciel".

Вы ж не называйце сябе рабі, бо адзін ваш Вучыцель — Хрыстос, а вы ўсе — браты.

 

A wy nie nazywajeciesia "wučycielami", bo adzin waš Wučyciel, a wy ŭsie braty.

Ані айцом сабе не называйце нікога на зямлі, бо адзін Айцец ваш, Які ў небе.

 

I "ajcom" nie nazywajcie siabie na ziamli, bo adzin jość waš Ajciec, katory jość u niebie.[4]

Ані настаўнікамі не называйце сябе, бо адзін ваш Настаўнік — Хрыстос.

 

I nie nazywajciesia wučycielami, bo Wučyciel waš adzin — Chrystus.[5]

Хто большы з вас — будзе вашым паслугачом.

 

Chto z was bolšy, toj budzie wašym słuhoju.

Бо хто сябе ўзвышае, той будзе прыніжаны, а хто сябе прыніжае, будзе ўзвышаны.

 

A chto siabie pawyšaje, budzie panižany, a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.[6]

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што зачыняеце Валадарства Нябеснае перад людзьмі. Вы і самі не ўваходзіце, і тым, што ўваходзяць, не дазваляеце ўвайсці.

 

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што паядаеце дамы ўдоў і крывадушна доўга моліцеся: за гэта прымеце тым большае асуджэнне.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abjadajecie damy ŭdowaŭ, admaŭlajučy doŭhija malitwy; dziela hetaha dastaniecie ciažejšy prysud. [7]

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што аб’язджаеце мора і сушу, каб зрабіць хоць аднаго празелітам. А калі ім станецца, вы робіце яго сынам пекла, удвая горшым за сябе.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abchodzicie mora i sušu, kab zdabyć adnaho prozelita, a kali zdabudziecie, robicie jaho synam piekła ŭdwaje horšym za was.[8]

Гора вам, сляпыя правадыры, што кажаце: “Хто прысягае святыняй, гэта нічога, а калі хто прысягае золатам святыні, той вінаваты”.

 

Hora wam, ślapyja pawadyry, jakija kažacie: "Chto-b prysiahnuŭ na światyniu, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na zołata ŭ światyni, toj zabawiazany".[9]

Неразумныя і сляпыя! Што ж большае: золата ці святыня, якая асвячае золата?

 

Nierazumnyja i ślapyja! Što-ž wažniej: zołata ci światynia, jakaja paświačaje zołata?[10]

І: “Хто прысягае ахвярнікам, гэта нічога, а хто прысягае ахвярай, што на ім, той вінаваты”.

 

I "chto-b prysiahnuŭ na aŭtar, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na achwiaru, jakaja jość na im, to zabawiazany".

Неразумныя і сляпыя! Што ж большае: ахвяра ці ахвярнік, які асвячае ахвяру?

 

Ślapyja! Što-ž wažniejšaje: achwiara ci aŭtar, jaki paświačaje achwiaru?

Дык вось, хто прысягае ахвярнікам, прысягае ім ды ўсім, што на ім.

 

Dyk chto prysiahaje na aŭtar, prysiahaje na jaho i na ŭsio, što na im jość.

І хто прысягае святыняй, той прысягае ёй ды Тым, Хто ў ёй самой жыве.

 

I chto-b prysiahnuŭ na światyniu, prysiahaje na jaje i na Taho, chto ŭ joj žywie.

А хто прысягае небам, прысягае пасадам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім.

 

I chto prysiahaje na nieba, prysiahaje na tron Božy i na Taho, chto siadzić na im.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што бераце дзесяціну з мяты, кропу і кмену, а не звярнулі ўвагі на тое, што важнейшае ў законе: суд, міласэрнасць і веру. Гэта належала зрабіць і таго не пакідаць.

 

Hora wam knižniki i faryzei krywadušniki, što dajecio dziesiacinu z miaty, anyžu i kminu, a pakinuli, što jość wažniejšaje ŭ zakonie; sud, miłaserdzie i wieru. Hetaje treba było čynić i taho nie prapuskać.[11]

Сляпыя правадыры, што працэджваеце камара, а праглынаеце вярблюда!

 

Pawadyry ślapyja, što kamara pracedžwajecie, a wiarbluda hłytajecie![12]

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, бо абмываеце тое, што звонку чары і місы, а ўнутры поўныя здзерства ды нячыстасці.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što ačyščajecie toje, što jość zwierchu kubka i misy, a ŭnutry wy poŭny ździerstwa i brudu.

Фарысей сляпы! Ачысці перш знутры чару і місу, каб і тое, што звонку, стала чыстым.

 

Faryzeju ślapy! Ačyść pierš, što ŭnutry jość kubka i misy, kab čystym stałasia toje, što jość źwierchu.[13]

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, бо вы падобныя да магіл пабеленых, што звонку выглядаюць прыгожымі, а ўнутры поўныя касцей мёртвых і ўсякай брыдоты.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što padobnyja wy da pabielanych hraboŭ, katoryja źwierchu padajucca ludziam pryhožyja, a ŭnutry poŭny kaściej mierćwiakoŭ i ŭsialakaj brydy.[14]

Так і вы звонку здаецеся людзям справядлівымі, а ўнутры поўныя крывадушнасці і беззаконня.

 

Hetak i wy źwierchu zdajeciosia ludziam sprawiadliwymi, a ŭnutry wy poŭny krywadušnaści i niahodnaści.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што будуеце магілы прарокам і аздабляеце помнікі справядлівым,

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što budujecie hraby prarokaŭ i ŭpryhožwajecie pamiatniki sprawiadliwych,

і кажаце: “Каб мы жылі ў дні бацькоў нашых, не былі б саўдзельнікамі іх у праліванні крыві прарокаў”.

 

i kažacie: "Kali-b my byli ŭ dni ajcoŭ našych, my nia byli-b ich supolnikami ŭ krywi prarokaŭ".

І так вы самі сведчыце, што вы — сыны тых, што забілі прарокаў.

 

Hetak wy sami prociŭ siabie świedčycie, što wy syny tych, katoryja zabiwali prorokaŭ.

І вы дапаўняйце мерку бацькоў вашых.

 

Dapaŭniajcie-ž i wy mieru ajcoŭ wašych.[15]

Змеі, гадзючыя вырадкі! Як жа вы пазбегнеце пякельнага прысуду?

 

Wužy, rodzie hadawy! Jak-ža wy ŭciečacio ad sudu piekła?

Таму вось Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў, і адных з іх вы заб’яце і ўкрыжуеце, а іншых будзеце бічаваць у сінагогах вашых ды будзеце гнаць іх з горада ў горад,

 

Woś dziela taho ja pasyłaju da was prarokaŭ i mudracoŭ i knižnikaŭ, a wy spamiž ich zabjecio i ŭkryžujecie, i spamiž ich ubičujecie ŭ bažnicach wašych i budziecie praśledawać z horadu ŭ horad,

аж спадзе на вас уся кроў справядлівых, што разліта па зямлі, ад крыві справядлівага Абэля аж да крыві Захарыі, сына Барахіі, якога вы забілі між святыняй і ахвярнікам.

 

kab kab pryjšła na was usia kroŭ sprawiadliwaja, jakaja była pralita na ziamli, ad krywi Abela sprawiadliwaha, až da krywi Zachara, syna Barachijawaha, katoraha wy zabili miž światyniaŭ i aŭtarom.[16]

Сапраўды кажу вам: спадзе гэта ўсё на пакаленне гэтае.

 

Sapraŭdy kažu wam, usio henaje pryjdzie na heny rod.

Ерузалім, Ерузалім, што забіваеш прарокаў ды камянуеш тых, якія да цябе пасланы. Колькі разоў хацеў Я сабраць сыноў тваіх, як кураводка збірае пісклянят сваіх пад крылы, а ты не захацеў.

 

Jeruzalim, Jeruzalim, što zabiwaješ prarokaŭ i kamianuješ tych, katoryja da ciabie byli pasłany, stolki razoŭ ja chacieŭ sabrać dziaciej twaich, jak kuryca źbiraje pad krylla kuraniat swaich, a ty nie chacieŭ!

Вось, застаецца вам дом ваш пусты.

 

Woś-ža astaniecca dom waš dla was pustym.[17]

Бо кажу вам: “Не ўбачыце Мяне датуль, пакуль не скажаце: «“Дабраславёны, Хто прыходзіць у імя Госпада”».

 

Bo kažu wam: Adciapier nia ŭbačycie mianie, pakul nia skažacie: "Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana".[18]