Мацьвея 23 разьдзел

 

 

Тады Ісус сказаў людзям і вучням Сваім,

 

Tady Jezus pramowiŭ da hramadaŭ i da swaich wučniaŭ,

кажучы: на Масеявым пасадзе селі кніжнікі і хварысэі.

 

kažučy: Na Majsiejawym pasadzie sieli knižniki i faryzei,

Пагэтаму ўсё, што ні загадаюць вам захоўваць, захоўвайце і спаўняйце, а паводля ўчынкаў іхных ня рабіце, бо (яны) гавораць і ня робяць.

 

dyk usio, što-tolki wam skažuć, zachawajcie i čyniecie, ale nie čyniecie pawodle ŭčynkaŭ ich, bo jany kažuć, a nia čyniać.

Бо складаюць цяжары важкія і няпасільныя і ўскладаюць на плечы людзям; а самі ня хочуць і пальцам сваім зрушыць іх.

 

Bo jany wiažuć biaremi ciažkija i niepasilnyja i ŭskładajuć na plečy ludziam, a sami palcam nia chočuć ich kranuć.[2]

А ўсе ўчынкі свае яны робяць, каб бачылі іх людзі. Пашыраюць філяктэрыі свае і павялічваюць кутасы на адзеньні сваім.

 

Usie-ž učynki swaje čyniać, kab ich bačyli ludzi: bo pašyrajuć swaje fiłaktery i pawialičwajuć frenzli.[3]

А таксама любяць узьлягаць наперадзе на гасьцінах і наперадзе сядзець у сынагогах,

 

I lubiać pieršyja miascy na bankietach i pieršyja łaŭki ŭ bažnicach,

і вітаньні на плошчах, і каб людзі называлі іх: вучыцель мой! вучыцель мой!

 

i prywitańni na rynku i kab ludzi nazywali ich "wučyciel".

А вы ня называйце сябе «раўві», бо адзін у вас ёсьць Настаўнік — Хрыстос, а вы ўсе — браты.

 

A wy nie nazywajeciesia "wučycielami", bo adzin waš Wučyciel, a wy ŭsie braty.

І ба́цькам вашым ня называйце (нікога) на зямлі, бо адзін ёсьць Ба́цька ваш, Каторы на Нябёсах.

 

I "ajcom" nie nazywajcie siabie na ziamli, bo adzin jość waš Ajciec, katory jość u niebie.[4]

І ня называйцеся настаўнікамі, бо адзін ёсьць ваш Настаўнік — Хрыстос.

 

I nie nazywajciesia wučycielami, bo Wučyciel waš adzin — Chrystus.[5]

І большы сярод вас няхай будзе вашым слугою.

 

Chto z was bolšy, toj budzie wašym słuhoju.

Бо ўсякі, (хто) узвышае сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, узвышаны будзе.

 

A chto siabie pawyšaje, budzie panižany, a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.[6]

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, бо зачыняеце Гаспадарства Нябёсаў перад людзьмі; бо самі ня ўваходзіце і тых, што ўваходзяць, ня дапускаеце ўвайсьці.

 

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, што зьядаеце дамы ўдоваў і напаказ доўга моліцеся; за гэта дастанеце больш цяжэйшы прысуд.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abjadajecie damy ŭdowaŭ, admaŭlajučy doŭhija malitwy; dziela hetaha dastaniecie ciažejšy prysud. [7]

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, што абходзіце мора і сушу, каб зрабіць хоць аднаго нованаверненым; і калі гэта здараецца, робіце яго сынам геенны, удвая горшым за вас.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abchodzicie mora i sušu, kab zdabyć adnaho prozelita, a kali zdabudziecie, robicie jaho synam piekła ŭdwaje horšym za was.[8]

Гора вам, павадыры сьляпыя, што кажаце: калі хто прысягнуў бы Сьвятыняю, гэта нічога, а хто прысягнуў бы золатам Сьвятыні, (то ён) вінаваты.

 

Hora wam, ślapyja pawadyry, jakija kažacie: "Chto-b prysiahnuŭ na światyniu, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na zołata ŭ światyni, toj zabawiazany".[9]

Няразумныя і сьляпыя! бо што большае: золата ці Сьвятыня, якая асьвячае золата?

 

Nierazumnyja i ślapyja! Što-ž wažniej: zołata ci światynia, jakaja paświačaje zołata?[10]

І калі хто прысягнуўся бы ахвярнікам, дык нічога, а хто прысягнуўся бы ахвярай, якая на ім, (то ён) вінаваты.

 

I "chto-b prysiahnuŭ na aŭtar, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na achwiaru, jakaja jość na im, to zabawiazany".

Няразумныя і сьляпыя! а што большае: ахвяра ці ахвярнік, які асьвячае гэтую ахвяру?

 

Ślapyja! Što-ž wažniejšaje: achwiara ci aŭtar, jaki paświačaje achwiaru?

Дык вось, хто прысягнуўся ахвярнікам, той прысягаецца ім і ўсім, што на ім;

 

Dyk chto prysiahaje na aŭtar, prysiahaje na jaho i na ŭsio, što na im jość.

і хто прысягнуўся Сьвятыняю, той прысягаецца Ёй і Прабываючым у Ёй.

 

I chto-b prysiahnuŭ na światyniu, prysiahaje na jaje i na Taho, chto ŭ joj žywie.

І той, хто прысягнуўся Небам, прысягаецца Пасадам Бога і Седзячым на ім.

 

I chto prysiahaje na nieba, prysiahaje na tron Božy i na Taho, chto siadzić na im.

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, што даецё дзесяціну зь мяты і кропу і кмену і адкінулі важнейшае ў Законе: суд і міласьць і веру; гэтае належыла зрабіць, і тое ня адкідаць.

 

Hora wam knižniki i faryzei krywadušniki, što dajecio dziesiacinu z miaty, anyžu i kminu, a pakinuli, što jość wažniejšaje ŭ zakonie; sud, miłaserdzie i wieru. Hetaje treba było čynić i taho nie prapuskać.[11]

Павадыры сьляпыя, што камара адцэджваеце, а вярблюда праглынаеце!

 

Pawadyry ślapyja, što kamara pracedžwajecie, a wiarbluda hłytajecie![12]

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, што ачышчаеце зьнешнасьць коўні і місы, а ўсярэдзіне яны поўныя драпежнасьці і няпраўды.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što ačyščajecie toje, što jość zwierchu kubka i misy, a ŭnutry wy poŭny ździerstwa i brudu.

Хварысэй сьляпы! ачысьці сьпярша сярэдзіну коўні і місы, каб чыстая была і зьнешнасьць іхная.

 

Faryzeju ślapy! Ačyść pierš, što ŭnutry jość kubka i misy, kab čystym stałasia toje, što jość źwierchu.[13]

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, што прыпадабняецеся да павапненых магіл, якія звонку здаюцца прыгожымі, а ўсярэдзіне напоўнены косткамі памерлых і ўсякаю нячыстасьцю.

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što padobnyja wy da pabielanych hraboŭ, katoryja źwierchu padajucca ludziam pryhožyja, a ŭnutry poŭny kaściej mierćwiakoŭ i ŭsialakaj brydy.[14]

Гэтак і вы зьнешне здаецеся людзям сапраўды праведнымі, а ўсярэдзіне поўныя крывадушнасьці і бяззаконьня.

 

Hetak i wy źwierchu zdajeciosia ludziam sprawiadliwymi, a ŭnutry wy poŭny krywadušnaści i niahodnaści.

Гора вам, кніжнікі і хварысэі, крывадушнікі, што будуеце надмагільлі прарокам і ўпрыгожваеце помнікі праведнікаў,

 

Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što budujecie hraby prarokaŭ i ŭpryhožwajecie pamiatniki sprawiadliwych,

і кажаце: калі б мы былі ў дні ба́цькаў нашых, дык ня былі б саўдзельнікамі іхнымі ў крыві прарокаў.

 

i kažacie: "Kali-b my byli ŭ dni ajcoŭ našych, my nia byli-b ich supolnikami ŭ krywi prarokaŭ".

Гэтым самым вы сьведчыце супраць сябе, што вы ёсьць сыны забойцаў прарокаў.

 

Hetak wy sami prociŭ siabie świedčycie, što wy syny tych, katoryja zabiwali prorokaŭ.

Дык вы дапаўняйце меру ба́цькаў вашых.

 

Dapaŭniajcie-ž i wy mieru ajcoŭ wašych.[15]

Зьмеі, адродзьдзі яхіднінаў! як пазьбегнеце вы асуджэньня ў геенну?

 

Wužy, rodzie hadawy! Jak-ža wy ŭciečacio ad sudu piekła?

Дык вось, пагэтаму Я пасылаю да вас прарокаў і мудрых і кніжнікаў; і вы адных заб’еце і ўкрыжуеце, а іншых будзеце біць у сынагогах вашых і гнаць зь места да места.

 

Woś dziela taho ja pasyłaju da was prarokaŭ i mudracoŭ i knižnikaŭ, a wy spamiž ich zabjecio i ŭkryžujecie, i spamiž ich ubičujecie ŭ bažnicach wašych i budziecie praśledawać z horadu ŭ horad,

Каб прыйшла на вас уся кроў праведная, пралітая на зямлі, ад крыві Авеля праведнага, аж да крыві Захара, сына Барахіявага, якога вы забілі між Сьвятыняю і ахвярнікам.

 

kab kab pryjšła na was usia kroŭ sprawiadliwaja, jakaja była pralita na ziamli, ad krywi Abela sprawiadliwaha, až da krywi Zachara, syna Barachijawaha, katoraha wy zabili miž światyniaŭ i aŭtarom.[16]

Праўду кажу вам: усё гэтае прыйдзе на род гэты.

 

Sapraŭdy kažu wam, usio henaje pryjdzie na heny rod.

Ярузалім! Ярузалім! забойца прарокаў і забойца каменьнем пасланых да цябе! Колькі разоў хацеў Я сабраць дзяцей тваіх, як птушка зьбірае птушанят сваіх пад крыльлі, і вы ня захацелі.

 

Jeruzalim, Jeruzalim, što zabiwaješ prarokaŭ i kamianuješ tych, katoryja da ciabie byli pasłany, stolki razoŭ ja chacieŭ sabrać dziaciej twaich, jak kuryca źbiraje pad krylla kuraniat swaich, a ty nie chacieŭ!

Вось жа кіда́ецца вам дом ваш пусты!

 

Woś-ža astaniecca dom waš dla was pustym.[17]

Бо кажу вам: ня ўбачыце Мяне ад сёньня дакуль ня скажаце: Багаслаўлёны, Які ідзе ў Імя Госпада!

 

Bo kažu wam: Adciapier nia ŭbačycie mianie, pakul nia skažacie: "Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana".[18]