Мацьвея 10 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Рeraklad V. Hadleuski
І, паклікаўшы дванаццаць вучняў Сваіх, (Ён) даў ім уладу над нячыстымі духамі, каб выганяць іх і аздараўляць ад усякай хваробы і ўсякай немачы.
I sklikaŭšy dwanaccać swaich wučniaŭ, daŭ im uładu nad niačystymi duchami, kab wyhaniać ich i lačyć usiakuju chwarobu i ŭsiakuju niemač.
А дванаццацёх Апосталаў іменьні вось такія: першы — Сымон, якога завуць Пётрам, і Андрэй — брат ягоны, Якуб Завядзеявы і Яан — брат ягоны,
A dwanaccacioch apostałaŭ imiony jość hetakija: pieršy Symon, nazywany Piatrom, i Andrej, brat jaho,[1]
Піліп і Барталамей, Хама і Мацьвей мытнік, Якуб, каторы Алхвея, і Ляўвей, якога завуць Тадэям,
Jakub Zebedejaŭ, i Jan, brat jaho, Filip i Baŭtramiej, Tamaš i Mateuš mytnik, Jakub Alfejaŭ i Tadeuš,
Сымон Кананіт, і Юда Іскарыёт, які і здрадзіў Яго.
Symon Kananejec i Judaš Iskaryjot, katory jaho i wydaŭ.
Гэтых дванаццацёх паслаў Ісус, загадаўшы ім, кажучы: на шлях паганаў ня ідзіце, і ў места самарцаў ня ўваходзьце;
Hetych dwanaccacioch pasłaŭ Jezus, zahadwajučy im, kažučy: Na darohu pahanaŭ nia ŭzychodźcie i ŭ harady samaranaŭ nie zachodźcie,[2]
Але ідзіце лепш да загінуўшых авечак дому Ізраэлявага.
ale idziecie lepš da zahinuŭšych awiec z domu Izrailawaha.[3]
А ходзячы, абвяшчайце, кажучы: наблізілася Гаспадарства Нябёсаў.
A idučy, abwiaščajcie, kažučy, što prybliziłasia karaleŭstwa niabiesnaje.
Хворых аздараўляйце, пракажоных ачышчайце, мёртвых уваскрашайце, дэманаў выганяйце; дарма атрымалі, дарма давайце.
Azdaraŭlajcie chworych, uskrašajcie ŭmierłych, ačyščajcie prakažanych, wyhaniajcie djabłaŭ. Darma wy atrymali, darma dawajcie.
Ня набывайце ні золата, ні срэбра, ні медзі ў паясы вашыя,
Nia miejcie zołata, ani sierabra, ani hrašej u pajasoch wašych.[4]
ні торбы ў дарогу, ні дзьвух адзежын, ні абутку, ні кія. Бо работнік варты стравы сваёй.
ani torby ŭ darozie, ani dźwioch adziežyn, ani abutku, ani kija; bo rabotnik wart swajej ježy.[5]
А ў якое места ці сяло ўвойдзеце, даведайцеся, хто ў ім годны, і там заставайцеся, пакуль ня выйдзеце.
A ŭ jaki-b horad abo siało wy nie ŭwajšli, dawiedajciesia, chto ŭ im jość dastojny — i tam astawajciesia, až pakul nia wyjdziecie.[6]
А ўваходзячы ў дом той вітайце яго (жыды звычайна віталіся словам «шалом» г.з. «мір вам»),
A ŭwachodziačy ŭ dom, prywitajcie jaho, kažučy: Supakoj hetamu domu.[7]
і калі дом (той) будзе запраўды годны, (дык) зыйдзе мір ваш на яго, калі ж ня будзе годны, мір ваш вернецца да вас.
I kali toj dom budzie wart, supakoj waš zyjdzie na jaho, a kali nia budzie wart, supakoj waš wierniecca da was.
А калі хто ня прыйме вас і ня будзе слухаць слоў вашых, то выходзячы з дому ці зь места таго, абцярушыце пыл з ног вашых.
A kali-b chto nia pryniaŭ was i nia słuchaŭ słoŭ wašych, wychodziačy z domu abo horadu, abtrasiecie pył z noh wašych.[8]
Запраўды кажу вам: лягчэй будзе зямлі Садома і Гаморы ў дзень суда, чым месту таму.
Sapraŭdy kažu wam: Lahčej budzie ziamli Sadomskaj u dzień sudu, čym tamu horadu.[9]
Вось Я пасылаю вас, як авечак сярод ваўкоў; дык вось, будзьце мудрыя, як зьмеі, і простыя, як галубы.
Woś ja pasyłaju was, jak awiec pasiarod waŭkoŭ: dyk budźcie mudryja, jak źmiei i prostyja, jak hałuby.[10]
Сьцеражэцеся ж людзей, бо яны будуць аддаваць вас у сынедрыёны, і ў сынагогах сваіх будуць біць вас,
A ścieražeciesia ludziej, bo jany buduć addawać was u sudy i buduć bičawać was u swaich bažnicach,
і будзеце паведзены да валадароў і каралёў за Мяне, дзеля сьведчаньня перад імі і паганамі.
i pawiaduć was da načalnikaŭ i karaloŭ dziela mianie, na paświedčańnie im i pahanam.
І калі будуць выдаваць вас, ня дбайце аб тое, як і што (вам) сказаць, бо вам у той час будзе дадзена, што сказаць.
Kali-ž addaduć was, nie kłapacieciesia, jak abo što majecie hawaryć, bo ŭ tuju časinu budzie wam dadziena, što majecie hawaryć.
Бо ня вы будзеце гаварыць, але Дух Ба́цькі вашага будзе гаварыць у вас.
Bo nia wy tyja, što haworycie, ale Duch Ajca wašaha, katory haworyć u was.
І выдасьць брат брата на сьмерць, і бацька — дзіця (сваё); і паўстануць дзеці на бацькоў і пазабіваюць іх;
I wydaść brat brata na smierć, i baćka syna, i paŭstanuć dzieci na baćkoŭ i zrobiać im śmierć.[11]
і будзеце зьнянавіджаны ўсімі за Імя Маё, але, хто вытрывае да канца, уратаваны будзе.
I buduć was nienawidzieć usie dziela imieni majho, ale chto wytrywaje da kanca, toj budzie zbaŭleny.
Калі ж будуць перасьледаваць вас у адным месту, уцякайце ў другое, бо запраўды кажу вам: ня абойдзеце яшчэ местаў Ізраэлявых, як прыйдзе Сын Чалавечы.
Kali-ž buduć praśledawać was u hetym horadzie, uciakajcie ŭ druhi; sapraŭdy kažu wam: nia skončycie haradoŭ Izraila, až pryjdzie Syn čaławiečy.
Вучань ня вышэйшы за настаўніка, ні слуга ня вышэйшы за гаспадара свайго.
Wučań nia jość wyšej za wučyciela, i słuha nia wyšej za pana swajho.
Годзе для вучня, каб стаў, як настаўнік ягоны, і слуга — як гаспадар ягоны. Калі Гаспадара дому назвалі Бэльзебулам, тым больш хатніх ягоных.
Dawoli dla wučnia, kab jon byŭ, jak wučyciel jaho, i dla słuhi — jak pan jahony. Kali haspadara nazwali Belzebubam, kudy bolej chatnich jahonych!
Дык жа ня бойцеся іх: бо няма нічога ўкрытага, што б ня выявілася, і таемнага, што б ня сталася вядомым.
Dyk nia bojciecsia ich; bo niama ničoha skrytnaha, što-b nia stałasia wiadomym.
Што кажу вам у цемнаце, кажыце ў сьвятле; і што чуеце на вуха, абвяшчайце з дахаў.
Što ja wam kažu ŭ ciemry, kažecie pry światle, i što na wucha čujecie, abwiaščajcie pa dachach.[12]
І ня бойцеся тых, што забіваюць цела, а душы ня могуць забіць. Але больш бойцеся Таго, Хто можа і душу́ і цела загубіць у гееньне.
I nia bojciesia tych, što zabiwajuć cieła, a dušy zabić nia mohuć, ale bojciesia najbolej taho, chto moža i dušu i cieła zahubić u piekle.
Ці ж ня два вераб’і прадаюцца за ассары? І ніводзін зь іх ня ўпадзе на зямлю бяз волі Ба́цькі вашага.
Ci-ž nie pradajuć dwuch wierabjoŭ za adnaho miedziaka? I niwodzien z ich nie ŭpadzie na ziamlu biez Ajca wašaha.
Вашы ж і валасы на галаве ўсе палічаны.
Wašyja-ž wałasy na haławie ŭsie paličanyny.
Пагэтаму ня бойцеся: вы лепшыя за многіх вераб’ёў.
Dyk nia bojciesia: wy lepšyja za mnohich wierabjoŭ.
Дык вось, кожны хто будзе вызнаваць Мяне перад людзьмі, вызнаю і Я яго перад Ба́цькам Маім, Які ёсьць у Нябёсах.
Woś-ža kožny, chto mianie pryznaje pierad ludźmi, i ja jaho pryznaju pierad Ajcom maim, katory jość u niebie.
А хто адрачэцца ад Мяне перад людзьмі, ад таго і Я адракуся перад Ба́цькам Маім, Які ёсьць у Нябёсах.
I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu.
Ня думайце, што Я прыйшоў прынесьці мір на зямлю; ня мір прыйшоў Я прынесьці, але меч.
Nia dumajcie, što ja pryjšoŭ prynieści supakoj nia ziamlu, nia pryjšoŭ ja prynieści supakoj, ale mieč.
Бо Я прыйшоў адлучыць чалавека ад бацькі ягонага, і дачку ад маці ейнай, і нявестку ад сьвякрухі ейнай.
Bo ja pryjšoŭ razłučyć čaławieka z baćkam jaho i dačku z matkaju jaje i niawiestku z świakroŭju jaje;[13]
І ворагі чалавеку хатнія ягоныя.
i worahi čaławieku chatnija jaho.
Хто любіць бацьку ці матку больш за Мяне, ня варты Мяне; і хто любіць сына ці дачку больш за Мяне, ня варты Мяне.
Chto lubić baćku abo matku bolej za mianie, nia wart mianie.
І хто ня бярэ крыжа свайго, але ідзе ўсьлед за Мною, ня варты Мяне.
I chto nie biare kryža swajho i nia idzie za mnoju, nia wart mianie.[14]
Хто зьберажэ жыцьцё сваё, загубіць яго; а хто загубіць жыцьцё сваё дзеля Мяне, зьберажэ яго.
Chto znojdzie žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho.[15]
Хто прыймае вас, прыймае Мяне, а хто прыймае Мяне, прыймае Паслаўшага Мяне.
Chto pryjmaje was, mianie pryjmaje, a chto mianie pryjmaje, pryjmaje taho, chto pasłaŭ mianie.
Хто прыймае прарока ў імя прарока, атрымае ўзнагароду прарока; і хто прыймае праведніка ў імя праведніка, дастане ўзнагароду праведніка.
Chto pryjmaje praroka ŭ imia praroka, atrymaje naharodu praroka, a chto pryjmaje sprawiadliwaha ŭ imia sprawiadliwaha, atrymaje naharodu sprawiadliwaha.
І хто, калі напоіць аднаго з малых гэтых (хаця б) адным кубкам халоднай вады ў імя вучня, праўду кажу вам, ня страціць узнагароды сваёй.
A chto-b daŭ napicca adnamu z hetych najmienšych tolki kubak chałodnaj wady ŭ imia wučnia, sapraŭdy kažu wam, jon nia stracić swaje naharody.[16]
