Мацьвея 10 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Рeraklad V. Hadleuski
І, паклíкаўшы двана́ццаць вучняў Сваіх, Ён даў ім уладу над нячыстымі ду́хамі, каб выганя́ць іх, і ацаля́ць усякую хваробу і ўсякую не́мач.
I sklikaŭšy dwanaccać swaich wučniaŭ, daŭ im uładu nad niačystymi duchami, kab wyhaniać ich i lačyć usiakuju chwarobu i ŭsiakuju niemač.
А імёны двана́ццаці Апосталаў такія: першы Сíман, якога называюць Пятром, і Андрэй, брат яго, Іакаў Зевядзе́еў і Іаан, брат яго,
A dwanaccacioch apostałaŭ imiony jość hetakija: pieršy Symon, nazywany Piatrom, i Andrej, brat jaho,[1]
Філіп і Варфаламей, Фама і Матфей мы́тнік, Іакаў Алфееў і Леўве́й, празва́ны Фадзе́ем,
Jakub Zebedejaŭ, i Jan, brat jaho, Filip i Baŭtramiej, Tamaš i Mateuš mytnik, Jakub Alfejaŭ i Tadeuš,
Сíман Кананíт і Іуда Іскарыёт, які і здра́дзіў Яму.
Symon Kananejec i Judaš Iskaryjot, katory jaho i wydaŭ.
Гэтых двана́ццаць паслаў Іісус і наказа́ў ім, гаворачы: на шлях язычнікаў не ідзіце і ў горад Самара́нскі не ўваходзьце;
Hetych dwanaccacioch pasłaŭ Jezus, zahadwajučy im, kažučy: Na darohu pahanaŭ nia ŭzychodźcie i ŭ harady samaranaŭ nie zachodźcie,[2]
А ідзіце найперш да загíнуўшых авечак дому Ізра́ілевага.
ale idziecie lepš da zahinuŭšych awiec z domu Izrailawaha.[3]
І ходзячы, прапаведуйце, што наблíзілася Царства Нябеснае.
A idučy, abwiaščajcie, kažučy, što prybliziłasia karaleŭstwa niabiesnaje.
Хворых ацаля́йце, пракажоных ачышча́йце, мёртвых уваскраша́йце, дэманаў выганя́йце. Да́рам атрыма́лі, да́рам дава́йце.
Azdaraŭlajcie chworych, uskrašajcie ŭmierłych, ačyščajcie prakažanych, wyhaniajcie djabłaŭ. Darma wy atrymali, darma dawajcie.
Не бярыце з сабою ні золата, ні срэ́бра, ні медзі ў паясы́ свае,
Nia miejcie zołata, ani sierabra, ani hrašej u pajasoch wašych.[4]
ні торбы ў дарогу, ні дзвюх адзежын, ні абутку, ні посаха. Бо працаўнíк ва́рты мець на пражы́так сабе.
ani torby ŭ darozie, ani dźwioch adziežyn, ani abutku, ani kija; bo rabotnik wart swajej ježy.[5]
У які б горад ці пасе́лішча вы ні ўвайшлі, даве́дайцеся, хто ў ім дастойны, і там застава́йцеся, пакуль не вы́йдзеце.
A ŭ jaki-b horad abo siało wy nie ŭwajšli, dawiedajciesia, chto ŭ im jość dastojny — i tam astawajciesia, až pakul nia wyjdziecie.[6]
А ўваходзячы ў дом, віта́йце яго, ка́жучы: мір дому гэтаму.
A ŭwachodziačy ŭ dom, prywitajcie jaho, kažučy: Supakoj hetamu domu.[7]
І калі дом будзе дастойны, то сы́дзе мір ваш на яго; калі ж не будзе дастойны, то мір ваш да вас ве́рнецца.
I kali toj dom budzie wart, supakoj waš zyjdzie na jaho, a kali nia budzie wart, supakoj waš wierniecca da was.
А калі хто не пры́ме вас і не паслухаецца слоў вашых, то, выходзячы з дому, альбо з горада таго, абтрасíце пыл з ног вашых.
A kali-b chto nia pryniaŭ was i nia słuchaŭ słoŭ wašych, wychodziačy z domu abo horadu, abtrasiecie pył z noh wašych.[8]
Праўду кажу вам: лягчэй будзе зямлі Садо́мскай і Гамо́рскай у дзень су́дны, чым гораду таму.
Sapraŭdy kažu wam: Lahčej budzie ziamli Sadomskaj u dzień sudu, čym tamu horadu.[9]
Вось, я пасылаю вас, як авечак сярод ваўкоў: дык вось, будзьце му́дрыя, як зме́і, і простыя, як галубы́.
Woś ja pasyłaju was, jak awiec pasiarod waŭkoŭ: dyk budźcie mudryja, jak źmiei i prostyja, jak hałuby.[10]
Сцеражы́цеся ж людзей: бо яны будуць аддаваць вас на судзíлішчы і ў сінагогах сваіх будуць біць вас,
A ścieražeciesia ludziej, bo jany buduć addawać was u sudy i buduć bičawać was u swaich bažnicach,
і павядуць вас да правíцеляў і да цароў за Мяне, на све́дчанне перад імі і язычнікамі.
i pawiaduć was da načalnikaŭ i karaloŭ dziela mianie, na paświedčańnie im i pahanam.
Калі ж будуць выдава́ць вас, не турбу́йцеся, я́к ці што́ сказаць; бо да́дзена будзе вам у той час, што́ сказаць.
Kali-ž addaduć was, nie kłapacieciesia, jak abo što majecie hawaryć, bo ŭ tuju časinu budzie wam dadziena, što majecie hawaryć.
Бо не вы будзеце гаварыць, а Дух Айца вашага гаварыць будзе ў вас.
Bo nia wy tyja, što haworycie, ale Duch Ajca wašaha, katory haworyć u was.
І вы́дасць брат брата на смерць, і бацька — дзіця; і паўста́нуць дзеці на бацькоў і заб’юць іх.
I wydaść brat brata na smierć, i baćka syna, i paŭstanuć dzieci na baćkoŭ i zrobiać im śmierć.[11]
І будзеце зненавíджаныя ўсімі за імя́ Маё; але хто вы́трывае да канца, той спасёны будзе.
I buduć was nienawidzieć usie dziela imieni majho, ale chto wytrywaje da kanca, toj budzie zbaŭleny.
Калі ж будуць вас гнаць у адным горадзе, уцяка́йце ў другі. Бо праўду кажу вам: не паспееце абысцí гарадоў Ізра́ілевых, як пры́йдзе Сын Чалавечы.
Kali-ž buduć praśledawać was u hetym horadzie, uciakajcie ŭ druhi; sapraŭdy kažu wam: nia skončycie haradoŭ Izraila, až pryjdzie Syn čaławiečy.
Вучань не вышэйшы за настаўніка, і слуга не вышэйшы за гаспадара свайго.
Wučań nia jość wyšej za wučyciela, i słuha nia wyšej za pana swajho.
Даволі вучню, каб ён быў, як настаўнік яго, і слузе — як гаспадар яго. Калі гаспадара дома назвалі веельзеву́лам, ці не тым больш дамашніх яго?
Dawoli dla wučnia, kab jon byŭ, jak wučyciel jaho, i dla słuhi — jak pan jahony. Kali haspadara nazwali Belzebubam, kudy bolej chatnich jahonych!
Дык вось, не бойцеся іх: бо няма нічога схава́нага, што не адкрылася б, і тае́мнага, што не стала б вядомым.
Dyk nia bojciecsia ich; bo niama ničoha skrytnaha, što-b nia stałasia wiadomym.
Што́ кажу вам у цемры, кажы́це пры святле́; і што́ на ву́ха чу́еце, прапаве́дуйце з дахаў.
Što ja wam kažu ŭ ciemry, kažecie pry światle, i što na wucha čujecie, abwiaščajcie pa dachach.[12]
І не бойцеся тых, што забіваюць це́ла, але ж душы́ забіць не могуць; бойцеся ж болей таго, хто можа і душу́, і це́ла загубíць у гее́не.
I nia bojciesia tych, što zabiwajuć cieła, a dušy zabić nia mohuć, ale bojciesia najbolej taho, chto moža i dušu i cieła zahubić u piekle.
Ці ж не два вераб’і прадаюцца за аса́рый? І ніводны з іх не ўпадзе́ на зямлю́ без волі Айца вашага.
Ci-ž nie pradajuć dwuch wierabjoŭ za adnaho miedziaka? I niwodzien z ich nie ŭpadzie na ziamlu biez Ajca wašaha.
А ў вас і валасы́ на галаве ўсе палíчаны.
Wašyja-ž wałasy na haławie ŭsie paličanyny.
Таму не бойцеся: вы больш ва́ртыя, чым мноства вераб’ёў.
Dyk nia bojciesia: wy lepšyja za mnohich wierabjoŭ.
Дык вось, кожнага, хто вы́знае Мяне перад людзьмí, таго вы́знаю і Я перад Айцом Маім, Які на нябёсах.
Woś-ža kožny, chto mianie pryznaje pierad ludźmi, i ja jaho pryznaju pierad Ajcom maim, katory jość u niebie.
А хто адрачэ́цца ад Мяне перад людзьмí, ад таго адраку́ся і Я перад Айцом Маім, Які на нябёсах.
I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu.
Не думайце, што Я прыйшоў прыне́сці мір на зямлю; не мір прыйшоў Я прыне́сці, а меч.
Nia dumajcie, što ja pryjšoŭ prynieści supakoj nia ziamlu, nia pryjšoŭ ja prynieści supakoj, ale mieč.
Бо Я прыйшоў аддзялíць чалавека ад ба́цькі яго, і дачку́ ад маці яе, і нявестку ад свекрывí яе.
Bo ja pryjšoŭ razłučyć čaławieka z baćkam jaho i dačku z matkaju jaje i niawiestku z świakroŭju jaje;[13]
І ворагі чалавеку — дамашнія яго.
i worahi čaławieku chatnija jaho.
Хто лю́біць бацьку ці маці больш за Мяне, той не ва́рты Мяне; і хто лю́біць сы́на ці дачку́ больш за Мяне, той не ва́рты Мяне.
Chto lubić baćku abo matku bolej za mianie, nia wart mianie.
І хто не бярэ крыжа́ свайго і не ідзе следам за Мною, той не ва́рты Мяне.
I chto nie biare kryža swajho i nia idzie za mnoju, nia wart mianie.[14]
Хто зберагае душу́ сваю, той загу́біць яе; а хто загубíў душу́ сваю дзе́ля Мяне, той зберажэ́ яе.
Chto znojdzie žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho.[15]
Хто прыма́е вас, той Мяне прыма́е; а хто прыма́е Мяне, прыма́е Таго, Хто паслаў Мяне.
Chto pryjmaje was, mianie pryjmaje, a chto mianie pryjmaje, pryjmaje taho, chto pasłaŭ mianie.
Хто прыма́е прарока ў імя́ прарока, той узнагароду прарокаву атрыма́е; і хто прыма́е праведніка ў імя́ праведніка, той узнагароду праведнікаву атрыма́е.
Chto pryjmaje praroka ŭ imia praroka, atrymaje naharodu praroka, a chto pryjmaje sprawiadliwaha ŭ imia sprawiadliwaha, atrymaje naharodu sprawiadliwaha.
І хто напо́іць аднаго з малы́х гэтых толькі чашай халоднай вады ў імя́ вучня, праўду кажу вам, той не стра́ціць узнагароды сваёй.
A chto-b daŭ napicca adnamu z hetych najmienšych tolki kubak chałodnaj wady ŭ imia wučnia, sapraŭdy kažu wam, jon nia stracić swaje naharody.[16]
