Мацьвея 21 разьдзел

 

 

І калі наблíзіліся да Іерусаліма і прыйшлі ў Віфагíю да гары Елеонскай, тады Іісус паслаў двух вучняў,

 

I kali prybližalisia da Jeruzalimu i pryjšli da Betfahe pry Aliŭnaj hare, tady jezus pasłaŭ dwuch wučniaŭ,[1]

сказаўшы ім: ідзіце ў се́лішча, якое перад вамі; і адразу зно́йдзеце аслíцу прывя́заную і асляня́ з ёю; адвяза́ўшы, прывядзíце да Мяне.

 

kažučy im: Idziecie ŭ siało, jakoje naproć was, i zaraz znojdziecie prywiazanuju aślicu i z joj aślanio: adwiažecie i prywiadziecie da mianie.

І калі хто вам скажа што-небудзь, вы адка́жаце, што яны патрэбны Госпаду; і адразу пашле́ іх.

 

A kali-b wam chto što hawaryŭ, skažecie, što jany patrebny Panu i jon zaraz puścić ich.

А ўсё гэта ста́лася, каб збыло́ся ска́занае праз прарока, які гаворыць:

 

A heta ŭsio stałasia, kab spoŭniłasia skazanaje praz praroka (Zachar, 9-9), jaki kaža:

«скажы́це дачцэ́ Сіёнавай: вось, Цар твой ідзе да цябе лаго́дны, се́дзячы на аслíцы і асляня́ці, сы́не пад’ярэмнай».

 

Skažecie dačce Syjonskaj: "Woś karol twoj idzie da ciabie cichi, siedziačy na aślicy i aślaci, synie padjaremnaj".[2]

Вучні пайшлі і зрабілі так, як загадаў ім Іісус:

 

Wučni-ž, pajšoŭšy, zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus.

прывялі аслíцу і асляня́; і пакла́лі на іх во́пратку сваю, і Ён сеў паве́рх яе.

 

I prywiali aślicu i aślanio, i ŭzłažyli na ich swaje wopratki i pasadzili jaho na wierch.[3]

Мноства людзей пасціла́лі во́пратку сваю на дарогу, а іншыя зраза́лі галíны з дрэў і пасціла́лі на дарогу.

 

A wializarnaja hramada słała swaje wopratki na darozie, druhija-ž zrazali halinki z dzierawaŭ i słali ich na darozie.[4]

А народ, які ішоў папе́радзе і следам, ускліка́ў: Аса́нна Сыну Давíдаваму! благаславёны Той, Хто прыходзіць ў імя́ Гасподняе! Аса́нна ў вы́шніх!

 

A hramady, katoryja išli napieradzie i išli zzadu, kryčali, kažučy: Hosanna synu Dawida, bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana! Hosanna na wyšynach![5]

І калі ўвайшоў Ён у Іерусалім, узру́шыўся ўвесь горад, і казалі: хто гэта?

 

I kali ŭjechaŭ u Jeruzalim, parušyŭsia ŭwieś horad, kažučy: Chto heta taki?

А народ казаў: гэта Іісус, Прарок з Назарэта Галіле́йскага.

 

Narod-ža adkazaŭ: heta Jezus, prarok z Nazaretu Halilejskaha.

І ўвайшоў Іісус у храм Божы і павыганя́ў усіх тых, якія прадава́лі і купля́лі ў храме, і перакулíў сталы́ мяня́лаў і ўсло́ны тых, што прадавалі галубоў.

 

I ŭwajšoŭ Jezus u światyniu Božuju i wyhnaŭ usich pradajučych i kuplajučych u światyni i abiarnuŭ stały mianialnikaŭ i stoliki pradajučych hałuby;[6]

І кажа ім: напíсана: «дом Мой домам малітвы назаве́цца»; а вы зрабілі з яго логава разбойнікаў.

 

i skazaŭ im: Jość napisana: "dom moj budzie nazwany domam malitwy, a wy jaho zrabili piačeraj razbojnikaŭ" (Iz. 56, 7; Jer. 7, 11).[7]

І прыступíлі да Яго ў храме сляпыя і кульга́выя, і Ён ацаліў іх.

 

I prystupili da jaho ślapyja i kulhawyja ŭ światyni i jon azdarawiŭ ich.

А першасвятары́ і кніжнікі, убачыўшы цуды, якія Ён зрабіў, і дзяцей, якія ўскліка́лі ў храме і казалі: «Аса́нна Сыну Давідаваму», абу́рыліся

 

A staršyja światary i knižniki, bačučy dziwy, jakija čyniŭ, i dziaciej, wykrykiwajučych u światyni i kažučych: "Hosanna synu Dawida"! — aburylisia

і сказалі Яму: чуеш, што яны кажуць? А Іісус кажа ім: так! хіба́ вы ніколі не чыталі: «з вуснаў дзетак і немаўля́т Ты ўчынíў хвалу́?»

 

i skazali jamu: Ci čuješ, što jany kažuć? Jezus-ža skazaŭ im: Tak. Ci-ž wy nikoli nia čytali, što "z wusnaŭ dzietak i sysunkoŭ Ty ŭčyniŭ chwału"? (Ps. 8, 3).

І, пакінуўшы іх, Ён выйшаў з горада ў Віфа́нію і правёў там ноч.

 

I pakinuŭšy ich, wyjšaŭ proč z horadu da Betanii i tam astaŭsia.

А раніцай, вярта́ючыся ў горад, захацеў Ён есці.

 

A naranicy, waročajučysia ŭ horad, zachacieŭ jeści.

І, убачыўшы пры дарозе адну смако́ўніцу, Ён падышоў да яе і, нічога на ёй не знайшоўшы, акрамя толькі лíсця, кажа ёй: няхай не будзе больш ад цябе пло́ду даве́ку. І адразу ўсохла смако́ўніца.

 

I ŭhledzieŭšy pry darozie adno fihawaje drewa, padyjšoŭ da jaho i, ničoha nie znajšoŭšy na im aproč tolki liścia, skazaŭ da jaho: Niachaj-ža z ciabie nikoli nia rodzicca płod na wieki! I zsochła zaraz-ža fiha.[8]

Убачыўшы гэта, вучні здзівіліся і казалі: як гэта адразу ўсохла смако́ўніца?

 

A wučni, ubačyŭšy, dziwilisia, kažučy: Jak jana zaraz-ža zsochła!

Іісус жа сказаў ім у адказ: праўду кажу вам: калі будзеце мець веру і не засумнява́ецеся, то не толькі зробіце тое, што адбыло́ся са смако́ўніцай, але калі і гары́ гэтай ска́жаце: «падыміся і ўве́ргніся ў мора», — будзе так.

 

A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam: kali b wy mieli wieru i nie sumniewalisia, nia tolki zrobicie z fihawym drewam, ale kali-b i hetaj hare skazali: "Uźnimisia i kińsia ŭ mora", staniecca.

І ўсё, чаго ні папро́сіце ў малітве з вераю, атрыма́еце.

 

I ŭsio, čaho tolki budziecie prasić u malitwie wieručy, atrymajecie.

І калі прыйшоў Ён у храм і вучыў, прыступíлі да Яго першасвятары́ і старэйшыны народу і сказалі: якою ўла́даю Ты гэта робіш? і хто Табе даў ула́ду такую?

 

I kali pryjšoŭ u światyniu, prystupili da jaho, kali jon nawučaŭ, wyšejšyja światary i staršyja narodu, kažučy: Jakoju ŭładaju ty heta robiš? I chto tabie daŭ hetuju ŭładu?

Іісус сказаў ім у адказ: спытаю ў вас і Я адну рэч; калі гэта ска́жаце Мне, то і Я вам скажу, якою ўла́даю гэта раблю.

 

Adkazwajučy, Jezus skazaŭ im: Spytajusia i ja ŭ was adnaho słowa, kali wy mnie jaho skažacie, to i ja wam skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.

Хрышчэ́нне Іаанава адкуль было́: з неба ці ад людзей? Яны ж разважа́лі паміж сабою: калі скажам: «з неба», то Ён скажа нам: «чаму ж вы не паве́рылі яму?»

 

Chrost Jana skul byŭ, z nieba ci z ludziej? Jany-ž razwažali pamiž sajuoju, kažučy:[9]

А калі скажам: «ад людзей», — баімся народу, бо ўсе лічаць Іаана прарокам.

 

Kali skažam: "Z nieba", to jon nam skaža: Čamu-ž wy nie pawieryli jamu? Kali-ž skažam: "Z ludziej", baimosia hramady, bo ŭsie mieli Jana za praroka.

І яны сказалі ў адказ Іісусу: не ведаем. Сказаў ім і Ён: і Я вам не скажу, якою ўла́даю гэта раблю.

 

I adkazwajučy Jezusu, skazali: Nia wiedajem. Skazaŭ im tak-ža jon: I ja wam nie skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.[10]

А як вам здае́цца? У аднаго чалавека было́ два сыны́; і ён, падышоўшы да першага, сказаў: сы́не! ідзі, сёння папрацу́й у вінагра́дніку маім.

 

A jak wam zdajecca? Adzin čaławiek mieŭ dwuch synoŭ i, padyjšoŭšy da pieršaha, skazaŭ: Synie, idzi siahońnia, papracuj u maim winahradniku.

Але ён сказаў у адказ: «не хачу»; а потым, раска́яўшыся, пайшоў.

 

Ale toj, adkazwajučy, skazaŭ: Nie chaču. Potym adnak, raskajaŭšysia, pajšoŭ.

І, падышоўшы да другога, ён сказаў тое самае. Гэты сказаў у адказ: «іду, гаспадар»; і не пайшоў.

 

I padyjšoŭšy da druhoha, skazaŭ taksama. Hety-ž adkazwajučy, skazaŭ: Idu, panie — i nie pajšoŭ.

Каторы з двух вы́канаў волю ба́цькі? Кажуць Яму: першы. Кажа ім Іісус: праўду кажу вам, што мы́тнікі і блуднíцы папе́радзе вас ідуць у Царства Божае.

 

Katory z dwuch spoŭniŭ wolu ajca? Kažuć jamu: Pieršy. Skazaŭ im Jezus. Sapraŭdy kažu wam, što mytniki i błudnicy pojduć pierad wami ŭ karaleŭstwa Božaje.

Бо прыйшоў да вас Іаан шляхам праведнасці, і вы не паверылі яму, а мы́тнікі і блуднíцы паверылі яму; вы ж, бачыўшы гэта, не раска́яліся і потым, каб паве́рыць яму.

 

Bo pryjšoŭ da was Jan šlacham sprawiadliwaści i wy nie pawieryli jamu; wy-ž bačačy, ani nia mieli žalu paśla, kab pawieryć jamu.[11]

Вы́слухайце іншую прытчу. Быў адзін чалавек, гаспадар дома, які насадзíў вінагра́днік, і агаро́джаю абнёс яго, і вы́капаў у ім выціска́льню, і збудаваў вежу, і аддаў яго вінагра́дарам, і адлучы́ўся.

 

Pasłuchajcie druhoje prypowieści: Byŭ čaławiek haspadar, katory zasadziŭ winahradnik, abharadziŭ jaho płotam, wykapaŭ u im winatoku, pabudawaŭ wiežu, addaŭ jaho ŭ arendu ziemlarobam i wyjechaŭ.[12]

А калі надышоў час збору пладоў, ён паслаў сваіх рабоў да вінагра́дараў узяць плады́ свае.

 

Kali-ž nadyjšoŭ čas pładoŭ, pasłaŭ swaich słuh da ziemlarobaŭ, kab atrymać swaje płady.[13]

Вінагра́дары, схапіўшы рабоў яго, каго набілі, каго забілі, а каго каме́ннем пабілі.

 

Ale ziemlaroby, schapiŭšy jahonych słuh, inšaha pabili, inšaha zabili, a inšaha zakamienawali.

Зноў паслаў ён іншых рабоў, больш чым ране́й; і з імі зрабілі тое самае.

 

Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, bolej čym pieršych, i z imi zrabili taksama.

Нарэшце паслаў ён да іх сы́на свайго, ка́жучы: пасаро́меюцца сы́на майго.

 

Ukancy-ž pasłaŭ da ich syna swajho, kažučy: Ušanujuć syna majho.

Але вінагра́дары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: гэта спадкае́мец; хадзе́м, заб’ём яго і завалодаем спа́дчынай яго.

 

Ale ziemlaroby, ubačyŭšy syna, hawaryli pamiž saboju: Heta naślednik, pojdziem, zabjom jaho i budziem mieć jahonu spadčynu.

І, схапіўшы яго, вы́велі вон з вінагра́дніка і забілі.

 

I schapiŭšy jaho, wykinuli won z winahradnika i zabili.

І вось, калі пры́йдзе гаспадар вінагра́дніка, што́ зробіць ён з гэтымі вінагра́дарамі?

 

Dyk kali pryjdzie haspadar winahradnika, što zrobić z tymi ziemlarobami?

Кажуць Яму: злачынцаў гэтых пакарае злой смерцю, а вінаграднік перада́сць іншым вінагра́дарам, якія аддава́ць будуць яму плады ў свой час.

 

Kažuć jamu. Złydniaŭ pazłomu wyhubić, a winahradnik swoj addaść u arendu inšym ziemlarobam, katoryja buduć addawać jamu płod u swaim časie.[14]

Іісус кажа ім: няўжо вы ніколі не чыталі ў Пісанні: «ка́мень, які адкінулі будаўнікі, той самы стаў галавою вугла́: ад Госпада ста́лася гэта, і яно дзіўнае ў вачах нашых»?

 

Skazaŭ im Jezus: Ci-ž wy nikoli nia čytali ŭ Pisańni (Ps. 117, 22): "Kamień, jaki adkinuli budaŭničyja, staŭsia haławoju wuhła? Ad Pana heta stałasia i jość dziŭnym u wačoch našych".[15]

Таму кажу вам, што будзе забра́на ў вас Царства Божае і да́дзена будзе народу, які прыно́сіць плады яго.

 

Dziela hetaha kažu wam, što budzie adniata ad was karaleŭstwa Božaje i budzie dadziena narodu, jaki tworyć płady jaho.

І той, хто ўпадзе́ на гэты ка́мень, разаб’ецца; а на каго ён упадзе́, таго разду́шыць.

 

A chto ŭpadzie na hety kamień, razabjecca, a na kaho jon upadzie, satre jaho.[16]

І, пачуўшы прытчы Яго, першасвятары́ і фарысеі зразуме́лі, што пра іх Ён гаворыць.

 

I kali pačuli jaho prypowieści staršyja światary i faryzei, zrazumieli, što ab ich hawaryŭ.

І наме́рваліся схапіць Яго, але пабаяліся народу, бо Яго лічы́лі прарокам.

 

I chočučy jaho ŭziać, bajalisia hramadaŭ, bo jany mieli jaho za praroka.