Мацьвея 27 разьдзел

Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад В. Гадлеўскага

 
 

А калі настала раніца, сышліся ўсе першасвятары і старэйшыны народа на раду супраць Ісуса, каб аддаць Яго на смерць.
 
Калі-ж настала раніца, усе архісьвятары і старшыя народу зрабілі нараду проціў Езуса, каб зрабіць яму сьмерць.

І, звязаўшы Яго, завялі і перадалі правіцелю Понцію Пілату.
 
І зьвязаўшы, завялі яго і аддалі Понцыю Пілату, начальніку.

Тады Юда, які Яго выдаў, бачачы, што Ён асуджаны, праняты жалем, аддаў трыццаць срэбранцаў першасвятарам і старэйшынам,
 
Тады Юдаш, які выдаў яго, бачачы, што ён быў засуджаны, праняты жалем, аднёс трыццаць сярэбранікаў вышэйшым сьвятарам і старшым,

кажучы: «Зграшыў я, выдаючы кроў бязвінную». А яны сказалі: «Дык што ты хочаш ад нас? Ты сам глядзі!»
 
кажучы: Саграшыў я, выдаючы нявінную кроў. А яны сказалі: Што нам? Ты сябе глядзі.

І, кінуўшы срэбранцы ў святыні, ён выйшаў і, адышоўшы, павесіўся.
 
І кінуўшы сярэбранікі ў сьвятыні, выйшаў і, пайшоўшы, павесіўся.

А першасвятары, узяўшы срэбранцы, сказалі: «Нельга перадаць іх у скарбонку, бо гэта плата крыві».
 
А вышэйшыя сьвятары, узяўшы сярэбранікі, сказалі: Нельга іх класьці ў скарбону, бо гэта заплата за кроў.

І, учыніўшы раду, купілі за іх поле ганчара для пахавання вандроўнікаў.
 
І зрабіўшы нараду, купілі за іх поле ганчара, на хаваньне падарожных.

З-за гэтага тое поле аж да сённяшняга дня завецца «поле крыві».
 
Дзеля гэтага тое поле завецца Гацэльдама, што значыць: Поле крыві, аж па сяньняшні дзень.

Тады збылося тое, што было сказана прарокам Ярэміем, які казаў: «І ўзялі трыццаць срэбранцаў, плату за Ацэненага, Якога ацанілі сыны Ізраэля,
 
Тады споўнілася, што было сказана праз Ерэмія прарока, (Ер. 32:8), кажучага: «І ўзялі трыццаць сярэбранікаў, заплату Ацененага, якога ацянілі сыны Ізраіля,

ды далі іх за поле ганчара, як мне сказаў Госпад».
 
і далі іх за ганчарова поле, як пастанавіў мне Пан».

А Ісус стаў перад намеснікам; і спытаўся ў Яго намеснік, кажучы: «Дык Ты — Цар Юдэйскі?» Сказаў яму Ісус: «Ты кажаш».
 
Езус-жа стануў перад начальнікам. І спытаўся ў яго начальнік, кажучы: Ты кароль Юдэйскі? Сказаў яму Езус: Ты кажаш.

І калі Яго вінавацілі першасвятары і старэйшыны, Ён нічога не адказваў.
 
І калі вінавацілі яго вышэйшыя сьвятары і старшыя, нічога не адказваў.

Тады кажа Яму Пілат: «Ці ты не чуеш, колькі сведчанняў даюць супраць Цябе?»
 
Тады сказаў яму Пілат: Ня чуеш, як многа сьведчаць проціў цябе?

А Ён не адказаў яму на ніводнае слова, так што намеснік вельмі дзівіўся.
 
І не адказаў яму на ніводнае слова, так што начальнік моцна дзівіўся.

На дзень святочны намеснік меў звычай адпускаць народу аднаго вязня, якога хацелі б.
 
На дзень жа сьвяточны начальнік меў звычай выпушчаць народу аднаго вязня, якога-б яны захацелі.

А меў ён тады вядомага вязня, які зваўся Барабам.
 
А меў ён тады выдатнага вязня, каторы называўся Барабба.

І, калі ўсе яны сабраліся, сказаў Пілат: «Каго вы хочаце, каб я вам адпусціў? Барабу ці Ісуса, Якога завуць Хрыстом?»
 
Дык калі яны сабраліся, сказаў Пілат: Каго хочаце, каб вам пусьціць: Бараббу, ці Езуса, каторы завецца Хрыстус:

Бо ён ведаў, што Яго выдалі з-за зайздрасці.
 
Бо ведаю, што выдалі яго праз завісьць.

Калі ён сядзеў на судзілішчы, жонка яго паслала да яго, кажучы: «Не рабі нічога Гэтаму Справядліваму, бо я сёння ў сне шмат папакутавала з-за Яго».
 
Калі-ж ён сядзеў у судовішчы, паслала да яго жонка ягона, кажучы: Ня рабі нічога гэтаму справядліваму, бо я сягоньня праз сон многа цярпела дзеля яго.

А першасвятары і старэйшыны падбухторылі народ, каб прасілі Барабу, а Ісуса загубілі.
 
А вышэйшыя сьвятары і старшыя нагаварылі народ, каб прасілі Бараббу, а Езуса загубілі.

І, звяртаючыся, намеснік гаворыць ім: «Каго з двух хочаце, каб я вам адпусціў?» І яны сказалі: «Барабу».
 
І адазваўшыся, начальнік сказаў ім: Каго з двух хочаце, каб вам пусьціць? Яны-ж сказалі: Бараббу.

Кажа ім Пілат: «А што ж мне зрабіць з Ісусам, Якога завуць Хрыстом?» Кажуць яму ўсе: «Хай будзе ўкрыжаваны!»
 
Сказаў ім Пілат: Што-ж я зраблю з Езусам, каторы завецца Хрыстус?

Гаворыць правіцель: «А што Ён благога зрабіў?» А яны яшчэ мацней крычалі, кажучы: «Хай будзе ўкрыжаваны!»
 
Сказалі ўсе: Няхай будзе ўкрыжаваны!

І Пілат, бачачы, што нічога не дапамагае, а ўзрушэнне робіцца большае, узяўшы ваду, памыў рукі перад народам, кажучы: «Я не вінаваты ў крыві Справядлівага Гэтага. Гэта ваша справа».
 
Пілат-жа, бачачы, што нічога не памагае, але робіцца яшчэ большае забурэньне, узяўшы вады, адмыў рукі перад народам, кажучы: Невінаваты я ў крыві гэтага справядлівага; вы глядзеце.

І, адказваючы, увесь народ сказаў: «Кроў Яго на нас і на нашых сынах».
 
І адказваючы ўвесь народ сказаў: Кроў яго на нас і на дзяцей нашых!

Тады ён адпусціў ім Барабу, а Ісуса ўбічаванага аддаў на ўкрыжаванне.
 
Тады пусьціў ім Бараббу, а Езуса ўбічаванага выдаў ім, каб быў укрыжаваны.

Тады жаўнеры правіцеля, узяўшы Ісуса ў прэторыю, сабралі да Яго цэлую кагорту.
 
Тады жаўнеры начальніка, узяўшы Езуса ў дварышча суду, сабралі да яго ўсю роту.

І, раздзеўшы Яго, усклалі на Яго пурпуровы плашч;
 
І разьдзеўшы яго, апранулі яго ў чырвоны плашч;

і, сплёўшы вянок з церняў, усклалі Яму на галаву; і далі Яму трысціну ў правую руку; і, укленчыўшы перад Ім, здзекаваліся з Яго, кажучы: «Радуйся, Цар Юдэйскі!»
 
і сплёўшы вянок з церняў, узлажылі яму на галаву, і трысьціну ў правую руку яго. І зьгінаючы перад ім калені, насьмяхаліся з яго, кажучы: Будзь прывітаны, кароль Юдэйскі.

І, плюючы на Яго, узялі трысціну і білі Яго па галаве.
 
І плюючы на яго, бралі трысьціну і білі яго па галаве.

А калі ўжо наздзекаваліся, знялі з Яго пурпуровы плашч, адзелі Яго ў Яго хламіду і павялі на ўкрыжаванне.
 
І потым як і насьмяяліся з яго, зьнялі з яго плашч і адзелі яго ў ягонае адзеньне, і павялі яго, каб укрыжаваць.

Выходзячы, напаткалі яны чалавека з Цырэны на імя Сімон; яго прымусілі несці крыж Яго.
 
Выходзячы-ж спаткалі чалавека Кірэнэйца, на імя Сымон; гэтага прымусілі, каб нёс крыж ягоны.

І прыйшлі на месца, якое называецца Гальгота, што значыць «месца чэрапа»,
 
І прыйшлі на месца, якое завецца Голгота, што значыць: месца Трупнога Чэрапу.

і далі Яму піць воцат, змяшаны з жоўцю. І, калі яго пакаштаваў, не захацеў піць.
 
І далі яму піць віно, зьмешанае з жоўцяй; і калі пакаштаваў, не хацеў піць.

Потым, укрыжаваўшы Яго, падзялілі адзенне Яго, кідаючы жэрабя. Каб збылося сказанае праз прарока: «Падзялілі адзежы Мае паміж сабою і на вопратку Маю кінулі жэрабя».
 
А калі ўкрыжавалі яго, падзялілі ягонае адзеньне, кідаючы лёс, каб споўнілася, што было сказана праз прарока, кажучага: «Падзялілі сабе адзеньне маё, а над сукняй маею кідалі лёс».

І, седзячы, сцераглі Яго там.
 
І сеўшы, пільнавалі яго

І над галавой Яго змясцілі надпіс віны Яго: «Гэта Ісус, Цар Юдэйскі».
 
І памясьцілі над галавою яго напісаную віну яго: Гэта Езус, кароль Юдэйскі.

Тады ўкрыжавалі абапал Яго двух лотраў, аднаго праваруч, а другога леваруч.
 
Тады былі ўкрыжаваны з ім два разбойнікі: адзін па правай руцэ, а другі па левай.

І тыя, што міма ішлі, блюзнілі на Яго, ківаючы галавой сваёй
 
А праходзячыя міма блюзьнілі яму, ківаючы галавамі сваімі

і кажучы: «Ты, што руйнуеш святыню і ў тры дні адбудоўваеш, уратуй Сябе Самога; калі Ты — Сын Божы, сыдзі з крыжа!»
 
і кажучы: Гэй, што руйнуеш сьвятыню Божую і ў тры дні яе адбудоўваеш, ратуй самога сябе; калі ты Сын Божы, зыйдзі з крыжа!

Падобным чынам і першасвятары, учыняючы здзек разам з кніжнікамі і старэйшынамі народа, казалі:
 
Таксама і вышэйшыя сьвятары з кніжнікамі і старшымі, насьміхаючыся, казалі:

«Ён другіх ратаваў, а Сам Сябе ўратаваць не можа. Калі Ён — Валадар Ізраэля; дык няхай цяпер сыдзе з крыжа, і мы паверым у Яго.
 
Другіх ратаваў, сябе самога ня можа паратаваць! Калі ён кароль Ізраільскі, няхай цяпер зыйдзе з крыжа і мы паверым яму.

Спадзяваўся Ён на Бога, хай жа вызваліць Яго цяпер, калі Ён спагадны да Яго. Бо Ён казаў: “Я — Сын Божы”».
 
Спадзяваўшыся на Бога; няхай цяпер выбавіць яго, калі хоча; бо казаў: «Што я ёсьць Сын Божы».

Таксама і лотры, з Ім укрыжаваныя, зневажалі Яго.
 
Таксама і разбойнікі, што былі ўкрыжаваны з ім, зьневажалі яго.

А ад гадзіны шостай цемра настала на ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
 
Ад шостае гадзіны настала цемра па ўсей зямлі аж да гадзіны дзевятай.

І каля дзевятай гадзіны закрычаў Ісус моцным голасам: «Элі, Элі, лэма сабактані?», што значыць: «Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў?»
 
І каля гадзіны дзевятай закрычаў Езус вялікім голасам, кажучы: «Елі, Елі, ламма сабактгані», што значыць: Божа мой, чаму-ж Ты мяне пакінуў?

І некаторыя з тых, што стаялі там, чуючы гэта, казалі: «Іллю кліча Ён».
 
А некаторыя там стоячы і чуючы, казалі: Гэты кліча Гальяша.

І тут адзін з іх, адразу пабегшы і ўзяўшы губку, напоўніў яе воцатам, і насадзіў на трысціну і даваў Яму піць.
 
І зараз-жа адзін з іх, пабегшы, узяў губку, насадзіў на трысьціну і даў яму піць.

Іншыя ж казалі: «Кінь, паглядзім, ці прыйдзе Ілля вызваліць Яго».
 
А другія казалі: Чакай, паглядзім, ці прыйдзе Гальяш ратаваць яго.

А Ісус, ізноў закрычаўшы моцным голасам, сканаў.
 
Езус-жа, ізноў закрычаўшы вялікім голасам, аддаў душу.

І вось заслона ў святыні разарвалася на дзве часткі зверху ўніз, і зямля здрыганулася, і каменне раскалолася,
 
І вось заслона сьвятыні разьдзёрлася на дзьве часьці ад верху аж да нізу; і зямля затраслася, і скалы патрэскаліся.

і адкрыліся магілы, і многія целы святых, што паснулі, паўсталі,
 
І адчыніліся грабы і многа целаў сьвятых, што паснулі, устала;

і, выйшаўшы з магіл, па ўваскрэсенні Яго прыйшлі ў святы горад і паказаліся многім.
 
і выйшаўшы з грабоў пасьля ягонага ўскрашэньня, увайшлі ў сьвяты горад і паказаліся многім.

Сотнік жа і тыя, што з ім былі, вартуючы Ісуса, убачыўшы землятрус ды ўсё, што адбывалася, спалохаліся вельмі, кажучы: «Сапраўды, Ён быў Сын Божы».
 
Сотнік-жа і тыя, што з ім былі, сьцерагучы Езуса, угледзеўшы землетрасеньне і тое, што сталася, спалохаліся моцна і казалі: Сапраўды гэты быў Сынам Божым.

Было там шмат жанчын, што назіралі здалёк, якія хадзілі следам за Ісусам ад Галілеі, паслугоўваючы Яму.
 
Было-ж там многа жанчын здалёк, якія былі пайшоўшы за Езусам ад Галілеі, служачы яму;

Сярод іх была Марыя Магдалена і Марыя, маці Якуба і Язэпа, ды маці сыноў Зебядзеевых.
 
між каторымі была Марыя Магдалена, і Марыя, матка Якуба і Язэпа, і матка сыноў Зэбэдэявых.

А калі настаў вечар, прыйшоў багаты чалавек з Арыматэі, на імя Язэп, які і сам быў вучнем Ісуса.
 
Калі-ж настаў вечар, прыйшоў адзін багаты чалавек з Арыматэі, на імя Язэп, каторы і сам быў вучнем Езуса.

Ён прыйшоў да Пілата і прасіў цела Ісуса. Тады Пілат загадаў, каб аддалі цела.
 
Гэты прыйшоў да Пілата і прасіў цела Езуса. Тады Пілат загадаў аддаць цела.

І Язэп, узяўшы цела, абгарнуў яго чыстым палатном,
 
І ўзяўшы цела, Язэп завярцеў яго ў чыстае палатно

і паклаў Яго ў сваім новым склепе, што быў высечаны ў скале, і вялікі камень падкаціў да ўвахода ў склеп, і адышоў.
 
і палажыў яго ў сваім новым гробе, які быў высекшы ў скале; і прываліў вялікі камень да ўваходу ў гроб, і адыйшоў.

І была там Марыя Магдалена і другая Марыя, што сядзелі насупраць магілы.
 
Была-ж там Марыя Магдалена і другая Марыя, седзячы насупроць гробу.

А на другі дзень, які ёсць пасля дня Прыгатавання, сабраліся першасвятары і фарысеі ў Пілата,
 
А на заўтрашні дзень, што ёсьць пасьля Прыгатаваньня, сабраліся вышэйшыя сьвятары і фарызэі да Пілата,

кажучы: «Гаспадару, прыпомнілі мы, што ашуканец Гэты яшчэ жывы сказаў: “Праз тры дні Я ўваскрэсну”.
 
кажучы: Пане, мы прыпомнілі, што гэны зводнік яшчэ жывучы сказаў: «Цераз тры дні я ўваскрэсну».

Дык загадай вартаваць магілу аж да трэцяга дня, каб уначы не прыйшлі вучні Яго, і не выкралі Яго, і не сказалі людзям: “Ён паўстаў з мёртвых”, бо тады апошні падман будзе горшы за першы».
 
Дык загадалі пільнаваць гроб аж да трэцяга дня, каб часам ня прыйшлі вучні ягоны, ня ўкралі яго, і не сказалі народу: Устаў з умерлых — і будзе апошняя памылка горшая за першую.

Пілат гаворыць ім: «Вы маеце варту, ідзіце, сцеражыце, як умееце».
 
Сказаў ім Пілат: Маеце стражу, ідзеце, пільнуйце, як умееце.

Яны, пайшоўшы, умацавалі магілу вартай, прыклаўшы пячатку да каменя.
 
Яны-ж, пайшоўшы, абясьпечылі гроб стражай, апячатаўшы камень.