Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў з імі ў прыповесьцях, кажучы:

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

«Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валадара, які справіў вясельле для сына свайго.

 

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

І ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясельле; і тыя не хацелі прыйсьці.

 

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрыхтаваў бяседу маю, валы мае і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вясельле”.

 

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

А яны, ня дбаючы пра тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.

 

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.

 

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

Пачуўшы пра гэтае, валадар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў забойцаў тых, і горад іхні спаліў.

 

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліканыя не былі вартыя.

 

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

Дык пайдзіце на ростані дарог і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”.

 

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апранутага ў вясельнае адзеньне,

 

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў.

 

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”».

 

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

Тады, пайшоўшы, фарысэі зрабілі нараду, як злавіць Яго ў словах.

 

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды навучаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не?»

 

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

А Ісус, разумеючы зласьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, крывадушнікі?

 

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар.

 

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

І кажа ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?»

 

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а тое, што Божае, — Богу».

 

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

І, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго:

 

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адновіць насеньне брату свайму”.

 

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

Пасьля ўсіх памерла і жонка.

 

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

Дык пры ўваскрасеньні якога з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе».

 

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня ведаючы ані Пісаньня, ані моцы Божае.

 

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца і замуж не выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

 

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы сказанага вам Богам, Які кажа:

 

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых».

 

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

І, пачуўшы, натоўпы дзівіліся з вучэньня Ягонага.

 

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

І спытаўся адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы:

 

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

«Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў Законе?»

 

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

А Ісус сказаў яму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім”.

 

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

 

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”.

 

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

На гэтых двух прыказаньнях трымаецца ўвесь Закон і Прарокі».

 

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

А ў фарысэяў, якія сабраліся, Ісус спытаўся,

 

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

кажучы: «Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда».

 

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”.

 

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?»

 

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

І ніхто ня змог адказаць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго.

 

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.