Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў з імі ў прыповесьцях, кажучы:

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валадара, які справіў вясельле для сына свайго.

 

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

І ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясельле; і тыя не хацелі прыйсьці.

 

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрыхтаваў бяседу маю, валы мае і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вясельле”.

 

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

А яны, ня дбаючы пра тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.

 

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.

 

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

Пачуўшы пра гэтае, валадар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў забойцаў тых, і горад іхні спаліў.

 

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліканыя не былі вартыя.

 

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

Дык пайдзіце на ростані дарог і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”.

 

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апранутага ў вясельнае адзеньне,

 

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў.

 

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”».

 

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

Тады, пайшоўшы, фарысэі зрабілі нараду, як злавіць Яго ў словах.

 

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды навучаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не?»

 

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

А Ісус, разумеючы зласьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, крывадушнікі?

 

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

І кажа ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?»

 

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а тое, што Божае, — Богу».

 

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

І, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

 

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго:

 

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адновіць насеньне брату свайму”.

 

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

Пасьля ўсіх памерла і жонка.

 

Пасьля ўсіх памерла і жана.

Дык пры ўваскрасеньні якога з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе».

 

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня ведаючы ані Пісаньня, ані моцы Божае.

 

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца і замуж не выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

 

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы сказанага вам Богам, Які кажа:

 

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых».

 

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

І, пачуўшы, натоўпы дзівіліся з вучэньня Ягонага.

 

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго.

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

І спытаўся адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы:

 

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

«Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў Законе?»

 

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

А Ісус сказаў яму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім”.

 

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

 

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”.

 

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых двух прыказаньнях трымаецца ўвесь Закон і Прарокі».

 

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

А ў фарысэяў, якія сабраліся, Ісус спытаўся,

 

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

кажучы: «Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда».

 

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”.

 

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?»

 

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

І ніхто ня змог адказаць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.