Мацьвея 28 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
Як мінула сыбота, золкам першага дня тыдня, прышла Марыя Магдалена а другая Марыя глядзець гробу.
A paśla suboty, na świtańni pieršaha dnia tydnia, pryjšła Maryja Mahdalena i druhaja Maryja pahladzieć hrobu.[1]
І вось, сталася вялікае трасеньне зямлі, бо ангіл Спадароў, зышоўшы зь неба, прыступіўшы, адкаціў камень ад дзьвярэй і сядзеў на ім.
I woś zrabiłasia wialikaje ziemletrasieńnie, anioł Panski zyjšoŭ z nieba i prystupiŭšy, adwaliŭ kamień i sieŭ na im.[2]
Від ягоны быў, як маланьня, і адзецьце ягонае белае, як сьнег.
A byŭ wyhlad jahony, jak małanka i adzieńnie jahonaje, jak śnieh.
І із страху яго вартаўнікі дрыжэлі й сталі, як мертвыя.
I ad strachu pierad im pierapužalisia wartaŭniki i zrabilisia jak niažywyja.
І, адказуючы, ангіл сказаў жанкам: «Не лякайцеся, бо я ведаю, што Ісуса ўкрыжаванага шукаеце:
Adazwaŭšysia-ž anioł skazaŭ žančynam: Nia bojciesia wy, bo wiedaju, što šukajecie Jezusa, katory byŭ ukryžawany.
Яго няма тут, бо Ён ускрэс, як сказаў. Падыйдзіце, абачча месца, ідзе Спадар ляжаў.
Niama jaho tut, bo ŭskros, jak skazaŭ. Chadziecie i pahladziecie miesca, dzie byŭ pałožany Pan.
І борзда йдзіце, і скажыце вучанікам Ягоным, што Ён ускрэс ізь мертвых, і вось, Ён выперадзе іх да Ґалілеі; там абачыце Яго. Вось, я сказаў вам».
I skora pajšoŭšy, skažecie wučniam jahonym, što ŭskros; i woś idzie pierad wami ŭ Halileju, tam jaho pabačycie. Woś ja wam skazaŭ napierad.
І, вышаўшы борзда з гробу, яны із страхам і радасьцяй вялікай пабеглі наказаць вучанікам Ягоным.
I wyjšli skora z hrobu, sa stracham i wialikaj radaściaj biahučy, kab pawiedamić wučniaŭ jahonych.
І як яны йшлі наказаць вучанікам, вось, Ісус пераняў іх, кажучы: «Здаровы!» І яны, дабліжыўшыся, ухапіліся за ногі Ягоныя, і пакланіліся Яму.
I woś Jezus spatkaŭ ich, kažučy: Budźcie prywitanyja! Jany-ž prystupili, i abniali nohi jaho, i pakłanilisia jamu.
Тады сказаў ім Ісус: «Не палохайцеся; ідзіце, накажыце братом Маім, каб ішлі да Ґалілеі, і там яны абачаць Мяне».
Tady skazaŭ im Jezus: Nia bojciesia! Idziecie, pawiedamcie bratoŭ maich, kab išli ŭ Halileju; tam mianie ŭbačać.[3]
Як жа яны адышлі, вось, некатрыя з вартаўнікоў, прышоўшы да места, наказалі найвышшым сьвятаром усе, што сталася.
Kali jany adyjšli, woś niekatoryja z wartaŭnikoŭ pryjšli u horad i pawiedamili wašejšych świataraŭ ab usim, što było stałasia.
І гэтыя, зьбершыся із старцамі й зрадзіўшыся, узяўшы досыць срэбла, далі жаўнерам,
I jany, sabraŭšysia z staršymi i zrabiŭšy naradu, dali žaŭnieram mnoha hrošaj,
Кажучы: «Скажыце, што вучанікі Ягоныя, прышоўшы ночы, укралі Яго, як мы спалі.
kažučy: Kažecie, što wučni jahony ŭnačy pryjšli i ŭkrali jaho, kali my spali.[4]
А калі дзейкі праз гэта дойдуць да намесьніка, мы пераканаем яго і вас абясьпечым».
A kali hetaje dojdzie da načalnika, my ŭhaworym jaho i zrobim was biaśpiečnymi.
Дык гэтыя ўзялі срэбла й зрабілі, як гэныя навучылі. І разьнеслася слова гэтае памеж Юдэяў дагэтуль.
Jany-ž, uziaŭšy hrošy, zrabili tak, jak byli nawučany. I razyjšłosia hetaje słowa pamiž žydami až pa siahońniašni dzień.
Адзінанцацёх жа вучанікаў пайшлі да Ґалілеі, на гару, куды прызначыў ім Ісус.
A adzinaccać wučniaŭ pajšli ŭ Halileju, na haru, dzie im byŭ naznačyŭ Jezus.
І, абачыўшы Яго, пакланіліся Яму; але некатры сумляўся.
I ŭbačyŭšy jaho, pakłanilisia; niekatoryja-ž sumniewalisia.[5]
А Ісус, дабліжыўшыся, гутарыў зь імі, кажучы: «Уся ўлада дана Імне на нябёсах і на зямлі.
I prystupiŭšy Jezus pramowiŭ da ich, kažučy: Dadziena mnie ŭsia ŭłada na niebie i na ziamli.
Дык ідзіце й рабіце ўсі народы вучанікамі Маімі, хрысьцячы іх у імя Айца а Сына а Сьвятога Духа,
Dyk idučy, nawučajcie ŭsie narody, chryściačy ich u imia Ajca i Syna i Ducha Światoha,[6]
Вучачы іх заховаваць усе, што Я расказаў вам; і вось, Я з вамі ўсі дні аж да сканчэньня веку». Амін.
nawučajučy ich zachoŭwać usio, što-tolki ja zahadaŭ wam. I woś ja z wami praz usie dni, až da skančeńnia świetu.[7]
