Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
У тым часе тэтрах Гірад пачуў ведамкі празь Ісуса.
U toj čas pačuŭ tetrarcha Herad ab sławie Jezusa[1]
І сказаў служцом сваім: «Гэта Яан Хрысьціцель; ён ускрэс ізь мертвых і затым магучыя ўчынкі дзеюцца Ім.
i skazaŭ da swaich słuh: Heta Jan Chryściciel; jon ustaŭ z umierłych i dziela hetaha cudy dziejucca praz jaho.
Бо Гірад няў Яана, зьвязаў яго й пасадзіў у вязьніцу за Гіродыяду, жонку Піліпаву, брата свайго;
Bo Herad uziaŭ byŭ Jana, i zakawaŭ jaho, i pasadziŭ u wastroh dziela Heradyjady, žonki brata swajho.
Бо Яан казаў яму: «Ня маеш права ты мець яе».
Bo Jan kazaŭ jamu: Nia možna tabie trymać jaje.[2]
І хацеў забіць яго, але баяўся гурбы, бо мелі яго за прароку.
I chacieŭ jaho zabić, ale bajaŭsia narodu, bo jaho mieli za praroka.
На ўгодкі радзінаў Гірадавых, дачка Гіродыяды скакала сярод іх і ўпадабаў яе Гірад.
U dzień-ža naradzin Herada dačka Heradyjady skakała pasiarod i spadabałasia Heradu.[3]
Затым ён пад прысягаю абяцаў ёй даць, чаго толькі яна папросе.
Zatym pad prysiahaj abiacaŭsia jej dać čaho tolki jana zažadaje ad jaho.
А яна, падвучаная маткаю сваёй, сказала: «Дай імне тут на талерцы галаву Яана Хрысьціцеля».
A jana, nawučanaja swajej matkaj, skazała: Daj mnie tut na talercy haławu Jana Chryściciela.
І засмуціўся кароль; але, дзеля прысягі і ўзьляжачых ізь ім, расказаў ёй даць.
I zasmuciŭsia karol, ale dziela prysiahi i dziela tych, što razam siadzieli, zahadaŭ dać.[4]
І паслаў, і сьцялі галаву Яана ў вязьніцы,
I pasłuchaŭšy adsiek haławu Janu ŭ wastrozie.
І прынесьлі галаву ягоную на талерцы, і далі дзеўцы, а яна занесла яе маці сваёй.
I pryniaśli haławu jaho na talercy i dali dziaŭčynie, a jana zaniasła swajej matcy.[5]
Вучанікі ж ягоныя, прыступіўшы, ўзялі цела і пахавалі яго; і пайшлі, наказалі Ісусу.
I pryjšli wučni jahony, uziali jahonaje cieła i pachawali jaho, i pryjšoŭšy, pawiedamili Jezusa.
Ісус, пачуўшы, адплыў стуль стругам адзін на пустыннае месца; а груды, пачуўшы праз гэта, пайшлі за Ім ізь мест пехатой.
Jezus, pačuŭšy ab hetym, adpłyŭ adtul u łodcy na miesca pustynnaje, addzielna; kali-ž pačuli hramady, pajšli za im z haradoŭ piechatoju
І, вышаўшы, Ісус абачыў чысьлены груд людзёў, і зжаліўся над імі, і ўздаравіў хворых іхных.
I wyjšaŭšy, ubačyŭ wialikuju hramadu, i zžaliŭsia nad imi i azdarawiŭ ichnych chworych.
А як настаў вечар, прыступіліся да Яго вучанікі Ягоныя, кажучы: «Пустыня тутака, дый час ужо позны, адпусьці груды, каб яны пайшлі да сёлаў і купілі сабе ежы».
Kali-ž nastaŭ wiečar, padyjšli da jaho wučni jahony, kažučy: Pustynnaje miesca i čas užo pozny, puści hramadu, kab jany, pajšoŭšy ŭ sioły kupili sabie ježy.
Але Ісус сказаў ім: «Ня надабе ім ісьці; вы дайце ім есьці».
Ale Jezus skazaŭ im: Nie kaniečnie majuć iści, wy dajcie im jeści.
Яны ж кажуць Яму: «Мы ня маем нічога, апрача пяцёх букаткаў і дзьвюх рыбаў».
Adkazali jamu: My majem tut tolki piać chlaboŭ i dźwie ryby.
Ён сказаў: «Прынясіце іх Імне сюды».
Jon skazaŭ im: Pryniasiecie mnie ich siudy.
і расказаў грудом сесьці на траву, і, узяўшы пяць букаткаў і дзьве рыбы, глянуў на неба, дабраславіў і, паламіўшы, даў букаткі вучанікам, а вучанікі — грудом.
I zahadaŭšy narodu pasieści na trawie, uziaŭ piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭ u nieba, pabahasławiŭ, i łamaŭ, i dawaŭ wučniam chlaby, a wučni narodu[6]
І елі ўсі, і пад’елі; і набралі засталых кавалкаў двананцаць кашоў поўных.
I jeli ŭsie i najelisia. I naźbirali, što astałosia, dwanaccać poŭnych kašoŭ kawałkaŭ
А тых, што елі, было каля пяцёх тысячаў чалавекаў, апрача жанок а дзяцей.
A tych, što jeli, było nia lik piać tysiač mužčyn, aprača žančyn i dziaciej.
І зараз прысіліў Ісус вучанікаў сваіх увыйсьці ў струг і пераплысьці ўперад за Яго на другі бок, пакуль Ён адпусьце груды.
I zaraz prymusiŭ Jezus wučniaŭ uwajści ŭ łodku i płyć pierad im na druhi bok mora, pakul jon adpuścić hramady
І адпусьціўшы груды, Ён узышоў на гару памаліцца на адзіноце; і ўвечары заставаўся там адзін.
I adpuściŭšy hramadu, jon adzin uzyjšoŭ na haru pamalicca; i kali nastaŭ wiečar, byŭ tam adzin.
А струг пасярод мора быў кіданы хвалямі, бо вецер быў праціўны.
A łodka pasiarod mora była kidana chwalami, bo byŭ praciŭny wiecier.
Чацьвертае варты ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па мору.
A ŭ čaćwiortuju wartu nočy pryjšoŭ da ich, idučy pa mory.[7]
І вучанікі, бачачы Яго йдучага па мору, спалохаліся й сказалі: «Гэта здань»; і із страху закрычэлі.
I ŭhledzieŭšy jaho idučaha pa mory, spałochalisia i kazali: Heta zdań. I ad strachu zakryčali.
Але Ісус якга загукаў да іх, кажучы: «Асьмельцеся; гэта Я, не палохайцеся».
Ale Jezus zaraz adazwaŭsia da ich, kažučy: Nadziejciesia, heta ja, nia bojciesia
І, адказуючы Яму, Пётра сказаў: «Спадару, калі гэта Ты, раскажы імне прайсьці да Цябе па вадзе».
A Piotr, adkazwajučy, skazaŭ: Panie, kali heta ty, zahadaj mnie pryjści da ciabie pa wadzie.
Ён сказаў: «Ідзі». І, зышоўшы із струга, Пётра пайшоў па вадзе і падышоў да Ісуса;
A jon skazaŭ: Pryjdzi. I Piotr, wyjšaŭšy z łodki, pajšoŭ pa wadzie, kab padyjści da Jezusa.
Але, бачачы вялікі вецер, спалохаўся і, пачаўшы тапіцца закрычэў, кажучы: «Спадару! ратуй мяне».
Ale bačačy mocny wiecier, spužaŭsia i, pačaŭšy tanuć, zakryčaŭ kažučy: Panie, ratuj mianie!
Ісус якга выцягнуў руку, ухапіў яго й кажа яму: «Малаверны, чаму ты суміўся?»
I zaraz-ža Jezus, praciahnuŭšy ruku, padchapiŭ jaho i skazaŭ jamu: Maławierny, čaho ŭsumniŭsia?
І як увыйшлі яны ў струг, вецер сьціх.
I kali ŭwajšli ŭ łodku, pierastaŭ wiecier.
Былыя ў струзе падышлі, пакланіліся Яму й сказалі: «Запраўды Ты Сын Божы».
A tyja, što byli ŭ łodcy, padyjšli i pakłanilisia jamu, kažučy: Sapraŭdy ty jość Syn Božy.
І, пераплыўшы, прыбылі да зямлі Ґенісарэцкае.
I kali pierapłyli, pryjšli ŭ ziamlu Henezarskuju.
І як людзі таго месца добра пазналі Яго, яны паслалі да ўсяе зямлі навокал, і прынесьлі да Яго ўсіх хворых,
A ludzi jaje wakolicy, paznaŭšy jaho, dali znać pa ŭsiej tej krainie i pryniaśli da jaho ŭsich chworych
І прасілі Яго, каб толькі даткнуцца да кутаса адзецьця Ягонага; і тыя, што даткнуліся, былі сусім уздароўлены.
i prasili jaho, kab choć dakranucca da kraju adiežy jahonaj. I katoryja tolki dakranulisia, stali zdarowy.
