Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Рeraklad V. Hadleuski
У той час Ірад тэтрарх пачуў погалас пра Ісуса
U toj čas pačuŭ tetrarcha Herad ab sławie Jezusa[1]
і сказаў служкам сваім: гэта Ян Хрысьціцель; ён паўстаў зь мёртвых, і таму цуды ўчыняюцца ім.
i skazaŭ da swaich słuh: Heta Jan Chryściciel; jon ustaŭ z umierłych i dziela hetaha cudy dziejucca praz jaho.
Бо Ірад, узяўшы Яна, зьвязаў яго і пасадзіў у цямніцу празь Ірадыяду, жонку Піліпа, брата свайго;
Bo Herad uziaŭ byŭ Jana, i zakawaŭ jaho, i pasadziŭ u wastroh dziela Heradyjady, žonki brata swajho.
таму што Ян казаў яму: нельга табе мець яе.
Bo Jan kazaŭ jamu: Nia možna tabie trymać jaje.[2]
І хацеў яго забіць, але пабаяўся народу, бо яго ўважалі за прарока.
I chacieŭ jaho zabić, ale bajaŭsia narodu, bo jaho mieli za praroka.
А ў дзень народзін Ірада, скакала дачка Ірадыяды перад усімі і дагадзіла Іраду;
U dzień-ža naradzin Herada dačka Heradyjady skakała pasiarod i spadabałasia Heradu.[3]
таму ён пад прысягаю абяцаў ёй даць, чаго толькі яна ні папросіць.
Zatym pad prysiahaj abiacaŭsia jej dać čaho tolki jana zažadaje ad jaho.
А яна, падбухтораная маці сваёю, сказала: дай мне тут у місе галаву Яна Хрысьціцеля.
A jana, nawučanaja swajej matkaj, skazała: Daj mnie tut na talercy haławu Jana Chryściciela.
І засмуціўся цар; але дзеля прысягі і тых, што ўзьляжалі зь ім, загадаў даць ёй,
I zasmuciŭsia karol, ale dziela prysiahi i dziela tych, što razam siadzieli, zahadaŭ dać.[4]
і паслаў адцяць Яну галаву ў цямніцы.
I pasłuchaŭšy adsiek haławu Janu ŭ wastrozie.
І прынесьлі галаву яго ў місе, і далі дзяўчыне; а яна занесла маці сваёй.
I pryniaśli haławu jaho na talercy i dali dziaŭčynie, a jana zaniasła swajej matcy.[5]
А вучні яго, прыйшоўшы, узялі яго цела і пахавалі яго;
I pryjšli wučni jahony, uziali jahonaje cieła i pachawali jaho, i pryjšoŭšy, pawiedamili Jezusa.
І пачуўшы, адплыў Ісус адтуль на лодцы ў пустэльнае месца адзін; а люд, пачуўшы пра тое, пайшоў за Ім з гарадоў пяшком.
Jezus, pačuŭšy ab hetym, adpłyŭ adtul u łodcy na miesca pustynnaje, addzielna; kali-ž pačuli hramady, pajšli za im z haradoŭ piechatoju
І выйшаўшы, Ісус убачыў мноства людзей і пашкадаваў іх, і ацаліў хворых іх.
I wyjšaŭšy, ubačyŭ wialikuju hramadu, i zžaliŭsia nad imi i azdarawiŭ ichnych chworych.
Калі ж зьвечарэла, прыступілі да Яго вучні Ягоныя і сказалі: пустэльная тут мясьціна, і час ужо позьні; адпусьці людзей, каб яны пайшлі ў селішчы і купілі ежы сабе.
Kali-ž nastaŭ wiečar, padyjšli da jaho wučni jahony, kažučy: Pustynnaje miesca i čas užo pozny, puści hramadu, kab jany, pajšoŭšy ŭ sioły kupili sabie ježy.
Але Ісус сказаў ім: ня трэба ім ісьці, вы дайце ім есьці.
Ale Jezus skazaŭ im: Nie kaniečnie majuć iści, wy dajcie im jeści.
Яны ж кажуць Яму: у нас тут толькі пяць хлябоў і дзьве рыбіны.
Adkazali jamu: My majem tut tolki piać chlaboŭ i dźwie ryby.
Ён сказаў: прынясеце іх Мне сюды.
Jon skazaŭ im: Pryniasiecie mnie ich siudy.
І загадаў народу ўзьлегчы на траву і, узяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбіны, узьвёў вочы ў неба, дабраславіў, разламаў і даў хлябы вучням, а вучні — народу.
I zahadaŭšy narodu pasieści na trawie, uziaŭ piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭ u nieba, pabahasławiŭ, i łamaŭ, i dawaŭ wučniam chlaby, a wučni narodu[6]
І елі ўсе, і наеліся; і набралі рэшты кавалкаў дванаццаць кашоў поўных;
I jeli ŭsie i najelisia. I naźbirali, što astałosia, dwanaccać poŭnych kašoŭ kawałkaŭ
а тых, што елі, было каля пяці тысяч чалавек, апроч жанчын і дзяцей.
A tych, što jeli, było nia lik piać tysiač mužčyn, aprača žančyn i dziaciej.
І адразу прымусіў Ісус вучняў Сваіх увайсьці ў лодку і выправіцца раней за Яго на той бок, пакуль Ён адпусьціць людзей.
I zaraz prymusiŭ Jezus wučniaŭ uwajści ŭ łodku i płyć pierad im na druhi bok mora, pakul jon adpuścić hramady
І адпусьціўшы людзей, Ён узышоў на гару сам-насам памаліцца; і калі зьвечарэла, застаўся там адзін.
I adpuściŭšy hramadu, jon adzin uzyjšoŭ na haru pamalicca; i kali nastaŭ wiečar, byŭ tam adzin.
А лодка была ўжо на сярэдзіне мора, і яе біла хвалямі, бо вецер быў супраціўны.
A łodka pasiarod mora była kidana chwalami, bo byŭ praciŭny wiecier.
А ў чацьвёртую варту ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па моры.
A ŭ čaćwiortuju wartu nočy pryjšoŭ da ich, idučy pa mory.[7]
І вучні, убачыўшы Яго, што ішоў Ён па моры, сумеліся і казалі: гэта прывід; і ад страху закрычалі.
I ŭhledzieŭšy jaho idučaha pa mory, spałochalisia i kazali: Heta zdań. I ad strachu zakryčali.
Але Ісус адразу загаварыў зь імі і сказаў: падбадзёрцеся; гэта Я, ня бойцеся.
Ale Jezus zaraz adazwaŭsia da ich, kažučy: Nadziejciesia, heta ja, nia bojciesia
Пётр сказаў Яму ў адказ: Госпадзе! калі гэта Ты, загадай мне прыйсьці да Цябе па вадзе.
A Piotr, adkazwajučy, skazaŭ: Panie, kali heta ty, zahadaj mnie pryjści da ciabie pa wadzie.
А Ён сказаў: ідзі. І выйшаўшы з лодкі, Пётр пайшоў па вадзе, каб падысьці да Ісуса.
A jon skazaŭ: Pryjdzi. I Piotr, wyjšaŭšy z łodki, pajšoŭ pa wadzie, kab padyjści da Jezusa.
але, бачачы моцны вецер, спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў: Госпадзе! уратуй мяне.
Ale bačačy mocny wiecier, spužaŭsia i, pačaŭšy tanuć, zakryčaŭ kažučy: Panie, ratuj mianie!
Ісус адразу, працягнуўшы руку, падтрымаў яго і кажа яму: малаверны! навошта ты засумняваўся?
I zaraz-ža Jezus, praciahnuŭšy ruku, padchapiŭ jaho i skazaŭ jamu: Maławierny, čaho ŭsumniŭsia?
І калі ўвайшлі яны ў лодку, вецер аціх.
I kali ŭwajšli ŭ łodku, pierastaŭ wiecier.
А тыя, што ў лодцы былі, падышлі, пакланіліся Яму і сказалі: сапраўды, Ты Сын Божы.
A tyja, što byli ŭ łodcy, padyjšli i pakłanilisia jamu, kažučy: Sapraŭdy ty jość Syn Božy.
І пераправіўшыся, прыбылі ў зямлю Генісарэцкую.
I kali pierapłyli, pryjšli ŭ ziamlu Henezarskuju.
І, пазнаўшы Яго, жыхары той мясьціны паслалі ва ўсё навакольле тое і прынесьлі да Яго ўсіх хворых,
A ludzi jaje wakolicy, paznaŭšy jaho, dali znać pa ŭsiej tej krainie i pryniaśli da jaho ŭsich chworych
і прасілі Яго, каб толькі дакрануцца да краю адзеньня Ягонага; і каторыя дакраналіся, ацаляліся.
i prasili jaho, kab choć dakranucca da kraju adiežy jahonaj. I katoryja tolki dakranulisia, stali zdarowy.
