Мацьвея 12 разьдзел

 

 

Тым часам праходзіў Ісус у суботу засеянымі палямі, а вучні Ягоныя згаладаліся і пачалі зрываць каласы і есьці.

 

U toj čas Jezus prachodziŭ pamiž zboža ŭ subotu, a wučni jahony, budučy hałodnymi, pačali zrywać kałasy i jeści.[1]

Фарысэі, убачыўшы гэта, сказалі Яму: вось, вучні Твае робяць, чаго нельга рабіць у суботу.

 

A faryzei, uhledieŭšy, skazali jamu: Woś wučni twaje robiać, čaho nia možna rabić u subotu.

А Ён сказаў ім: хіба вы ня чыталі, што зрабіў Давід, калі згаладаўся сам і тыя, што былі зь Ім?

 

Ale jon skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što zrabiŭ Dawid, kali zachacieŭ jeści i tyja, što z im byli?

Як ён увайшоў у дом Божы і еў пакладныя хлябы, якіх нельга было есьці ні яму, ні тым, што зь ім былі, а толькі адным сьвятарам?

 

Jak jon uwajšoŭ u dom Božy i jeŭ achwiarnyja chlaby, jakich nia možna było jeści ani jamu, ani tym, što z im byli, a tolki świataram?

Альбо ці ня чыталі вы ў законе, што ў суботы сьвятары ў храме парушаюць суботу, аднак не вінаватыя?

 

Abo ci wy nia čytali ŭ zakonie, što ŭ subotu światary ŭ światyni łomiać subotu i astajucca biaz winy?[2]

Але кажу вам, што тут нешта большае за храм;

 

A ja wam kažu, što tut jość bolšy za światyniu.

калі б ведалі вы, што азначае: «міласьці хачу, але не ахвяры», не асудзілі б невінаватых;

 

A kali-b wy wiedali, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary" (Oz. 6, 6), to nikoli nie asudzili-b biazwinnych.[3]

бо Сын Чалавечы ёсьць Гаспадар і суботы.

 

Bo Syn čaławiečy jość Panam i suboty.

І перайшоўшы адтуль, увайшоў Ён у сынагогу іхнюю.

 

I kali adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ u ichnuju bažnicu.

І вось там быў чалавек з сухою рукою. І спыталіся ў Яго: ці можна ацаляць у суботы? — каб зьвінаваціць Яго.

 

I woś čaławiek, jaki mieŭ suchuju ruku. I kab jaho abwinawacić, spytalisia ŭ jaho, kažučy: Ci možna ŭ subotu azdaraŭlać?

А Ён сказаў ім: ці ёсьць сярод вас такі чалавек, што, маючы адну авечку, — калі яна ў суботу ўпадзе ў яму, — ня возьме і ня выцягне яе?

 

Jon-ža skazaŭ im: Ci jość spamiž was taki čaławiek, katory, majučy adnu awiečku, nia ŭziaŭ-by i nia wyciahnuŭ-by jaje, kali-b jana ŭ subotu ŭwaliłasia ŭ jamu?

Наколькі ж чалавек лепшы за авечку! Таму можна ў суботу дабро рабіць.

 

Nakolki-ž lepšy čaławiek za aŭcu? Dziela hetaha možna ŭ subotu rabić dabro.[4]

Тады кажа чалавеку таму: працягні руку тваю. І той працягнуў; і стала яна здаровая, як другая.

 

Tady skazaŭ čaławieku: Wyciahni ruku twaju! I wyciahnuŭ — i stała jana zdarowa, jak i druhaja.

А фарысэі выйшлі і раду мелі супраць Яго, як бы загубіць Яго. Але Ісус, даведаўшыся, пайшоў адтуль.

 

A faryzei, wyjšaŭšy, zrabili naradu prociŭ jaho, jak-by jaho zahubić.

І пайшло за Ім сьледам багата людзей, і Ён ацаліў іх усіх

 

Ale Jezus, wiedajučy, adyjšoŭ adtul, i pajšli za im mnohija i azdarawiŭ ich usich.

і забараніў ім расказваць пра Яго:

 

I zahadaŭ im, kab nie wyjaŭlali jaho;

каб збылося сказанае праз прарока Ісаю, які кажа:

 

kab spoŭniłasia toje, što było skazana praz Izraila praroka (42, 1-4), jaki kaža:

«Вось, Юнак Мой, Якога Я выбраў; Любасны Мой, Якога ўпадабала душа Мая. Ускладу Духа Майго на Яго і Ён суд народам абвесьціць;

 

"Woś słuha moj, katoraha ja wybraŭ; uzlubleny moj, katoraha wielmi spadabała duša maja. Uzłažu na jaho ducha majho i budzie abwiaščać sud narodam.

не запярэчыць, ні залямантуе, і не пачуе ніхто на вуліцах голасу Ягонага;

 

Nia budzie sporyć i nia budzie kryčać, i nichto nie pačuje na wulicach hołasu jaho.

трысьціны надламанай не пераломіць, і кнота, які тлее, не патушыць, пакуль не давядзе суд да перамогі;

 

Tryściny nadłomlenaje nie pierałomić i łonu tlejučaha nie pahasić, pakul nie dawiadzie sudu da pieramohi.[5]

і на імя Ягонае будуць спадзявацца народы».

 

I ŭ imia jaho buduć nadziejacca narody.

Тады прывялі да Яго апанаванага дэманам сьляпога і нямога; і ацаліў яго, так што сьляпы і нямы пачаў гаварыць і бачыць.

 

Tady pryjawiali da jaho čaławieka, jaki mieŭ djabelstwa, ślapoha i niamoha, i azdarawiŭ jaho, tak što hawaryŭ i widzieŭ.

І зьдзіўляўся ўвесь люд і казаў: ці ня гэта Хрыстос, Сын Давідаў?

 

I staŭpianieli ŭsie hramady i kazali: Ci heta nia Syn Dawida?

А фарысэі, пачуўшы гэта, сказалі: Ён выганяў дэманаў няйначай, як Вэльзэвулам, князем дэманскім.

 

A faryzei, pačuŭšy, skazali: Jon wyhaniaje djabłaŭ nia inakš, jak praz Belzebuba, djabelskaha kniazia.

Але Ісус, ведаючы помыслы іхнія, сказаў ім: усякае царства, якое разьдзялілася самое ў сабе, запусьцее; і ўсякі горад альбо дом, які разьдзяліўся сам у сабе, ня ўстоіць.

 

Ale Jezus, znajučy ich dumki, skazaŭ im: Usiakaje karaleŭstwa, raździaliŭšysia prociŭ siabie, apuścieje, i ŭsiaki horad abo dom, raździaliŭšysia prociŭ siabie, nie ŭstaić.

І калі сатана сатану выганяе, дык ён разьдзяліўся сам у сабе, як жа ўстоіць царства ягонае?

 

A kali djabał djabła wyhaniaje, to jon raździaliŭšysia prociŭ siabie, dyk jak ustaić jahonaje karaleŭstwa?

І калі Я Вэльзэвулам выганяю дэманаў, дык сыны вашыя кім выганяюць? Таму яны вам судзьдзямі будуць.

 

I kali ja praz Belzebuba wyhaniaju djabłaŭ, to wašyja syny praz kaho wyhaniajuć? Dziela hetaha jany buduć wašymi sudździami.[6]

Калі ж Я Духам Божым выганяю дэманаў, то дайшло да вас Царства Божае.

 

Ale kali ja Ducham Božym wyhaniaju djabłaŭ, dyk pryjšło da was karaleŭstwa Božaje.

Альбо, як можа хто ўвайсьці ў дом дужага і рэчы яго зрабаваць, калі сьпярша ня зьвяжа дужага і тады дом яго зрабуе?

 

Abo jak moža ŭwajści chto ŭ dom dužaha i razhrabić jaho rečy, kali pierš nia źwiažaha dužaha? I tady razhrabić dom jahony.

Хто не са Мною, той супраць Мяне; і хто ня зьбірае са Мною, той раскідае.

 

Chto nie sa mnoj, toj prociŭ mianie, i chto nie źbiraje sa mnoj, raskidaje.[7]

Таму кажу вам: усякі грэх і блюзьнерства даруюцца людзям; а супраць Духа блюзьнерства не даруецца людзям;

 

Dziela taho kažu wam: Usiaki hrech i bluźnierstwa budzie adpuščana ludziam, ale bluźnierstwa prociŭ Ducha nia budzie adpuščana.[8]

калі хто скажа слова на Сына Чалавечага, даруецца яму; а калі хто скажа на Духа Сьвятога, не даруецца яму ані ў гэтым веку, ані ў будучым.

 

I chto-b skazaŭ słowa prociŭ Syna čaławiečaha, budzie jamu adpuščana, ale chto-b skazaŭ prociŭ Ducha Światoha, nia budzie jamu adpuščana ani ŭ hetym ani ŭ budučym wieku.[9]

Альбо прызнайце дрэва добрым і плод ягоны добрым; альбо прызнайце дрэва благім і плод ягоны благім; бо па плодзе дрэва пазнаецца.

 

Abo pryznajcie dzierawa dobrym i płod jaho dobrym, abo pryznajcie dzierawa błahim i płod jaho błahim, bo-ž dzierawa paznajecca z płodu.[10]

Выродзьдзе яхідніна! як вы можаце добрае казаць, калі вы ліхія? Бо ад лішніцы сэрца вусны маўляюць.

 

Rodzie hadawy! jak wy možacie hawryć dobraje, kali wy błahija? Bo z paŭnaty serca wusny haworać.[11]

Добры чалавек з добрай скарбніцы выносіць добрае; а ліхі чалавек зь ліхой скарбніцы выносіць ліхое.

 

Dobry čaławiek z dobraha skarbu wynosić dobraje, a błahi čaławiek z błahoha skarbu wynosić błahoje.

Кажу ж вам, што за кожнае марнае слова, якое вымавяць людзі, дадуць яны адказ у дзень судны;

 

Ale ja wamu kažu, z kožnaha pustoha słowa, jakoje skažuć ludzi, daduć adkaz u sudny dzień.

бо паводле слоў сваіх апраўдаешся, і паводле слоў сваіх асудзішся.

 

Bo sa słoŭ swaich ty budzieš asudžany.

Тады адказалі некаторыя кніжнікі і фарысэі, кажучы: Настаўнік! хочам ад Цябе азнаку ўбачыць.

 

Tady adkazali jamu niekatoryja z knižnikaŭ i faryzejaŭ, kažučy: Wučyciel, my chočam ad ciabie znak ubačyć.

Ён ім сказаў у адказ: род падступны і пералюбны азнакі шукае; і азнака ня дасца яму, акрамя азнакі Ёны прарока;

 

Jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Rod zły i čužałožny znaku šukaje, ale znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka.

бо як Ёна быў у чэраве ў кіта тры дні і тры ночы, так і Сын Чалавечы будзе ў сэрцы зямлі тры дні і тры ночы.

 

Bo jak Jona byŭ unutry ryby try dni i try nočy, tak budzie Syn čaławiečy ŭnutry ziamli try dni i try nočy.

Нінэвіцяне ўстануць на суд з родам гэтым і асудзяць яго, бо яны пакаяліся праз пропаведзь Ёнаву; і вось, тут больш за Ёну.

 

Mužy Niniwijskija stanuć na sudzie z hetym rodam i asudziać jaho, bo jany pakutawali na abwiaščańnie Jonawa, a woś tut bolšy za Jonu.

Царыца поўдня паўстане на суд з родам гэтым і асудзіць яго, бо яна прыходзіла з канцоў зямлі паслухаць мудрасьці Саламонавай, і вось, тут больш за Саламона.

 

Karalewa z Poŭdnia stanie na sudzie z hetym rodam i asudzić jaho, bo jana pryjšła z kancoŭ ziamli, kab pasłuchać Sałamonawaj mudraści, a woś tut bolšy za Sałamona.[12]

Калі нячысты дух выйдзе з чалавека, дык блукае па бязводных мясьцінах, шукаючы спакою, і не знаходзіць;

 

A kali duch niačysty wyjdzie z čaławieka, błukajecca pa biazwodnych miascoch, šukajučy supačynku, i nie znachodzić.[13]

тады кажа: вярнуся ў дом мой, адкуль я выйшаў. І прыйшоўшы застае пусты, падмецены і прыбраны;

 

Tady kaža: "Wiarnusia ŭ dom moj, adkul ja wyjšaŭ". I, pryjšoŭšy, znachodzić jaho niezaniatym, wymiecienym i prybranym.

тады ідзе і бярэ з сабою сем іншых духаў, люцейшых за сябе, і ўвайшоўшы жывуць там; і бывае чалавеку таму апошняе горш за першае. Так будзе і роду гэтаму ліхому.

 

Tady idzie i biare z saboju siem druhich duchaŭ, horšych za siabie, i, uwajšoŭšy, žywuć tam i bywajuć apošnija sprawy hetaha čaławieka horšyja za pieršyja. Tak budzie i z hetym rodam lichim.[14]

Калі ж Ён яшчэ прамаўляў да людзей, вось, Маці Яго і браты Яго стаялі звонку, хочучы гаварыць зь Ім.

 

Kali-ž jon jašče hawaryŭ da hramadaŭ, woś maci jaho i braty stajali na dware, chočučy z im hawaryć.[15]

І нехта сказаў Яму: вось Маці Твая і браты Твае звонку стаяць, хочучы гаварыць з Табою.

 

Niechta-ž skazaŭ jamu: Woś maci twaja i braty twaje stajać na dware, šukajučy ciabie.

Ён жа ў адказ таму, хто гаварыў Яму, сказаў: хто маці Мая? і хто браты Мае?

 

Ale jon, adkazaŭšy tamu, što hawaryŭ da jaho, skazaŭ: Chto-ž maja matka i chto maje braty?

І паказаўшы рукою Сваёю на вучняў Сваіх, сказаў: вось маці Мая і браты Мае;

 

I, pakazwajučy rukoju na wučniaŭ swaich, skazaŭ: Woś matka maja i braty maje.

бо хто будзе выконваць волю Айца Майго, Які ёсьць у нябёсах, той Мне брат, і сястра, і маці.

 

Bo chto-b spaŭniaŭ wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj mnie brat i siastra i matka.[16]