Мацьвея 18 разьдзел

 

 

У тую часіну прыступіліся да Езуса вучні, кажучы: Хто, думаеш, ёсьць большы ў валадарсьцьве нябесным?

 

U tuju časinu wučni prystupili da Jezusa, kažučy: Chto, dumaje, jość bolšym u karaleŭstwie niabiesnym?[1]

Езус, прыклікаўшы дзіцянё, паставіў пасярод іх

 

A Jezus, paklikaŭšy dzicia, pastawiŭ pasiarod ich

і кажа: Сапраўды гавару вам, калі не навернецеся і не станеце як дзеці, ня ўвойдзеце ў валадарства нябеснае.

 

i skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, kali wy nie nawiernieciesia i nia staniecie jak dzieci, nia ŭwojdziecie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[2]

Дык хто-б паніжыў сябе, як гэта дзіцятка, той большы ў валадарсьцьве нябесным.

 

Dyk chto-b panižyŭ siabie, jak hetaje dzicia, toj bolšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym.

І хто прыняў-бы адно гэткае дзіця ў імя маё, мяне прыймае.

 

I chto-b pryniaŭ adno hetakaje dzicia ŭ imia majo, mianie pryjmaje.[3]

А хто-б згоршыў адно з гэтых малых, што ў мяне вераць, лепш яму, камень з мліна ўчапіць за шыю ды ўтапіць у глыбі марской.

 

A chto-b zhoršyŭ adnaho z hetych małych, katoryja ŭ mianie wierać, lepš jamu, kab młynawy kamień začapić jamu za šyju i ŭtapić u hłybini mora.[4]

Гора сьвету ад згаршэнняў; бо хоць мусяць прыйсці згаршэнні, аднакжа гора таму чалавеку, праз якога згаршэнне прыйходзіць.

 

Hora świetu dziela zharšeńniaŭ. Bo choć treba, kab pryjšli zharšeńni, adnak-ža hora tamu čaławieku, praz katoraha prychodzić zharšeńnie.[5]

Калі-ж рука твая, або нага твая цябе горшыць, адатні яе ды адкінь ад сябе: лепш табе ўвайсьці ў жыцьцё калекім, ці кульгавым, чым, маючы абедзьве рукі або абедзьве нагі, быць укінутым у вагонь вечны.

 

Kali-ž ruka twaja abo naha twaja horšyć ciabie, adatni jaje i adkiń ad siabie: lepš tabie ŭwajści ŭ žyćcio kalekim abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo abiedźwie nahi być ukinutym u wahoń wiečny.

І калі вока тваё спакушае цябе, вырві яго і адкінь ад сябе: лепш табе з адным вокам увайсьці ў жыцьцё, чымся, маючы двое вачэй, быць укінутым у гэгэнну (gehennu) вагністую.

 

I kali woka twajo horšyć ciabie, wyrwi jaho i adkiń ad siabie: lepš tabie z adnym wokam uwajści ŭ žyćcio, čym majučy dwoje wačej być ukinutym u piekła ahniu.[6]

Глядзеце, каб не пагарджаць ніводным з гэтых малых, бо кажу вам, анёлы іх у небе заўсёды бачаць воблік Айца майго, каторы ёсьць у небе.

 

Hladziecie, kab nie pahardžać niwodnym z hetych małych, bo ja wam kažu, što anioły ich u niebie zaŭsiody bačać woblik Ajca majho, katory jość u niebie.[7]

Сын бо чалавечы прыйшоў збавіць што было загінена.

 

Bo Syn čaławiečy pryjšoŭ zbawić, što było zhinuŭšy.

Як вам здаецца? Калі-б у каго было сто авец і адна з іх заблукалася, то ці не пакіне ён дзевяцьдзесят дзевяць у горах ды ня пойдзе шукаць тае, што адбілася?

 

Jak wam zdajecca? Kali-b u kaho było sto awiec i adna z ich zabłudziła, to ci nie pakinie jon dziewiaćdziesiat dziewiać u horach i nia pojdzie šukać taje, što zabłudziła?[8]

І калі ўдасцца яму знайсці яе, сапраўды кажу вам, ён больш цешыцца зь яе, чым з дзевяцьдзесят дзевяці незаблуканых.

 

I kali ŭdasca jamu znajści jaje, sapraŭdy kažu wam, što jon bolš ciešycca z jaje, čym z dziewiaćdziesiat dziewiaci, jakija nie zabłudzili.[9]

Гэтак вось ня ёсьць воляй Айца вашага, каторы ёсьць у небе, каб згінуў адзін з гэтых малых.

 

Tak nia jość wola Ajca wašaha, katory jość u niebie, kab zhinuŭ adzin z hetych małych.

А калі-б зграшыў супроць цябе брат твой, ідзі і напамінай яго між табою й ім адным; як паслухае цябе, здабудзеш брата твайго.

 

A kali-b sahrašyŭ prociŭ ciabie brat twoj, idzi i napaminaj jaho pamiž taboju i im adnym; kali pasłuchaje ciabie, zdabudzieš brata twajho.[10]

Калі-ж не паслухае цябе, вазмі з сабою яшчэ аднаго ці двух, каб вуснамі двух або трох сьветкаў сьцьвярдзілася кожнае слова.

 

A kali nie pasłuchaje ciabie, waźmi z saboju jašče adnaho abo dwuch, kab wusnami dwuch abo troch świedkaŭ śćwierdziłasia kožnaje słowa.

Калі-б іх не паслухаў, скажы эклезіі, а калі-б эклезіі не паслухаў, няхай будзе табе як паганін і кунойміт.

 

Kali-b ich nie pasłuchaŭ, skažy Kasciołu, a kali-b Kaścioła nie pasłuchaŭ, niachaj budzie dla ciabie jak pahanin i mytnik.

Сапраўды кажу вам, што-толькі звяжаце на зямлі. будзе звязана і ў небе, і што-толькі развяжаце на зямлі, будзе развязана і ў небе.

 

Sapraŭdy kažu wam, što-tolki źwiažacie na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.[11]

Яшчэ кажу вам, калі-б двух з вас згадзілася на зямлі адносна кожнай рэчы, якую-толькі папросяць, станецца ім ад Айца майго, каторы ёсьць у небе.

 

Jašče kažu wam, što kali-b dwuch z was zhadzilisia na ziamli adnosna kožnaj rečy, jakuju-tolki paprosiać, staniecca im ad Ajca majho, katory jość u niebie.[12]

Бо дзе двух, або трох сышліся ў імя маё, там я сярод іх.

 

Bo dzie dwuch abo troch jość sabraŭšysia ŭ imia twajo, tam ja jość pasiarod ich.[13]

Тады Пётр, прыступіўшы да яго, сказаў: Усеспадару, колькі разоў, як правініцца супроць мяне брат мой, маю дараваць яму? Ці аж да сямі разоў?

 

Tady Piotr, prystupiŭšy da jaho, skazaŭ: Panie, skolki razoŭ sahrašyć prociŭ mianie brat moj i ja maju jamu darawać? Ci až da siami razoŭ?

Кажа яму Езус: Не гавару табе: аж да сямі разоў, але аж да сямідзесяці сямі разоў.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Nie kažu tabie: až da siami razoŭ, ale až da siamidziesci siami razoŭ.[14]

Тым-то й падобнае валадарства нябеснае да чалавека гаспадара, які хацеў разрахавацца із сваімі слугамі.

 

Dziela hetaha karaleŭstwa niabiesnaje padobnaje jość da čaławieka karala, jaki chacieŭ zrabić rachunak sa swaimi słuhami.

І калі пачаў ён разрахоўвацца, прывялі яму аднаго, што быў вінаваты яму дзесяць тысяч талентаў.

 

I kali pačaŭ rabić rachunak, prywiali jamu adnaho, katory byŭ jamu winien dziesiać tysiač talentaŭ.[15]

А як ён ня меў чым аддаць, гаспадар той загадаў прадаць яго, і жонку ягону, й дзяцей, і ўсё што меў, ды аддаць.

 

Kali-ž jon nia mieŭ skul addać, zahadaŭ pan jahony pradać jaho, i žonku jahonu, i dziaciej, i ŭsio, što mieŭ i addać.[16]

Тады слуга той маліў: пацярпі мне яшчэ, а ўсё табе аддам.

 

A heny słuha, upaŭšy, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam.

І зжаліўся гаспадар над гэным слугою, адпусьціў яго і дараваў яму доўг.

 

I zžaliŭsia pan nad henym słuhoju, adpuściŭ jaho i darawaŭ jamu doŭh.

Гэны-ж слуга, выйшаўшы знайшоў аднаго із сваіх таварышаў, які быў яму вінават сто дэнараў і, схапіўшы, душыў яго, кажучы: аддай што вінават.

 

Heny-ž słuha, wyjšaŭšy, spatkaŭ adnaho z swaich tawaryšaŭ, katory byŭ jamu winien sto dynaraŭ, i schapiŭšy, dušyŭ jaho, kažučy: addaj, što winawat.[17]

Таварыш той, упаўшы да ног яго, маліў: пацярпі мне яшчэ, а ўсё табе аддам.

 

I ŭpaŭšy tawaryš jahony, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam.

Адыж ён не схацеў, толькі пайшоў і пасадзіў яго ў вастрог, пакуль не аддасьць доўгу.

 

Adnak toj nie zachacieŭ, ale pajšoŭ i pasadziŭ jaho ŭ wastroh, až pakul nie addaść doŭhu.

А таварышы ягоны, ўвідзеўшы што сталася, вельмі зажурыліся і прыйшлі расказалі свайму гаспадару ўсё што было сталася.

 

A tawaryšy jahony, uwidzieŭšy, što stałasia, zasmucilisia wielmi i pryjšli i raskazali swajmu panu ŭsio, što było stałasia.

Тады ягоны гаспадар паклікаў яго і сказаў яму: Слуга нягодны! Я табе дараваў увесь доўг, затым што ты прасіў мяне,

 

Tady jahony pan paklikaŭ jaho i skazaŭ jamu: Słuha niahodny! Ja tabie ŭwieś doŭh darawaŭ, zatym što ty prasiŭ mianie,

дык ціж ня сьлед было й табе зжаліцца над сваім таварышам, гэтак як я зжаліўся над табою?

 

dyk ci-ž nia treba było i tabie pažaleć swajho tawaryša, tak jak ja pažaleŭ ciabie.

І засярдаваў гаспадар ягоны й аддаў яго катам, пакуль ня верне ўсяго доўгу.

 

I zahniewaŭsia pan jahony addaŭ jaho katam, pakul nia wiernie ŭsiaho doŭhu.

Так і Айцец мой нябесны зробіць вам, калі не адпусьціце кожны брату свайму з сэрцаў вашых.

 

Tak i Ajciec moj niabiesny zrobić wam, kali nie adpuścicie kožny bratu swajmu z sercaŭ wašych.