Мацьвея 9 разьдзел

 

 

І ўвайшоўшы ў лодку, пераплыў назад і прыйшоў у свой горад.

 

I ŭwajšoŭ u łodku, pierapłyŭ na druhi bok i pryjšoŭ u swoj horad.[1]

І вось прынясьлі к яму спараліжаванага, ляжачага на пасьцелі. А Езус, бачачы іхню веру, сказаў паралітыку: Надзейся, сыне, адпушчаюцца табе грахі твае.

 

I woś pryniaśli da jaho sparalizawanaha, lažačaha na paścieli. I Jezus, bačačy wieru ich, skazaŭ sparalizawanamu: Nadziejsia, synie, adpuščajucca tabie hrachi twaje.

Тады некаторыя з кніжнікаў сказалі самы ў сабе: Ён блюзьніць.

 

I woś niekatoryja z knižnikaŭ skazali sami ŭ sabie: Jon bluźnić.

Езус-жа, бачачы іхнія думкі, сказаў: Чаму вы думаеце благое ў сэрцах вашых?

 

Jezus-ža, bačačy ichnyja dumki, skazaŭ: Našto wy dumajecie błahoje ŭ siarcoch wašych?

Што бо лягчэй сказаць: «Адпушчаюцца табе грахі твае», ці сказаць: «Устань ды хадзі»?

 

Što lahčej skazać: "Adpuščajucca tabie hrachi twaje", ci skazać: "Ustań i chadzi"?

Але каб вы ведалі, што Сын чалавечы мае ўладу на зямлі адпушчаць грахі, — тады кажа спараліжаванаму: Устань, вазмі пасьцель тваю ды йдзі ў дом твой.

 

Ale kab wy wiedali, što Syn čaławiečy maje ŭładu na ziamli adpuskać hrachi — tady kaža sparalizawanamu: Ustań, waźmi paściel twaju i idzi ŭ dom twoj.

І ўстаў ды пайшоў у дом свой.

 

I ŭstaŭ i pajšoŭ u dom swoj.

Грамады-ж, бачачы гэта, праняліся страхам і славілі Бога, які даў людзям такую ўладу.

 

Hramady-ž, bačačy hetaje, pranialisia stracham i sławili Boha, katory daŭ takuju ŭładu ludziam.

І калі Езус ішоў адтуль, убачыў чалавека, сядзячага ля куноймітні, імянем Матауш. І сказаў яму: Ідзі за мною. І ён, устаўшы, пайшоў за ім.

 

I kali Jezus pajšoŭ adtul, ubačyŭ čaławieka, siadziačaha la mytnicy, imieniem Mateuš. I skazaŭ jamu: Idzi za mnoju I jon ŭstaŭšy, pajšoŭ za im.[2]

І здарылася, калі ён сядзеў за сталом у доме, вось многія кунойміты й грэшнікі, прыйшоўшы, паселі за стол з Езусам і вучнямі ягонымі.

 

I zdaryłasia, kali jon u domie siadzieŭ za stałom, woś mnohija mytniki i hrešniki pryjšli i pasieli za stoł z Jezusam i wučniami jaho.[3]

А, бачачы гэта, фарызэі казалі вучням ягоным: Чаму з грэшнікамі й куноймітамі есьць ваш вучыцель?

 

I ŭbačyŭšy faryzei kazali wučniam jahonym: Čamu waš wučyciel jeść z mytnikami i hrešnikami?

Езус-жа, пачуўшы, сказаў: Ня трэба здаровым лекара, але хворым.

 

A Jezus, pačuŭšy, skazaŭ: Nia treba zdarowym lekara, ale chworym.

Ідзецеж і навучэцеся, што значыць: «Міласэрдзя хачу, а не ахвяры». Бо я ня прыйшоў клікаць справядлівых, але грэшных.

 

Idziecie-ž i nawučeciesia, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary". Bo ja nie pryjšoŭ klikać sprawiadliwych, ale hrešnych.[4]

Тады прыступіліся да яго вучні Янавы, кажучы: Чаму мы і фарызэі часта посьцім, а твае вучні ня посьцяць?

 

Tady padyjšli da jaho wučni Jana, kažučy: Čamu my i faryzei pościm časta, a twaje wučni nia pościać?

І сказаў ім Езус: Ці-ж могуць сумаваць вясельныя госьці, пакуль малады з імі? Во, як прыйдуць дні, калі забяруць ад іх маладога — тады пасьціцімуць.

 

I skazaŭ im Jezus: Ci-ž mohuć sumawać pryjacieli maładoha, pakul z imi jość małady? Ale pryjduć dni, kali zabiaruć ad ich maładoha — i tady buduć paścić.[5]

Адыж ніхто на старую вопратку не кладзе латы сукна сырога, яна бо рве вопратку й робіцца горшая дзіра.

 

I nichto na staruju wopratku nie kładzie łatki z staroha sukna, bo jana rwie wopratku i robicca horšaja dzira.[6]

І ня ўліваюць новага віна ў мяхі старыя, ато мяхі прарвуцца й віно разліваецца й мяхі прапашчыя. Але новае віно ўліваюць у мяхі новыя, дык уцалее й адно й дрогое.

 

I nie ŭliwajuć nowaha wina ŭ staryja miachi, bo inakš razrywajucca miachi, i wino raźliwajecca, i miachi prapadajuć. Ale nowaje wino ŭliwajuć u nowyja miachi — i adno i druhoje astajucca cełymi.[7]

Калі ён гаварыў ім гэта, вось падыйшоў адзін старшы і кланяўся яму, кажучы: Усеспадару, дачка мая толькі-што памерла, але прыйдзі, ўзлажы на яе руку тваю і будзе жыць.

 

Kali jon hetaje da ich hawaryŭ, woś padyjšoŭ adzin staršy i kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, dačka maja tolki-što pamiarła, ale pryjdzi, ułažy na jaje ruku twaju i budzie žyć.[8]

І, ўстаушы, пайшоў за ім Езус і вучні ягоны.

 

I ŭstaŭšy, pajšoŭ za im Jezus i wučni jaho.

І вось жанчына, што дванаццаць год хварэла на крывацечу, падыйшла ззаду й дакранулася да краю вопраткі ягонай.

 

I woś žančyna, jakaja dwanaccać hadoŭ chwareła na cieč krywi, padyjšła zzadu i dakranułasia da kraju wopratki jahonaj.

Казала бо сама сабе: як дакрануся да яго вопраткі, буду здарова.

 

Bo jana kazała sama ŭ sabie: Kali tolki dakranucca da wopratki jaho, budu zdarowa.

А Езус, абярнуўшыся і ўгледзеўшы яе, сказаў: Надзейся, дачка, вера твая цябе ўратавала. І жанчына стала здаровай ад тае гадзіны.

 

A Jezus, abiarnuŭšysia i ŭhledzieŭšy jaje, skazaŭ: Nadziejsia, dačka, wiera twaja ciabie azdarawiła. I žančyna stała zdarowaj ad henaj hadziny.

І калі прыйшоў Езус у дом старшага ды ўгледзеў жалейнікаў і галосячую сумятніў, сказаў

 

I kali pryjšoŭ Jezus u dom staršaha, i ŭhledzieŭ žalejnikaŭ i šumiačuju hramadu, skazaŭ:[9]

Адступецеся, дзяўцынка бо ня ўмерла, толькі спіць. І насьмяхаліся з яго.

 

Adstupieciesia, bo dziaŭčynka nie ŭmiarła, ale śpić. I naśmiachalisia z jaho.[10]

Калі-ж выправілі народ, увайшоў, узяў яе за руку — і дзяўчынка устала.

 

Kali-ž wyprawili narod, jon uwajšoŭ i ŭziaŭ jaje za ruku — i dziaŭčynka ŭstała.

І разыйшлася аб гэтым чутка па ўсёй той краіне.

 

I razyjšłasia hetaja wiestka pa ŭsiej henaj krainie.

А калі Езус прайходзіў адтуль, ішло за ім двух сьляпых і крычала кажучы: Зжалься над намі, Сыне Давідавы!

 

I kali Jezus išoŭ addtul, pajšli za im dwa ślapyja, katoryja kryčali, kažučy: Zžalsia nad nami, Synie Dawida![11]

А як увайшоў у дом, прыступіліся да яго сьляпыя. І кажа ім Езус: Ці верыце вы, што я вам магу гэта зрабіць? Кажуць яму: Але, Усеспадару.

 

Kali-ž pryjšoŭ u dom, prystupili da jaho ślapyja. I kaža im Jezus: Ci wy wierycie, što ja wam mahu hetaje zrabić? Kažuć jamu: Tak, Panie.

Тады дакрануўся да іхніх вачэй і гавора: Хай вам станецца паводле веры вашай.

 

Tady jon dakranuŭsia da wačej ich,

І адчыніліся вочы іх. А Езус прыгразіў ім, кажучы: Глядзеце-ж, каб ніхто ня ведаў.

 

kažučy: Hladziecie, kab nichto nia wiedaŭ.

Яны-ж, выйшаўшы, расславілі яго па ўсёй той краіне.

 

Jany-ž, wyjšaŭšy, abwiaścili ab im pa ŭsiej henaj krainie.

Калі-ж тыя выйшлі, вось прывялі да яго нямога чалявека, маючага дзябальства.

 

Kali-ž jany wyjšli, woś prywiali da jaho čaławieka niamoha, majučaha djabelstwa.

І як-толькі быў выгнаны дзябал, нямы прагаварыў, а грамада дзівілася, гаворачы: ніколі ня бывала гэтага ў Ізраэлю.

 

I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu.

А фарызэі гаварылі: Ён выганяе дзяблаў сілай князя дзябальскага.

 

A faryzei hawaryli: Jon wyhaniaje djabła siłaj djabelskaha kniazia.

І хадзіў Езус па ўсіх гарадох і вёсках, навучаючы ў іхніх бажніцах ды абвяшчаючы эванэлію валадарства й аздараўляючы ўсякую хворасьць і ўсякую немач.

 

I chadziŭ Jezus pa ŭsich haradoch i wioskach, wučačy ŭ ichnych bažnicach i abwiaščajučy ewaneliju karaleŭstwa i azdaraŭlajučy ŭsiakuju chworaść i ŭsiakuju niemač.

Гледзячы-ж на грамады шкадаваў іх, былі бо зняможаны й ляжалі, як авечкі, ня маючыя пастыра.

 

Hledziačy-ž na hramadu, škadawaŭ ich, što byli źniamožany i lažali, jak awiečki, nia majučyja pastyra.

Тады сказаў сваім вучням: Жніва-то вялікае, да работнікаў мала,

 

Tady kazaŭ swaim wučniam: Žniwo-to wialikaje, ale rabotnikaŭ mała,[12]

дык прасеце Гаспадара жніва, каб паслаў работнікаў на сваё жніво.

 

dyk prasiecie Pana žniwa, kab pasłaŭ rabotnikaŭ na swajo žniwo.[13]