Мацьвея 11 разьдзел

 

 

І сталася, як скончыў Езус загады дванаццацём сваім вучням, перайшоў адтуль навучаць і прапаведваць па іхніх местах.

 

I stałasia, jak skončyŭ Jezus zahadywać dwanaccaciom swaim wučniam, pajšoŭ addul, kab wučyć i abwiaščać u inšych haradoch.

Ян-жа, калі дачуўся ў вязніцы аб дзейнасці Хрыстовай, паслаўшы двух вучняў сваіх,

 

A Jan, kali pačuŭ u wiaźnicy ab čynach Chrystowych, pasłaŭšy dwuch z wučniaŭ swaich,

сказаў яму: Ці ты той, што прыйсьці маецца, ці чакаць нам другога?

 

skazaŭ jamu: Ci ty toj, chto maje pryjści, ci čakać nam druhoha?[1]

І адказваючы Езус ім гавора: Ідзеце й спавясьцеце Яна, што вы чулі й бачылі:

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ im: Pajšoŭšy, raskažecie Janu, što wy čuli i bačyli:

Сляпыя відзяць, кульгавыя ходзяць, запаветраныя робяцца чыстымі, глухія чуюць, умерлыя згробуўстаюць, убогім абвяшчаецца эванэлія.

 

Ślapyja widziać, kulhawia chodziać, prakažanyja robiacca čystymi, hłuchija čujuć, umierłyja ŭskrasajuć, ubohim abwiaščajecca ewanelija.[2]

І багаслаўлёны, хто ня будзе горшыцца з мяне.

 

I bahasłaŭleny, chto nia budzie horšyca z mianie.[3]

Калі-ж яны адыйшлі, пачаў Езус гаварыць грамадзе пра Яна: Што выйшлі вы ў пустыні ўгледзець? Трасьціну, што хістаецца ад ветру?

 

Kali-ž jany adyjšli, pačaŭ Jezus hawaryć da hramadaŭ ab Janie: Što wy wyjšli ŭ pustyniu ŭbačyć? Tryścinu, što chistajecca ad wietru?[4]

Што-ж выйшлі вы ўбачыць? Чалавека адзетага ў мяккае адзеньне? Вось тыя, што адзяюцца ў далікатную адзежу прабываюць у магнацкіх палатах.

 

Što-ž wy wyjšli ŭbačyć? Čaławieka adzietaha ŭ miakkaje adzieńnie? Woś tyja, što adziajucca ŭ miakkaje adzieńnie, prabywajuć u karaleŭskich damoch.

Дык што-ж выйшлі вы аглядаць? Прарока? Ады-ж, кажу вам, і болей, чым прарока.

 

Što-ž wy wyjšli ŭbačyć? Praroka? Tak, kažu wam, i bolej čym praroka.

Гэта бо той, аб якім напісана: «Вось я пасылаю анела перад воблікам тваім, які падрыхтуе шлях твой прад табою» (Малях. 3:1).

 

Bo heta toj, ab katorym napisana: "Woś ja pasyłaju anioła majho pierad woblikam twaim, jaki pryhatuje šlach twoj pierad taboju" (Małach. 3, 1).[5]

Сапраўды кажу вам: спаміж роджаных жанчынамі не паўстаў большы за Яна Хрысьціцеля: адыж найменшы ў валадарстве нябесным, вялікшы за яго.

 

Sapraŭdy kažu wam: pamiž rodžanych žančynami nie paŭstaŭ bolšy za Jana Chryściciela; ale najmienšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym jość bolšym za jaho.[6]

Ад дзёнжа Яна Хрысьціцеля аж дагэтуль валадарства нябеснае гвалт церпіць і раптоўнікі захопліваюць яго.

 

Ad dzion-ž jana Chryściciela až da ciapier karaleŭstwa niabiesnaje hwałt cierpić i hwałtaŭniki wyrywajuć jaho.[7]

Усе бо прарокі і закон прарочылі аж да Яна;

 

Bo ŭsie praroki i zakon praročyli ad da Jana;

і калі хочаце ведаць, гэта ён Гальяш, які прыйсьці маецца.

 

i kali chočacie pryniać, jon jość Haljaš, katory maje pryjści.[8]

Хто мае вушы слухаць, няхай слухае.

 

Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.

Да каго-ж я прыраўную род гэты? Ён падобны да хлапчанят, што седзячы на рынку, крычаць да сваіх равесьнікаў,

 

Da kaho-ž ja pryraŭnuju hety rod? Jon padobny da chłapčaniat, što siedziačy na rynku, kryčać da swaich rawieśnikaŭ,

кажучы: «Мы йгралі вам, а вы не скакалі; мы галасілі, а вы ня плакалі».

 

kažučy: "My ihrali wam, a wy nie skakali; my hałasili, a wy nie płakali".[9]

Прыйшоў бо Ян, ня есьць і ня п’е, а яны кажуць: «Нячысьціка мае».

 

Bo pryjšoŭ Jan, katory nia jeŭ i nia piŭ, a jany kažuć: "Djabła maje".

Прыйшоў Сын чалавечы, які есьць і п’е, і кажуць: «Во чалавек абжора ды вінажлоп, сябра грашаемцаў і грэшнікаў». І спраўдзілася мудрасьць на сваіх дзецях.

 

Pryjšoŭ Syn čaławiečy, jak jeść i pje, a jany kažuć: "Woś čaławiek, jaki lubić jeści i pić wino, druh mytnikaŭ i hrešnikaŭ". I apraŭdana mudraść synami jaje.[10]

Тады пачаў дакараць гарадом, у якіх найболей сталася ягоных цудаў, за тое, што не пакутавалі.

 

Tady pačaŭ dakarać haradom, u jakich stałasia najbolej jahonych cudaŭ, za toje, što nie pakutawali.

Гора табе, Корозаім, гора табе, Бэтсаіда! Бо калі-б у Тыры й Сыдоне дзееліся цуды, якія ў вас дзееліся, дык даўно ў зрэбніцы й попеле пакутавалі-б.

 

Hora tabie, Korozaim, hora tabie, Betsajda! Bo kali-b u Tyry i Sydonie dziejalisia cudy, jakija ŭ was dziejalisia, to daŭno ŭ zrebnicy i popiele pakutawali b.[11]

Адыж кажу вам: Тыру й Сыдону лягчэй будзе ў судны дзень, як вам.

 

Adnak-ža kažu wam: Tyru i Sydonu lahčej budzie ŭ sudny dzień, jak wam.

А ты, Кафарнауме, ці-ж да неба аж падымешся? — Аж да пекла ўпадзеш; бо калі-б у Садоме дзееліся цуды, якія ў табе дзееліся, то можа-б яна асталася аж па гэты дзень.

 

I ty Kaparnaumie, ci-ž ty ad da nieba ŭźniasieśsia? Ažno da piekła ŭpadzieš; bo kali-b u Sadomie dziejalisia cudy, jakija ŭ tabie dziejalisia, to može-b jana astałasia až pa hety dzień.[12]

Адыж кажу вам, што зямлі Садомскай лягчэй будзе ў судны дзень, як табе.

 

Ale kažu wam, što ziamli Sadomskaj budzie lahčej u sudny dzień, jak tabie.

І ў той час Езус, адазваўшыся, прамовіў: Слаўлю цябе, Ойча, Усеспадару неба й зямлі, што ты ўтаіў гэтае ад мудрых і разумных, а выявіў недалеткам.

 

U hety čas Jezus adazwaŭšysia pramowiŭ: Słaŭlu ciabie, Ojča, Panie nieba i ziamli, što ty skryŭ hetaje ad mudrych i razumnych, a abjawiŭ hetaje małym.[13]

Так, Ойча, гэтак бо спадабалася табе.

 

Tak, Ojča, bo hetak spadabałasia tabie.

Усё мне перадана Айцом маім. І ніхто ня знае Сына, апрача Айца, і Айца ніхто ня знае, апрача Сына й каму Сын абявіць захоча.

 

Usio mnie pieradana Ajcom maim. I nichto nia znaje Syna, aprača Ajca, i Ajca nichto nia znaje, aprača Syna, i kamu Syn zachoča abjawić.[14]

Прыйдзеце ка мне ўсе працуючыя й абцяжаныя, а я вас узмацую.

 

Pryjdziecie da mianie ŭsie pracujučyja i abciažanyja i ja was uzmacuju.

Вазмеце на сябе ярмо маё й ад мяне вучэцеся, я бо ціхі й пакорнага сэрца, і знойдзеце суцеху душам вашым.

 

Waźmiecie jarmo majo na siabie i nawučeciesia ad mianie, što ja cichi i pakorny sercam i znojdziecie spakoj dušam wašym.[15]

Бо ярмо маё прыемнае, а цяжар лягонькі.

 

Bo jarmo majo pryjemnaje, a ciažar moj lohki.