Мацьвея 11 разьдзел

 

 

І сталася, калі скончыў Ісус загадваць дванаццаці вучням Сваім, пайшоў адтуль вучыць і абвяшчаць у гарады іхнія.

 

I stałasia, jak skončyŭ Jezus zahadywać dwanaccaciom swaim wučniam, pajšoŭ addul, kab wučyć i abwiaščać u inšych haradoch.

Ян жа, пачуўшы ў вязьніцы пра дзеяньні Хрыста, паслаў двух вучняў сваіх

 

A Jan, kali pačuŭ u wiaźnicy ab čynach Chrystowych, pasłaŭšy dwuch z wučniaŭ swaich,

сказаць Яму: «Ці Ты — Той, Які прыходзіць, ці чакаць нам іншага?»

 

skazaŭ jamu: Ci ty toj, chto maje pryjści, ci čakać nam druhoha?[1]

І, адказваючы, Ісус сказаў ім: «Ідзіце, паведаміце Яну, што чуеце і бачыце:

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ im: Pajšoŭšy, raskažecie Janu, što wy čuli i bačyli:

сьляпыя бачаць і кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца і глухія чуюць, мёртвыя ўваскрасаюць і ўбогім дабравесьціцца.

 

Ślapyja widziać, kulhawia chodziać, prakažanyja robiacca čystymi, hłuchija čujuć, umierłyja ŭskrasajuć, ubohim abwiaščajecca ewanelija.[2]

І шчасьлівы той, хто ня згоршыцца праз Мяне».

 

I bahasłaŭleny, chto nia budzie horšyca z mianie.[3]

Калі ж тыя пайшлі, Ісус пачаў гаварыць да натоўпаў пра Яна: «Што глядзець хадзілі вы ў пустыню? Ці трысьціну, якую вецер хістае?

 

Kali-ž jany adyjšli, pačaŭ Jezus hawaryć da hramadaŭ ab Janie: Što wy wyjšli ŭ pustyniu ŭbačyć? Tryścinu, što chistajecca ad wietru?[4]

Але што хадзілі вы ўбачыць? Ці чалавека, апранутага ў мяккія шаты? Вось, тыя, што носяць мяккія шаты, знаходзяцца ў дамах валадарскіх.

 

Što-ž wy wyjšli ŭbačyć? Čaławieka adzietaha ŭ miakkaje adzieńnie? Woś tyja, što adziajucca ŭ miakkaje adzieńnie, prabywajuć u karaleŭskich damoch.

Але што хадзілі вы ўбачыць? Прарока? Так, кажу вам, і больш за прарока.

 

Što-ž wy wyjšli ŭbačyć? Praroka? Tak, kažu wam, i bolej čym praroka.

Бо ён ёсьць той, пра якога напісана: “Вось, Я пасылаю анёла Майго перад абліччам Тваім, які пракладзе шлях Твой перад Табою”.

 

Bo heta toj, ab katorym napisana: "Woś ja pasyłaju anioła majho pierad woblikam twaim, jaki pryhatuje šlach twoj pierad taboju" (Małach. 3, 1).[5]

Сапраўды кажу вам: Сярод народжаных жанчынамі не паўставаў большы за Яна Хрысьціцеля, але найменшы ў Валадарстве Нябесным большы за яго.

 

Sapraŭdy kažu wam: pamiž rodžanych žančynami nie paŭstaŭ bolšy za Jana Chryściciela; ale najmienšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym jość bolšym za jaho.[6]

Ад дзён Яна Хрысьціцеля дагэтуль Валадарства Нябеснае сілаю здабываецца, і тыя, хто ўжывае сілу, захопліваюць яго.

 

Ad dzion-ž jana Chryściciela až da ciapier karaleŭstwa niabiesnaje hwałt cierpić i hwałtaŭniki wyrywajuć jaho.[7]

Бо ўсе Прарокі і Закон прарочылі да Яна.

 

Bo ŭsie praroki i zakon praročyli ad da Jana;

І калі маеце прыняць, ён ёсьць Ільля, якому належыць прыйсьці.

 

i kali chočacie pryniać, jon jość Haljaš, katory maje pryjści.[8]

Хто мае вушы слухаць, няхай слухае.

 

Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.

З кім параўнаю пакаленьне гэтае? Яно падобнае да дзяцей, якія сядзяць на вуліцы і клічуць да таварышаў сваіх,

 

Da kaho-ž ja pryraŭnuju hety rod? Jon padobny da chłapčaniat, što siedziačy na rynku, kryčać da swaich rawieśnikaŭ,

і кажуць: “Мы гралі вам на жалейцы, і вы не скакалі; мы галасілі, і вы ня плакалі”.

 

kažučy: "My ihrali wam, a wy nie skakali; my hałasili, a wy nie płakali".[9]

Бо прыйшоў Ян, ня есьць, ня п’е, і кажуць: “Дэмана мае”.

 

Bo pryjšoŭ Jan, katory nia jeŭ i nia piŭ, a jany kažuć: "Djabła maje".

Прыйшоў Сын Чалавечы, есьць і п’е; і кажуць: “Вось, чалавек — абжора і п’яніца, сябра мытнікаў і грэшнікаў”. І апраўдана мудрасьць дзецьмі яе».

 

Pryjšoŭ Syn čaławiečy, jak jeść i pje, a jany kažuć: "Woś čaławiek, jaki lubić jeści i pić wino, druh mytnikaŭ i hrešnikaŭ". I apraŭdana mudraść synami jaje.[10]

Тады пачаў Ён дакараць гарады, у якіх найбольш сталася цудаў Ягоных, за тое, што яны не навярнуліся:

 

Tady pačaŭ dakarać haradom, u jakich stałasia najbolej jahonych cudaŭ, za toje, što nie pakutawali.

«Гора табе, Харазін! Гора табе, Бэтсаіда! Бо калі б у Тыры і Сідоне сталіся цуды, якія былі стаўшыся ў вас, даўно б яны ў зрэбніцы і ў попеле навярнуліся.

 

Hora tabie, Korozaim, hora tabie, Betsajda! Bo kali-b u Tyry i Sydonie dziejalisia cudy, jakija ŭ was dziejalisia, to daŭno ŭ zrebnicy i popiele pakutawali b.[11]

Аднак кажу вам: Тыру і Сідону лягчэй будзе ў дзень суду, чым вам.

 

Adnak-ža kažu wam: Tyru i Sydonu lahčej budzie ŭ sudny dzień, jak wam.

І ты, Капэрнаум, які да неба ўзьнёсся, у пекла скінуты будзеш. Бо калі б у Садоме сталіся цуды, якія былі стаўшыся ў табе, ён застаўся б да гэтага дня.

 

I ty Kaparnaumie, ci-ž ty ad da nieba ŭźniasieśsia? Ažno da piekła ŭpadzieš; bo kali-b u Sadomie dziejalisia cudy, jakija ŭ tabie dziejalisia, to može-b jana astałasia až pa hety dzień.[12]

Аднак кажу вам, што зямлі Садомскай лягчэй будзе ў дзень суду, чым табе».

 

Ale kažu wam, što ziamli Sadomskaj budzie lahčej u sudny dzień, jak tabie.

У той час, адказваючы, Ісус сказаў: «Вызнаю Цябе, Ойча, Госпадзе неба і зямлі, што Ты схаваў гэтае ад мудрых і разумных, і адкрыў немаўлятам.

 

U hety čas Jezus adazwaŭšysia pramowiŭ: Słaŭlu ciabie, Ojča, Panie nieba i ziamli, što ty skryŭ hetaje ad mudrych i razumnych, a abjawiŭ hetaje małym.[13]

Так, Айцец, бо гэтак было даспадобы Табе.

 

Tak, Ojča, bo hetak spadabałasia tabie.

Усё Мне аддадзена Айцом Маім, і ніхто не спазнаў Сына, акрамя Айца; і ніхто не спазнаў Айца, акрамя Сына і каму Сын пастанавіў адкрыць.

 

Usio mnie pieradana Ajcom maim. I nichto nia znaje Syna, aprača Ajca, i Ajca nichto nia znaje, aprača Syna, i kamu Syn zachoča abjawić.[14]

Прыйдзіце да Мяне ўсе спрацаваныя і абцяжараныя, і Я дам вам супачынак.

 

Pryjdziecie da mianie ŭsie pracujučyja i abciažanyja i ja was uzmacuju.

Вазьміце ярмо Маё на сябе і навучыцеся ад Мяне, бо Я — ціхі і пакорнага сэрца, і знойдзеце супачынак душам вашым.

 

Waźmiecie jarmo majo na siabie i nawučeciesia ad mianie, što ja cichi i pakorny sercam i znojdziecie spakoj dušam wašym.[15]

Бо ярмо Маё добрае, і цяжар Мой лёгкі».

 

Bo jarmo majo pryjemnaje, a ciažar moj lohki.