Мацьвея 9 разьдзел

 

 

І, увайшоўшы ў човен, Ён пераплыў назад, і прыйшоў у Свой горад.

 

I ŭwajšoŭ u łodku, pierapłyŭ na druhi bok i pryjšoŭ u swoj horad.[1]

І вось, прынесьлі да Яго спараліжаванага, які ляжаў на ложку. І, бачачы веру іх, Ісус сказаў спараліжаванаму: «Будзь пэўным, дзіця! Адпускаюцца табе грахі твае».

 

I woś pryniaśli da jaho sparalizawanaha, lažačaha na paścieli. I Jezus, bačačy wieru ich, skazaŭ sparalizawanamu: Nadziejsia, synie, adpuščajucca tabie hrachi twaje.

І вось, некаторыя з кніжнікаў сказалі самі ў сабе: «Ён блюзьніць».

 

I woś niekatoryja z knižnikaŭ skazali sami ŭ sabie: Jon bluźnić.

І, бачачы думкі іхнія, Ісус сказаў: «Чаму злое вы падумалі ў сэрцах вашых?

 

Jezus-ža, bačačy ichnyja dumki, skazaŭ: Našto wy dumajecie błahoje ŭ siarcoch wašych?

Бо што лягчэй сказаць: “Адпускаюцца табе грахі”, ці сказаць: “Устань і хадзі”?

 

Što lahčej skazać: "Adpuščajucca tabie hrachi twaje", ci skazać: "Ustań i chadzi"?

Але, каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае ўладу на зямлі адпускаць грахі», — кажа тады спараліжаванаму: «Устань, вазьмі ложак твой і ідзі ў дом твой».

 

Ale kab wy wiedali, što Syn čaławiečy maje ŭładu na ziamli adpuskać hrachi — tady kaža sparalizawanamu: Ustań, waźmi paściel twaju i idzi ŭ dom twoj.

І, устаўшы, ён пайшоў у дом свой.

 

I ŭstaŭ i pajšoŭ u dom swoj.

Бачачы гэтае, натоўпы зьдзівіліся і славілі Бога, Які даў такую ўладу людзям.

 

Hramady-ž, bačačy hetaje, pranialisia stracham i sławili Boha, katory daŭ takuju ŭładu ludziam.

І, праходзячы адтуль, Ісус убачыў чалавека, які сядзеў на мытні, званага Мацьвеем, і кажа яму: «Ідзі за Мною». І ён, устаўшы, пайшоў за Ім.

 

I kali Jezus pajšoŭ adtul, ubačyŭ čaławieka, siadziačaha la mytnicy, imieniem Mateuš. I skazaŭ jamu: Idzi za mnoju I jon ŭstaŭšy, pajšoŭ za im.[2]

І сталася, як Ён узьлягаў у доме, вось, шмат мытнікаў і грэшнікаў, прыйшоўшы, узьляглі з Ісусам і вучнямі Ягонымі.

 

I zdaryłasia, kali jon u domie siadzieŭ za stałom, woś mnohija mytniki i hrešniki pryjšli i pasieli za stoł z Jezusam i wučniami jaho.[3]

І фарысэі, якія бачылі гэта, сказалі вучням Ягоным: «Дзеля чаго Настаўнік ваш есьць з мытнікамі і грэшнікамі?»

 

I ŭbačyŭšy faryzei kazali wučniam jahonym: Čamu waš wučyciel jeść z mytnikami i hrešnikami?

А Ісус, пачуўшы, сказаў ім: «Не здаровыя маюць патрэбу ў лекары, але хворыя.

 

A Jezus, pačuŭšy, skazaŭ: Nia treba zdarowym lekara, ale chworym.

Пайдзіце ж, навучыцеся, што значыць: “Міласэрнасьці хачу, а не ахвяры”. Бо Я прыйшоў не праведнікаў, але грэшнікаў клікаць да навяртаньня».

 

Idziecie-ž i nawučeciesia, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary". Bo ja nie pryjšoŭ klikać sprawiadliwych, ale hrešnych.[4]

Тады прыходзяць да Яго вучні Янавы, кажучы: «Чаму мы і фарысэі шмат посьцім, а Твае вучні ня посьцяць?»

 

Tady padyjšli da jaho wučni Jana, kažučy: Čamu my i faryzei pościm časta, a twaje wučni nia pościać?

І сказаў ім Ісус: «Ня могуць плакаць сыны вясельля, пакуль з імі жаніх. Але прыйдуць дні, калі забяруць ад іх жаніха, і тады будуць посьціць.

 

I skazaŭ im Jezus: Ci-ž mohuć sumawać pryjacieli maładoha, pakul z imi jość małady? Ale pryjduć dni, kali zabiaruć ad ich maładoha — i tady buduć paścić.[5]

Ніхто ж не прышывае латкі з новай тканіны да старога адзеньня, бо прышытае аддзярэцца ад адзеньня, і дзіра станецца большая.

 

I nichto na staruju wopratku nie kładzie łatki z staroha sukna, bo jana rwie wopratku i robicca horšaja dzira.[6]

Не ўліваюць новага віна ў старыя мяхі, бо рвуцца мяхі, і віно выцякае, і мяхі гінуць; але новае віно ўліваюць у новыя мяхі, тады захоўваецца адно і другое».

 

I nie ŭliwajuć nowaha wina ŭ staryja miachi, bo inakš razrywajucca miachi, i wino raźliwajecca, i miachi prapadajuć. Ale nowaje wino ŭliwajuć u nowyja miachi — i adno i druhoje astajucca cełymi.[7]

Калі Ён гаварыў ім гэта, вось, падыйшоўшы, начальнік пакланіўся Яму, кажучы: «Дачка мая цяпер памірае, але прыйдзі, ускладзі на яе руку Тваю, і яна ажыве».

 

Kali jon hetaje da ich hawaryŭ, woś padyjšoŭ adzin staršy i kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, dačka maja tolki-što pamiarła, ale pryjdzi, ułažy na jaje ruku twaju i budzie žyć.[8]

І, устаўшы, Ісус пайшоў за ім, і вучні Ягоныя.

 

I ŭstaŭšy, pajšoŭ za im Jezus i wučni jaho.

І вось, жанчына, якая дванаццаць гадоў хварэла на крывацечу, падыйшоўшы ззаду, дакранулася да крыса шаты Ягонай,

 

I woś žančyna, jakaja dwanaccać hadoŭ chwareła na cieč krywi, padyjšła zzadu i dakranułasia da kraju wopratki jahonaj.

бо яна казала ў сабе: «Калі толькі дакрануся да шаты Ягонай, буду выратаваная».

 

Bo jana kazała sama ŭ sabie: Kali tolki dakranucca da wopratki jaho, budu zdarowa.

Ісус жа, павярнуўшыся і ўбачыўшы яе, сказаў: «Будзь пэўная, дачка! Вера твая збавіла цябе». І жанчына ў тую ж гадзіну паздаравела.

 

A Jezus, abiarnuŭšysia i ŭhledzieŭšy jaje, skazaŭ: Nadziejsia, dačka, wiera twaja ciabie azdarawiła. I žančyna stała zdarowaj ad henaj hadziny.

І, прыйшоўшы ў дом начальніка і ўбачыўшы жалейнікаў і ўзрушаны натоўп,

 

I kali pryjšoŭ Jezus u dom staršaha, i ŭhledzieŭ žalejnikaŭ i šumiačuju hramadu, skazaŭ:[9]

Ісус сказаў ім: «Адыйдзіцеся, бо не памерла дзяўчынка, але сьпіць». І сьмяяліся з Яго.

 

Adstupieciesia, bo dziaŭčynka nie ŭmiarła, ale śpić. I naśmiachalisia z jaho.[10]

Калі ж вывелі натоўп, Ён, увайшоўшы, узяў яе за руку, і дзяўчынка ўстала.

 

Kali-ž wyprawili narod, jon uwajšoŭ i ŭziaŭ jaje za ruku — i dziaŭčynka ŭstała.

І разыйшлася чутка пра гэта па ўсёй той зямлі.

 

I razyjšłasia hetaja wiestka pa ŭsiej henaj krainie.

І калі Ісус ішоў адтуль, ішлі за Ім два сьляпыя, крычучы і кажучы: «Зьлітуйся над намі, Сыне Давідаў!»

 

I kali Jezus išoŭ addtul, pajšli za im dwa ślapyja, katoryja kryčali, kažučy: Zžalsia nad nami, Synie Dawida![11]

Калі ж Ён прыйшоў у дом, падыйшлі да Яго сьляпыя. І кажа ім Ісус: «Ці вы верыце, што Я магу гэтае зрабіць?» Кажуць яму: «Так, Госпадзе!»

 

Kali-ž pryjšoŭ u dom, prystupili da jaho ślapyja. I kaža im Jezus: Ci wy wierycie, što ja wam mahu hetaje zrabić? Kažuć jamu: Tak, Panie.

Тады Ён дакрануўся да вачэй іхніх, кажучы: «Паводле веры вашае няхай станецца вам».

 

Tady jon dakranuŭsia da wačej ich,

І адчыніліся вочы іхнія. І Ісус грозна глянуў на іх, кажучы: «Глядзіце, каб ніхто ня ведаў».

 

kažučy: Hladziecie, kab nichto nia wiedaŭ.

А яны, выйшаўшы, шырылі вестку пра Яго па ўсёй той зямлі.

 

Jany-ž, wyjšaŭšy, abwiaścili ab im pa ŭsiej henaj krainie.

Калі ж тыя выходзілі, вось прывялі да Яго чалавека нямога, апанаванага дэманам.

 

Kali-ž jany wyjšli, woś prywiali da jaho čaławieka niamoha, majučaha djabelstwa.

І, калі дэман быў выгнаны, нямы загаварыў, і натоўп зьдзіўляўся, кажучы: «Ніколі не здаралася гэткае ў Ізраілі».

 

I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu.

А фарысэі казалі: «Праз князя дэманаў Ён выганяе дэманаў».

 

A faryzei hawaryli: Jon wyhaniaje djabła siłaj djabelskaha kniazia.

І абыходзіў Ісус усе гарады і мястэчкі, навучаючы ў сынагогах, і абвяшчаючы Эвангельле Валадарства, і аздараўляючы ўсякую хваробу і ўсякую немач у народзе.

 

I chadziŭ Jezus pa ŭsich haradoch i wioskach, wučačy ŭ ichnych bažnicach i abwiaščajučy ewaneliju karaleŭstwa i azdaraŭlajučy ŭsiakuju chworaść i ŭsiakuju niemač.

Убачыўшы ж натоўпы, Ён зьлітаваўся над імі, што былі саслабелыя і расьцярушаныя, быццам авечкі, якія ня маюць пастуха.

 

Hledziačy-ž na hramadu, škadawaŭ ich, što byli źniamožany i lažali, jak awiečki, nia majučyja pastyra.

Тады кажа вучням Сваім: «Сапраўды, жніво багатае, а работнікаў мала.

 

Tady kazaŭ swaim wučniam: Žniwo-to wialikaje, ale rabotnikaŭ mała,[12]

Дык прасіце Гаспадара жніва, каб выслаў работнікаў на жніво Сваё».

 

dyk prasiecie Pana žniwa, kab pasłaŭ rabotnikaŭ na swajo žniwo.[13]