Мацьвея 9 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
І, увайшоўшы ў човен, Ён пераплыў назад і прыйшоў у сваё ме́ста.
I ŭwajšoŭ u łodku, pierapłyŭ na druhi bok i pryjšoŭ u swoj horad.[1]
І вось, прыне́сьлі да Яго спараліжава́нага, ляжучы́ на пасьце́лі. І, ба́чучы ве́ру іх, Ісус сказаў спараліжава́наму: мацуйся, дзіця! адпускаюцца табе́ грахі тваі.
I woś pryniaśli da jaho sparalizawanaha, lažačaha na paścieli. I Jezus, bačačy wieru ich, skazaŭ sparalizawanamu: Nadziejsia, synie, adpuščajucca tabie hrachi twaje.
Ды вось некаторыя з кніжнікаў сказалі самы ў сабе́: Ён блюзьніць.
I woś niekatoryja z knižnikaŭ skazali sami ŭ sabie: Jon bluźnić.
Ісус жа, бачучы думкі іх, сказаў: на што благое ў сэрцах вашых?
Jezus-ža, bačačy ichnyja dumki, skazaŭ: Našto wy dumajecie błahoje ŭ siarcoch wašych?
Бо што лягчэй сказаць: адпускаюцца табе́ грахі, ці сказаць: устань ды хадзі?
Što lahčej skazać: "Adpuščajucca tabie hrachi twaje", ci skazać: "Ustań i chadzi"?
Але, каб вы ве́далі, што Сын Чалаве́чы ма́е ўладу на зямлі адпускаць грахі (кажа тады спараліжава́наму), устань, вазьмі пасьце́ль тваю і йдзі ў дом твой.
Ale kab wy wiedali, što Syn čaławiečy maje ŭładu na ziamli adpuskać hrachi — tady kaža sparalizawanamu: Ustań, waźmi paściel twaju i idzi ŭ dom twoj.
І, устаўшы, узяў пасьце́ль сваю ды пайшоў у дом свой.
I ŭstaŭ i pajšoŭ u dom swoj.
Народ жа, бачыўшы гэтае, дзівіўся і славіў Бога, даўшага такую ўладу людзям.
Hramady-ž, bačačy hetaje, pranialisia stracham i sławili Boha, katory daŭ takuju ŭładu ludziam.
І, праходзячы адтуль, Ісус убачыў чалаве́ка, се́дзячы ля мытніцы, званага Мацьве́ем, і кажа яму: ідзі сьле́дам за Мною. І, устаўшы, ён пайшоў за Ім.
I kali Jezus pajšoŭ adtul, ubačyŭ čaławieka, siadziačaha la mytnicy, imieniem Mateuš. I skazaŭ jamu: Idzi za mnoju I jon ŭstaŭšy, pajšoŭ za im.[2]
І ста́лася, як Ісус сядзе́ў за сталом у доме, дык вось многа мытнікаў і грэшнікаў прыйшлі і пасе́лі за стол з Ім і вучнямі Яго.
I zdaryłasia, kali jon u domie siadzieŭ za stałom, woś mnohija mytniki i hrešniki pryjšli i pasieli za stoł z Jezusam i wučniami jaho.[3]
І, убачыўшы тое, фарысэі сказалі вучням Яго: чаму Вучыцель ваш е́сьць і п’е́ць з мытнікамі і грэшнікамі?
I ŭbačyŭšy faryzei kazali wučniam jahonym: Čamu waš wučyciel jeść z mytnikami i hrešnikami?
Ісус жа, пачуўшы гэтае, сказаў Ім: не́ здаровым патрэбен ле́кар, а хворым.
A Jezus, pačuŭšy, skazaŭ: Nia treba zdarowym lekara, ale chworym.
Пайдзе́це, наўчыцеся, што значыць: міласьці хачу, а ня жэртвы, бо Я прыйшоў не́ справядлівых, але грэшнікаў клікаць да пакаяньня (Осія 6:6).
Idziecie-ž i nawučeciesia, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary". Bo ja nie pryjšoŭ klikać sprawiadliwych, ale hrešnych.[4]
Тады прыходзяць да Яго вучні Іоанавы і кажуць: чаму мы і фарысэі посьцім шмат, а Тваі вучні ня посьцяць?
Tady padyjšli da jaho wučni Jana, kažučy: Čamu my i faryzei pościm časta, a twaje wučni nia pościać?
І сказаў ім Ісус: ці-ж могуць сумаваць сыны́ вясе́льнага дому, пакуль з імі жаніх? Але настануць дні, калі забяруць ад іх жаніха, і тады будуць пасьціць.
I skazaŭ im Jezus: Ci-ž mohuć sumawać pryjacieli maładoha, pakul z imi jość małady? Ale pryjduć dni, kali zabiaruć ad ich maładoha — i tady buduć paścić.[5]
І ніхто старое вопраткі ня ла́піць новаю ла́ткаю, бо новапрышы́тае аддзярэцца, і дзіра будзе яшчэ большая.
I nichto na staruju wopratku nie kładzie łatki z staroha sukna, bo jana rwie wopratku i robicca horšaja dzira.[6]
І ня ўліваюць віна маладога ў старыя мяхí, бо разрываюцца мяхí, і віно выцякае, і мяхí гінуць; але віно маладое ўліваюць у новыя мяхí, і захоўваецца тое і другое.
I nie ŭliwajuć nowaha wina ŭ staryja miachi, bo inakš razrywajucca miachi, i wino raźliwajecca, i miachi prapadajuć. Ale nowaje wino ŭliwajuć u nowyja miachi — i adno i druhoje astajucca cełymi.[7]
Калі Ён гутарыў з імі гэтак, падыйшоў да Яго не́йкі начальнік і, пакланіўшыся Яму, кажа: дачка́ мая толькі што сканала, але прыйдзі, узлажы на яе́ руку Тваю, і яна ажыве́.
Kali jon hetaje da ich hawaryŭ, woś padyjšoŭ adzin staršy i kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, dačka maja tolki-što pamiarła, ale pryjdzi, ułažy na jaje ruku twaju i budzie žyć.[8]
І, устаўшы, пайшоў за ім Ісус і вучні Яго.
I ŭstaŭšy, pajšoŭ za im Jezus i wučni jaho.
І вось, жанчына, якая дванаццаць гадоў хварэла на крываце́чу, падыйшла ззаду і дакрану́лася да краю вопраткі Яго,
I woś žančyna, jakaja dwanaccać hadoŭ chwareła na cieč krywi, padyjšła zzadu i dakranułasia da kraju wopratki jahonaj.
бо яна думала сабе́: як толькі дакрануся да вопраткі Яго, паздараве́ю.
Bo jana kazała sama ŭ sabie: Kali tolki dakranucca da wopratki jaho, budu zdarowa.
Ісус жа, аглянуўшыся і ўгле́дзіўшы яе́, кажа: мацуйся, дачка! ве́ра твая вы́ратавала цябе́. І жанчына гэная з тае́ пары паздараве́ла.
A Jezus, abiarnuŭšysia i ŭhledzieŭšy jaje, skazaŭ: Nadziejsia, dačka, wiera twaja ciabie azdarawiła. I žančyna stała zdarowaj ad henaj hadziny.
І тады прыйшоў Ісус у дом начальніка і, угле́дзіўшы жале́йнікаў і ўзварушаных людзе́й,
I kali pryjšoŭ Jezus u dom staršaha, i ŭhledzieŭ žalejnikaŭ i šumiačuju hramadu, skazaŭ:[9]
сказаў ім: разыдзе́цеся; бо ня ўме́рла дзяўча́тка, але сьпіць. І сьмяяліся з Яго.
Adstupieciesia, bo dziaŭčynka nie ŭmiarła, ale śpić. I naśmiachalisia z jaho.[10]
Калі-ж людзе́й вы́велі, Ён, увайшоўшы, узяў яе́ за руку, і дзяўча́тка ўстала.
Kali-ž wyprawili narod, jon uwajšoŭ i ŭziaŭ jaje za ruku — i dziaŭčynka ŭstała.
І разыйшла́ся чутка аб тым на ўсёй гэнай зямлі.
I razyjšłasia hetaja wiestka pa ŭsiej henaj krainie.
Калі Ісус ішоў адтуль, за Ім пайшлі два сьляпыя і клікалі Яго, кажучы: памілуй нас, Ісус, Сын Давідаў.
I kali Jezus išoŭ addtul, pajšli za im dwa ślapyja, katoryja kryčali, kažučy: Zžalsia nad nami, Synie Dawida![11]
Калі-ж Ён прыйшоў у дом, сьляпыя прыступіліся да Яго. І кажа ім Ісус: ці ве́рыце вы, што Я магу гэтае зрабіць? Яны адказваюць: але́, Госпадзе!
Kali-ž pryjšoŭ u dom, prystupili da jaho ślapyja. I kaža im Jezus: Ci wy wierycie, što ja wam mahu hetaje zrabić? Kažuć jamu: Tak, Panie.
Тады Ён дакрануўся да вачэй іх і сказаў: няхай паводле ве́ры вашае ста́нецца вам.
Tady jon dakranuŭsia da wačej ich,
І расчыніліся вочы іх. І Ісус пагразіў ім: глядзіце, каб ніхто ня ве́даў.
kažučy: Hladziecie, kab nichto nia wiedaŭ.
А яны, выйшаўшы, абвясьцілі аб Ім па ўсёй гэнай зямлі.
Jany-ž, wyjšaŭšy, abwiaścili ab im pa ŭsiej henaj krainie.
Калі-ж тыя выходзілі, то прывялі да Яго чалаве́ка нямо́га, апанава́нага нячыстым.
Kali-ž jany wyjšli, woś prywiali da jaho čaławieka niamoha, majučaha djabelstwa.
І, калі бе́с быў вы́гнаны, нямы́ загаварыў, і народ дзівіўся, кажучы: ніколі не здаралася гэткае ў Ізраілю.
I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu.
А фарысэі гаварылі: імем кня́зя чарто́ўскага выганяе Ён злых духаў.
A faryzei hawaryli: Jon wyhaniaje djabła siłaj djabelskaha kniazia.
І хадзіў Ісус па ўсіх ме́стах і вёсках, навучаючы па школах і абвяшчаючы Эвангельле Царства і зьнімаючы ўсякую хворасьць і ўсякую не́мач у людзе́й.
I chadziŭ Jezus pa ŭsich haradoch i wioskach, wučačy ŭ ichnych bažnicach i abwiaščajučy ewaneliju karaleŭstwa i azdaraŭlajučy ŭsiakuju chworaść i ŭsiakuju niemač.
Гле́дзячы на грамады народу, Ён пашкадаваў іх, што былі змогшыся і расьцярушаныя, быццам авечкі без пастуха.
Hledziačy-ž na hramadu, škadawaŭ ich, što byli źniamožany i lažali, jak awiečki, nia majučyja pastyra.
Тады кажа вучням Сваім: жніво багатае, ды работнікаў мала.
Tady kazaŭ swaim wučniam: Žniwo-to wialikaje, ale rabotnikaŭ mała,[12]
Дык прасе́це Гаспадара жніва, каб выслаў работнікаў на жніво́ сваё.
dyk prasiecie Pana žniwa, kab pasłaŭ rabotnikaŭ na swajo žniwo.[13]
