Мацьвея 19 разьдзел

 

 

І, ста́лася, калі Ісус скончыў словы гэтыя, то выйшаў з Галіле́і і прыйшоў у ме́жы Юдэйскія на той бок Іордану.

 

I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja mowy, wyjšaŭ z Halilei i pryjšoŭ u hranicy Judei pa toj bok Jardanu

За Ім пайшло множства людзёў; і Ён аздаравіў іх там.

 

I pajšli za im wialikija hramady i jon ich azdarawiŭ tam.

І прыступіліся да Яго фарысэі і, спакушаючы Яго, казалі Яму: ці за ўсякую віну можна чалаве́ку развадзíцца з жонкаю сваёю?

 

I prystupili da jaho faryzei i prabujučy jaho, skazali: Ci možna čaławieku dziela jakoj-kolečy pryčyny pakinuć swaju žonku?[1]

Ён сказаў ім у адказ: ці ня чыталі вы, што Той, Хто стварыў ад пачатку мужчыну й жанчыну, стварыў іх такімі? (Быцьцё 1:27.)

 

Jon, adkazwajučy, skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što Toj, katory stwaryŭ čaławieka na pačatku, stwaryŭ ich mužčynaj i žančynaj? I skazaŭ:

І сказаў: дзеля гэтага пакíнець чалаве́к бацьку й матку і прыста́не да жонкі сваёй; і будуць двое адным це́лам (Быцьцё 2:24).

 

"Dziela hetaha pakinie čaławiek baćku i matku i prystanie da žonki swajej i buduć dwoje ŭ wadnym ciele" (Hen. 2, 24).[2]

 

I tak jany ŭžo nia dwoje, ale adno cieła. Dyk što Boh złučyŭ, niachaj čaławiek nie razłučaje.[3]

Яны кажуць Яму: як жа Майсе́й казаў даваць разводны ліст і развадзіцца з ёю? (Другазаконьне 24:1 і наст.)

 

Kažuć jamu: Dyu čamu-ž Majsiej zahadaŭ dać razwodny list i pakinuć?[4]

Ён кажа ім: Майсе́й дзеля жорсткасьці сэрца вашага дазволіў вам развадзіцца з жонкамі вашымі, а спачатку ня было гэтак.

 

Skazaŭ im: Bo Majsiej dziela zakamianiełaści serca wašaha pazwoliŭ wam kidać wašyja žanki, ale ad pačatku nia było hetak.

 

A ja wam kažu, što chto-b pakinuŭ swaju žonku, akramia dziela čužałostwa, i ŭziaŭ druhuju, čužałožyć; i chto-b uziaŭ pakinienuju, čužałožyć.

Кажуць Яму вучні Яго: калі гэткі абавязак чалаве́ка да жонкі, то ле́пей не жаніцца.

 

Kažuć jamu wučni jahony: Kali tak staić sprawa čaławieka z žonkaj, nia warta žanicca.

Ён жа сказаў ім: ня ўсе́ разуме́юць словы гэтыя, але каму дадзена.

 

Jon skazaŭ im: Nia ŭsie razumiejuć hetaje słowa, ale kamu dadziena.

 

Bo jość jeŭnuchi, katoryja nradzilisia takimi z łona matki, i jość jeŭnuchi, katorych ludzi hetak zrabili jeŭnuchami dziela karaleŭstwa niabiesnaha. Chto moža paniać, niachaj pajmie.[5]

Тады прыве́дзены былі да Яго дзе́ці, каб Ён узлажыў на іх рукі й памаліўся; вучні-ж забаранялі ім.

 

Tady pryniasli da jaho dzietak, kab uzłažyŭ na ich ruki i pamaliŭsia, a wučni swarylisia na ich.[6]

Але Ісус сказаў: пусьціце дзяце́й і не перашкаджа́йце ім прыходзіць да Мяне́; бо гэткіх ёсьць Царства Нябе́снае.

 

Ale Jezus skazaŭ im: Pusciecie dzietak i nie pieraškadžajcie im prychodzić da mianie, bo hetakich jość karaleŭstwa niabiesnaje.

І, узлажыўшы на іх рукі, пайшоў стуль.

 

I kali ŭzłažyŭ na ich ruki, adyjšoŭ adtul.

І вось не́хта, падыйшоўшы, сказаў Яму: Настаўнік добры! што зрабіць мне́ добрага, каб ме́ць жыцьцё ве́чнае?

 

I woś adzin, prystupiŭšy, skazaŭ jamu: Wučyciel dobry! Što ja maju čynić dobraha, kab mieć žyćcio wiečnaje?

Ён жа сказаў яму: чаму ты называеш Мяне́ добрым? Ніхто ня добры, апрача аднаго толькі Бога. Калі-ж хочаш увайсьці ў жыцьцё, выпаўняй прыказаньні.

 

Jon-ža skazaŭ jamu: Čamu ty pytaješ mianie ab dobrym? Adzin jość dobry, Boh. Kali-ž chočaš uwajści ŭ žyćcio, zachawaj prykazańni.[7]

Кажа яму: якія? Ісус жа сказаў: не забіва́й; ня блудзí; не крадзí; ня сьве́дчы ілжыва;

 

Skazaŭ jamu: Jakija? A Jezus skazaŭ: Nie zabiwaj, nie čužałož, nia świedč falšywa,

шануй бацьку і матку; і: любі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Выхад 20:12,13−16; Лявіт 19:18; Другазаконьне 5:16,17−20).

 

pawažaj baćku twajho i matku twaju, i lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie.

Юнак кажа Яму: усё гэтае захаваў я ад юнацтва майго; чаго яшчэ мне́ нестае́?

 

Kaža jamu dziaciuk: Usiaho hetaha ja pilnawaŭsia ad moładaści majej, čaho mnie jašče nie staje?

Ісус сказаў яму: калі хочаш быць беззаганным, пайдзі, прадай ма́емасьць тваю і раздай бе́дным; і будзеш ме́ць скарб на не́бе; і прыходзь ды йдзі за Мною.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Kali chočaš być daskanalnym, idzi, pradaj, što maješ i daj ubohim, i budzieš mieć skarb u niebie; i prychodź i idzi za mnoju.

Пачуўшы слова гэтае, юнак адыйшоўся з сумам, бо ў яго было вялікае багацьце.

 

Kali-ž pačuŭ dziaciuk słowa, adyjšoŭ sumny, bo mieŭ jon wialikija majemaści.

Ісус жа сказаў вучням Сваім: запраўды́ кажу вам, што трудна багатаму ўвайсьці ў Царства Нябе́снае.

 

A Jezus skazaŭ swaim wučniam: Sapraŭdy kažu wam, što bahatamu trudna ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.

 

I jašče kažu wam: Lahčej wiarbludu prajści praz wucha iholnaje, čymsia bahatamu ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.[8]

Пачуўшы гэтае, вучні Яго дужа дзіваваліся і сказалі: дык хто-ж можа спасьціся?

 

Pačuŭšy-ž hetaje, wučni mnoha dziwilisia, kažučy: Dyk chto moža być zbaŭleny?

А Ісус, глянуўшы, сказаў ім: у людзе́й гэтае немагчыма, у Бога-ж усё магчыма.

 

A Jezus, spahlanuŭšy, skazaŭ im: U ludziej heta niemahčyma, ale ŭ Boha ŭsio mahčyma.

Тады Пётр, адказваючы, сказаў Яму: вось, мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою; што-ж будзе нам?

 

Tady Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Woś my pakinuli ŭsio i pajšli za taboju, što-ž budzie nam?

Ісус жа сказаў ім: Запраўды́ кажу вам, што ў новым жыцьці вы, пасьле́даваўшыя за Мною, калі Сын Чалаве́чы сядзе на пасадзе славы Свае́, ся́дзеце такжа на дванаццацёх паса́дах судзіць дванаццаць ро́даў Ізраілявых.

 

A Jezus skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam, što wy, katoryja pajšli za mnoju, u adradžeńni, kali Syn čaławiečy zasiadzie na tronie swajej sławy, i wy budziecie siadzieć na dwanaccaci tronach, sudziačy dwanaccać pakaleńniaŭ Izraila.

 

I kožny, chto-b pakinuŭ dom, abo bratoŭ, abo siostraŭ, abo baćku, abo matku, abo žonku, abo dziaciej, abo pole dziela imieni majho, ustoraz atrymaje i zdabudzie žyćcio wiečnaje.

 

Mnohija-ž pieršyja buduć apošnimi, a apošnija pieršymi.[9]