Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
У той час Ірад чацьвертаўладнік, пачуўшы пра Ісуса,
U toj čas pačuŭ tetrarcha Herad ab sławie Jezusa[1]
Сказаў сваім службоўцам: — гэта Ян Хрысьціцель; ён уваскрос з мертвых, і таму цуды дзеюцца праз яго.
i skazaŭ da swaich słuh: Heta Jan Chryściciel; jon ustaŭ z umierłych i dziela hetaha cudy dziejucca praz jaho.
Бо Ірад схапіў Яна, зьвязаў яго і пасадзіў у вязьніцу за Ірадыяду, жонку Піліпа, брата свайго.
Bo Herad uziaŭ byŭ Jana, i zakawaŭ jaho, i pasadziŭ u wastroh dziela Heradyjady, žonki brata swajho.
Ян-жа гаварыў яму: не ў законе табе мець яе.
Bo Jan kazaŭ jamu: Nia možna tabie trymać jaje.[2]
І хацеў забіць яго, але баяўся народу, бо яго ўважалі за прарока.
I chacieŭ jaho zabić, ale bajaŭsia narodu, bo jaho mieli za praroka.
Калі-ж быў дзень народзін Ірада, дачка Ірадыяды танцавала сярод іх, і дагадзіла Іраду.
U dzień-ža naradzin Herada dačka Heradyjady skakała pasiarod i spadabałasia Heradu.[3]
Ён, пакляўшыся, абяцаў ёй даць, чаго-б яна ні папрасіла.
Zatym pad prysiahaj abiacaŭsia jej dać čaho tolki jana zažadaje ad jaho.
Яна-ж, падвучаная маткаю сваею, сказала: — дай мне тут на талерцы галаву Яна Хрысьціцеля.
A jana, nawučanaja swajej matkaj, skazała: Daj mnie tut na talercy haławu Jana Chryściciela.
І засмуціўся кароль, але з увагі на кляцьбу і на гасьцей сваіх, загадаў даць ёй.
I zasmuciŭsia karol, ale dziela prysiahi i dziela tych, što razam siadzieli, zahadaŭ dać.[4]
І паслаўшы, сьцяў галаву Яна ў вязьніцы.
I pasłuchaŭšy adsiek haławu Janu ŭ wastrozie.
І прынясьлі галаву яго на талерцы і далі дзяўчыне, а яна занесла маці сваёй.
I pryniaśli haławu jaho na talercy i dali dziaŭčynie, a jana zaniasła swajej matcy.[5]
Вучні-ж ягоныя, прышоўны, ўзялі цела яго і пахавалі яго ды пайшлі паведамілі Ісуса.
I pryjšli wučni jahony, uziali jahonaje cieła i pachawali jaho, i pryjšoŭšy, pawiedamili Jezusa.
Пачуўшы гэтае, Ісус аддаліўся адтуль на лодцы адзінотна ў месца бязьлюднае; народ-жа, дачуўшыся, пайшоў за Ім з местаў пехатою.
Jezus, pačuŭšy ab hetym, adpłyŭ adtul u łodcy na miesca pustynnaje, addzielna; kali-ž pačuli hramady, pajšli za im z haradoŭ piechatoju
І, выйшаўшы, Ісус убачыў грамады народу; і зьлітаваўся над імі, і ацаліў нядужных іхных.
I wyjšaŭšy, ubačyŭ wialikuju hramadu, i zžaliŭsia nad imi i azdarawiŭ ichnych chworych.
Калі-ж настаў вечар, прыступілі да Яго вучні Ягоныя, кажучы: — месца тут пустыннае, а пара ўжо позьняя, — адпусьці народ, каб пайшлі ў аселішчы купіць сабе ежы.
Kali-ž nastaŭ wiečar, padyjšli da jaho wučni jahony, kažučy: Pustynnaje miesca i čas užo pozny, puści hramadu, kab jany, pajšoŭšy ŭ sioły kupili sabie ježy.
Ісус-жа сказаў ім: — не патрабуюць яны ісьці, вы дайце ім есьці.
Ale Jezus skazaŭ im: Nie kaniečnie majuć iści, wy dajcie im jeści.
Яны-ж кажуць Яму: — ня маем мы, у нас тут толькі пяць хлябоў і дзьве рыбы.
Adkazali jamu: My majem tut tolki piać chlaboŭ i dźwie ryby.
І Ён сказаў: — прынясеце Мне іх сюды.
Jon skazaŭ im: Pryniasiecie mnie ich siudy.
Тады сказаў народу супачыць на траве; і ўзяўшы пяць хлябоў і аебдзьве рыбы, узглянуў на неба, дабрасловіў і, паламаўшы, даў вучням хлябы, а вучні — народу.
I zahadaŭšy narodu pasieści na trawie, uziaŭ piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭ u nieba, pabahasławiŭ, i łamaŭ, i dawaŭ wučniam chlaby, a wučni narodu[6]
І елі ўсе да задаволеньня, і назьбіралі астачы дванаццаць карабоў поўных.
I jeli ŭsie i najelisia. I naźbirali, što astałosia, dwanaccać poŭnych kašoŭ kawałkaŭ
А ела-ж блізу пяці тысяч мужчын, апрача жанчын і дзяцей.
A tych, što jeli, było nia lik piać tysiač mužčyn, aprača žančyn i dziaciej.
І зараз-жа сказаў Ісус вучням Сваім увайсьці ў лодку і плысьці перш за Яго на другі бок, пакуль Ён адпусьціць народ.
I zaraz prymusiŭ Jezus wučniaŭ uwajści ŭ łodku i płyć pierad im na druhi bok mora, pakul jon adpuścić hramady
І, адпусьціўшы народ, узыйшоў на гару памаліцца на самоце, і да позьняга вечара аставаўся там адзін.
I adpuściŭšy hramadu, jon adzin uzyjšoŭ na haru pamalicca; i kali nastaŭ wiečar, byŭ tam adzin.
А лодка была ўжо пасярод мора, падбіваны хвалямі, бо вецер быў супраціўны.
A łodka pasiarod mora była kidana chwalami, bo byŭ praciŭny wiecier.
У чацьвертую старожу ночы, Ісус пайшоў да іх, ідучы па моры.
A ŭ čaćwiortuju wartu nočy pryjšoŭ da ich, idučy pa mory.[7]
Вучні-ж Ягоныя, убачыўшы хадзячага па моры, сумеліся і гаварылі, што гэта здань, і ад страху закрычалі.
I ŭhledzieŭšy jaho idučaha pa mory, spałochalisia i kazali: Heta zdań. I ad strachu zakryčali.
Ісус адразу-ж адазваўся да іх, кажучы: — бадзёрцеся, гэта Я, ня бойцеся.
Ale Jezus zaraz adazwaŭsia da ich, kažučy: Nadziejciesia, heta ja, nia bojciesia
Тады Пётра сказаў Яму ў адказ: Госпадзе, калі гэта Ты, загадай мне прыйсьці да Цябе па вадзе.
A Piotr, adkazwajučy, skazaŭ: Panie, kali heta ty, zahadaj mnie pryjści da ciabie pa wadzie.
І Ён сказаў: — прыйдзі, — і выйшаўшы з лодкі, Пётра пайшоў па вадзе, каб падыйсьці да Ісуса.
A jon skazaŭ: Pryjdzi. I Piotr, wyjšaŭšy z łodki, pajšoŭ pa wadzie, kab padyjści da Jezusa.
Але, гледзячы на моцны вецер, спужаўся і стаў тануць ды загаласіў, прамовіўшы: — Госпадзе! уратуй мяне.
Ale bačačy mocny wiecier, spužaŭsia i, pačaŭšy tanuć, zakryčaŭ kažučy: Panie, ratuj mianie!
Ісус ураз-жа працягнуў руку, падтрымаў яго і кажа яму: — малаверны, чаму-ж ты сумляваўся?
I zaraz-ža Jezus, praciahnuŭšy ruku, padchapiŭ jaho i skazaŭ jamu: Maławierny, čaho ŭsumniŭsia?
І калі яны ўвайшлі ў лодку, вецер сьціх.
I kali ŭwajšli ŭ łodku, pierastaŭ wiecier.
А тыя, якія былі ў лодцы, падыйшоўшы пакланіліся Яму і сказалі: — запраўды, Ты — Сын Божы.
A tyja, što byli ŭ łodcy, padyjšli i pakłanilisia jamu, kažučy: Sapraŭdy ty jość Syn Božy.
І, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Гэнісарэцкую.
I kali pierapłyli, pryjšli ŭ ziamlu Henezarskuju.
Жыхары той мясцовасьці, як толькі пазналі Яго, апавесьцілі па усей краіне той, і прынесьлі да Яго ўсіх хворых.
A ludzi jaje wakolicy, paznaŭšy jaho, dali znać pa ŭsiej tej krainie i pryniaśli da jaho ŭsich chworych
І ўпрашалі Яго каб толькі дакрануцца да краю адзеньня Ягонага; і каторыя дакраналіся ацаленыя былі.
i prasili jaho, kab choć dakranucca da kraju adiežy jahonaj. I katoryja tolki dakranulisia, stali zdarowy.
