Мацьвея 15 разьдзел

 

 

Тагды прыйходзяць да Ісуса з Ерусаліму кніжнікі і фарысеі і кажуць:

 

Tady pryjšli da jaho knižniki i faryzei z Jeruzalimu, kažučy:[1]

— Чаму вучні Твае пераступаюць пераданьні старэйшых: ня мыюць рук сваіх, калі ядуць хлеб?

 

Čamu twaje wučni pierastupajuć ustanowu staršych? Bo nie abmywajuć ruk swaich, kali jaduć chleb.[2]

Ён-жа ў адказ сказаў ім: — чаму-ж і вы пераступаеце запавет Божы дзеля пераданьня свайго?

 

Jon-ža adkazwajučy skazaŭ im: Čamu i wy pierastupajecie prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy? Bo skazaŭ Boh:[3]

Бог запавядаў: — шануй айца твайго і маці тваю, і — хто надругаецца над айцом ці маці, няхай сьмерцяй памрэ.

 

"Pawažaj baćku i matku" (Wychad. 20, 12), i: "Chto-b naruhaŭsia baćku abo matcy, niachaj śmierciaj pamre" (Wychad. 21, 17).

Вы-ж кажаце: — хто скажа айцу свайму, ці маці: — Богу ахвяравана тое, чым-бы ты ад мяне мог карыстацца.

 

A wy kažacie: Chto-b skazaŭ baćku abo matcy: "achwiaraj jość toje, što tabie ad mianie naležycca",[4]

— Тады ўжо той можа і не ўшаноўваць айца свайго, ці маці свае; і зьняважылі запавет Божы пераданьнем сваім.

 

toj nia budzie pawažać baćku swajho abo matki swajej. I skasawali wy prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy.

Аблыжнікі! добра праракаваў пра вас Ісайя, кажучы:

 

Krywadušniki, dobra praročyŭ ab was Izaij (29, 13), kažučy:

— Збліжаюцца да Мяне людзі гэтыя вуснамі сваімі, і языком шануюць Мяне, сэрца-ж іхнае далёка стала ад Мяне.

 

"Narod hety pawažaje mianie wusnami, ale serca ich daloka ad mianie;

Але дарма ўшаноўваюць Мяне, пашыраючы навукі і запаветы чалавечыя.

 

daremna-ž jany pakłaniajucca mnie, wučačy nawuk i čaławiečych prykazańniaŭ".

І, пазваўшы да Сябе народ, сказаў ім: — слухайце і разумейце.

 

I paklikaŭšy da siabie hramady, skazaŭ im: Słuchajcie i zrazumiejcie.

Ня тое, што ў вусны ўвайходзіць, апаганьвае чалавека, але тое, што з вуснаў выйходзіць, апаганьвае чалавека.

 

Nia toje apahańwaje čaławieka, što ŭwachodzić u rot, ale toje apahańwaje čaławieka, što z rota wychodzić.[5]

Тады вучні Ягоныя, падыйшоўшы, сказалі Яму: — ці ведаеш, што фарысеі, пачуўшы слова гэтае, абразіліся.

 

Tady wučni jahony, padyjšoŭšy, skazali jamu: Ci wiedaješ, što faryzei, pačuŭšy hetaje słowa, zhoršylisia?

Ён-жа ў адказ сказаў: — усякая расьліна, якой Айцец Мой Нябесны не насаджаў, выкаранена будзе.

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Usiakaja raślina, jakuju nie pasadziŭ Ajciec moj niabiesny, budzie wyrwana z koraniem.

Пакіньце іх, яны сьляпыя правадыры сьляпых, а калі сьляпы вядзе сьляпога, абодва ў яму ўпадуць.

 

Pakińcie ich! Jany ślapyja i pawadyry ślapych. Kali-ž ślapy ślapoha wiadzie, to abodwa ŭwalacca ŭ jamu.

Пётра-ж, азваўшыся, сказаў Яму: — растлумач нам прыпавесьць гэтую.

 

A Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Rastłumač nam hetuju prypowieść.

І сказаў Ісус: — ці-ж і вы ня маеце розуму?

 

Jon-ža skazaŭ: Niaŭžo i wy jašče biez zrazumieńnia?

Ці-ж не разумееце, што ўсё прынятае ў вусны ў жывот прайходзіць ды вон выкідаецца.

 

Ci-ž wy nie razumiejecie, što ŭsio, što ŭwachodzić u rot, idzie ŭ žywot i wykidajecca won?

А што з вуснаў, тое з сэрца выходзіць, і гэта апаганьвае чалавека.

 

A toje, što wychodzić z rota, z serca idzie — i heta apahańwaje čaławieka.

Бо з сэрца выходзяць злыя помыслы, забойствы, чужаложствы, блудадзеяньні, зладзействы, аблыжніцтвы, блюзьнерствы.

 

Bo z serca iduć błahija dumki, zabojstwy, čužałostwy, raspustwy, zładziejstwy, falšywyja świedčańni, bluźnierstwy.[6]

Гэта апаганьвае чалавека, а есьці з нямытымі рукамі не апаганьвае чалавека.

 

Woś heta apahańwaje čaławieka, ale jeści nieabmytymi rukami nie apahańwaje čaławieka.

І выйшаўшы адтуль, Ісус адыўшоў у землі Тырскія і Сідонскія.

 

I Jezus, wyjšaŭšy adtul, pajšoŭ u starony Tyru i Sydonu.

І вось жанчына хананеянка, выйшаўшы з тых аколіц, галасіла да Яго: — зьмілуйся нада мною, Госпадзе, Сыне Давыдаў: дачка мая цяжка мучыцца ад нячыстага.

 

I woś žančyna Kanaanskaja, wyjšaŭšy z tych wakolic, kryčała, kažučy jamu: Zžalsia nada mnoju, Panie, Synie Dawida! Dačku maju ciažka mučyć niačysty!

Ён-жа не адказаў ёй ні слова; і вучні Ягоныя, падыйшоўшы, прасілі Яго, кажучы: — адпусьці яе, бо галосіць усьлед за намі.

 

Jon nie adkazaŭ joj ni słowa. I padyjšoŭšy wučni jahony prasili jaho: Adpuści jaje, bo kryčyć za nami.

Ён-жа ў адказ сказаў: — Я пасланы толькі за загінутых авечак дому Ізраілевага.

 

Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Ja pasłany tolki da awiec, jakija zhinuli z domu Izraila.[7]

Але яна, падыйшоўшы, кланялася Яму і гаварыла: — Госпадзе! памажы мне.

 

Ale jana pryjšła i pakłaniłasia jamu, kažučy: Panie, pamažy mnie.

Ён-жа ў адказ сказаў: — нядобра адыймаць хлеб у дзяцей ды кідаць шчанятам.

 

Jon adkazaŭšy skazaŭ: Nia dobra brać chleb dziaciej i kidać sabakam.[8]

Яна-ж сказала: — так, Госпадзе! але і шчаняты ядуць крошкі, якія спадаюць ад стала гаспадароў.

 

Ale jana skazała: Tak, Panie! Ale i ščaniaty jaduć z krošak, jakija padajuć z stała ichnych haspadaroŭ.[9]

Тады, ў адказ, Ісус сказаў ёй: — о, жанчына! вялікая вера твая, няхай будзе табе подле жаданьня твайго; і ацалілася дачка яе ад тэй часіны.

 

Tady Jezus u adkaz skazaŭ jej: O žančyna, wialikaja twaja wiera, niachaj tabie staniecca, jak ty chočaš! I azdarawieła dačka jaje ad taje hadziny.

Адыйшоўшы адтуль, Ісус прыйшоў да мора Галілейскага, і ўзыйшоўшы на гару, сеў там.

 

I kali Jezus adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ da Halilejskaha mora i , uzyjšoŭšy na haru, siadzieŭ tam.

І надыйшло да Яго мноства народу, маючы з сабою кульгавых, сьляпых, нямых, калекаў і шмат іншых, і палажылі іх да ног Ісусавых, і Ён ацаліў іх.

 

I padyjšło da jaho mnoha hramadaŭ, majučy z saboj niamych, ślapych, kulhawych, kalekich i mnoha inšych; i kłali ich la noh jahonych i azdarawiŭ ich,

І дзіваваўся народ, пабачыўшы, што нямыя сталі гаварыць, какалечаныя сталі здавовымі, кульгавыя пачалі хадзіць і сьляпыя — бачыць, і славілі Бога Ізраілевага.

 

tak što dziwilisia hramady, bačačy niamych haworačy, kulhawych chodziačy, ślapych widziačy i wialičali Boha Izrailskaha.

Ісус-жа, падазваўшы вучняў Сваіх, сказаў ім: шкада мне народу, што ўжо тры дні прабылі пры Мне, і ня маюць чаго есьці; адпусьціць-жа іх галодных ня хачу, каб не аслабелі ў дарозе.

 

Jezus-ža, paklikaŭšy swaich wučniaŭ, skazaŭ: Škada mnie hramady, bo ŭžo try dni trywajuć pry mnie i nia majuć čaho jeści, a nie chaču ich adpuścić hałodnych, kab nie asłabieli ŭ darozie.

І кажуць Яму вучні Яго: — скуль-жа нам у пустыні узяць гэтулькі хлеба, каб накарміць гэткую грамаду?

 

I skazali jamu wučni: Skul-ža nam uziać u pustyni hetulki chleba, kab nakarmić takuju wialikuju hramadu?

Ісус гаворыць ім: — колькі маеце хлебаў? яны-ж сказалі — сем і крыху рыбак.

 

I skazaŭ im Jezus: Kolki majecie chlaboŭ? Jany-ž adkazali: Siem i niekalki rybak.

Тады загадаў народу прылегчы на зямлі.

 

I zahadaŭ hramadzie pasieści na ziamli.

І ўзяўшы сем хлябоў і рыбу ды ўзьнёсшы хвалу, паламаў і даў вучням Сваім, а вучні — народу.

 

I ŭziaŭy siem chlaboŭ i ryby i ŭčyniŭšy padziaku, łamaŭ i dawaŭ swaim wučniam, a wučni dawali narodu.

І елі ўсе, і пад'елі, і набралі астачы сем поўных карабоў.

 

I jeli ŭsie i najelisia. A što astałosia z kawałkaŭ, nabrali siem poŭnych kašoŭ.

Было-ж усіх ядуноў — чатыры тысячы мужчын, апрача жанчын і дзяцей.

 

Było-ž tych, što jeli, čatyry tysiačy čaławiek, aprača dziaciej i žančyn.

І адпусьціўшы народ, увайшоў у лодку і прыбыў ў аколіцы Магеданскія.

 

I adpuściŭšy hramadu, uwajšoŭ u łodku i prybyŭ u wakolicy Mehedanu.