Мацьвея 8 разьдзел

 

 

Калі-ж Ён зыйшоў з гары, усьлед за Ім ішло мноства народу.

 

Kali-ž zyjšoŭ z hary, pajšli za im wialikija hramady.

І вось падыйшоў адзін, заразны праказаю і, кланяючыся Яму, прамовіў: — Госпадзе! Калі хочаш, можаш мяне ачысьціць.

 

I woś prakažany, padyjšoŭšy, kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, kali chočaš, možaš mianie ačyścić.[1]

Ісус, працягнуўшы руку, дакрануўся да яго і сказаў: — хачу, будзь чыстым. І ў той-жа час ён ачысьціўся ад праказы.

 

I Jezus, praciahnuŭšy ruku, dakranuŭsia da jaho, kažučy: Chaču, budź ačyščany. I zaraz-ža była ačyščana jahonaja prakaza.

І сказаў яму Ісус: — глядзі, нікому не кажы, але пайдзі пакажыся сьвячэньніку, і прынясі дар, як запавядаў у законе Майсей, у засьветчаньне ім.

 

I skazaŭ jamu Jezus: Hladzi, nikomu nie kažy, ale idzi, pakažysia świataru i achwiaruj dar, jaki zahadaŭ Majsiej, henym na paświedčańnie.[2]

Калі-ж увайшоў Ён у Капэрнаум, падыйшоў да Яго сотнік, молячы Яго;

 

Kali-ž uwajšoŭ u Kaparnaum, padyjšoŭ da jaho sotnik, prosiačy jaho,

І кажучы: — Госпадзе! слуга мой ляжыць дома спараліжаваны і цяжка пакутуе.

 

i kažučy: Panie, słuha moj lažyć doma sparalizawany i ciažka mučycca.

Ісус кажа яму: — Я прыйду і ацалю яго.

 

I skazaŭ jamu Jezus: Ja pryjdu i azdaraŭlu jaho.

Сотнік-жа ў адказ сказаў: — Госпадзе! недастойны я таго, каб увайшоў Ты пад страху маю, але скажы толькі слова, і ачуняе слуга мой.

 

A sotnik, adkazwajučy, pramowiŭ: Panie, ja nia wart, kab ty uwajšoŭ pad dach moj, ale skažu tolki słowam i azdarawieje słuha moj.

Бо і я чалавек падначалены, і пад сабою маю ваякаў; і кажу аднаму — пайдзі, і ён ідзе, і другому — прыйдзі, і прыходзіць, і слузе майму — зрабі гэта — і ён робіць.

 

Bo i ja jość čaławiek pastaŭleny pad uładaj, majučy pad saboj žaŭnieraŭ, i kažu hetamu: "Idzi" — i jon idzie, druhomu: "Pryjdzi" — i jon prychodzić, a słuzie majmu: "Rabi heta" — i jon robić.[3]

Пачуўшы гэтае, Ісус задзівіўся і сказаў спадарожнікам Сваім: — папраўдзе кажу вам: і ў Ізраілю не знайшоў Я гэткаі веры.

 

A pačuŭšy, Jezus ździwiŭsia i skazaŭ da tych, što išli za im: Sapraŭdy kažu wam, nie znajšoŭ ja takoj wialikaj wiery ŭ Izrailu.

Кажу-ж вам, што многія прыйдуць з Усходу і Захаду і засядуць з Абрагамам, Ісаакам і Якубам у Ўладарстве Нябесным.

 

A kažu wam, što mnohija pryjduć z uschodu i zachadu i zasiaduć z Abrahamam, Izaakam i Jakubam u karaleŭstwie niabiesnym,

А сыны ўладарства вычыаныя будуць у цьму прадонную; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

a syny karaleŭstwa buduć wykinuty ŭ ciemru nadwornuju, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.[4]

І сказаў Ісус сотніку: — ідзі, і па веры тваёй няхай станецца табе; і ачуняў слуга яго ў тую-ж гадзіну.

 

I skazaŭ Jezus sotniku: Idzi, i jak ty ŭwieryŭ, niachaj tabie staniecca. I azdarawieŭ słuha ŭ tuju hadzinu.

Прыйшоўшы ў дом Пятроў, Ісус убачыў цёшчу Пятровую, якая ляжала ў гарачцы.

 

I kali Jezus pryjšoŭ u dom Piatra, ubačyŭ ciešču jahonuju, lažačuju ŭ haračcy,

І дакрануўся да рукі яе, і гарачка пакінула яе; яна ўстала і паслугоўвала Яму.

 

i dakranaŭsia da jaje ruki, i pakinuła jaje haračka, i jana ŭstała i pasłuhawała im.

Пазьней, увечары, прыводзілі да Яго шматлікіх апанаваных злыдухам, і Ён выгнаў злыдухаў словам і ацаліў усіх надужных.

 

Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, prywiali da jaho mnohich, majučych złych duchaŭ. I wyhaniaŭ duchaŭ słowam i azdarawiŭ usich chworych,[5]

Каб збылося сказанае праз прарока Ісайю, які гаворыць: — Ён узяў на Сябе немачы нашыя, і панёс нядугі нашыя.

 

kab spoŭniłasia, što było skazana praz Izraila praroka, jaki kaža: "Jon pryniaŭ našyja niemačy i nsiŭ našyja chwaroby". (53, 4).

Калі Ісус пабачыў мноства народу вакол Сябе і воліў (вучням Сваім) адплысьці на другі бок.

 

Widziačy-ž nawakoł siabie mnohija hramady, Jezus zahadaŭ pierapłyć na druhi bok mora.

Тады адзін кніжнік, падыйшоўшы, сказаў Яму: — Вучыцель! пайду за Табою, куды-б Ты ні йшоў.

 

I padyjšoŭšy adzin knižnik, skazaŭ jamu: Wučyciel, ja pajdu za taboju, dzie tolki ty pojdzieš.[6]

Ісус кажа яму: — лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а Сын Чалавечы ня мае дзе прытуліць галаву.

 

A Jezus skazaŭ jamu: Lisicy majuć nory i ptuški niabiesnyja hniozdy, a Syn čaławiečy nia maje dzie skłanić haławu.[7]

Іншы-ж, адзін з вучняў Ягоных, сказаў Яму: — Госпадзе! дазволь мне перш пайсьці пахаваць айца майго.

 

Druhi-ž z wučniaŭ jahonych skazaŭ jamu: Panie, dazwol mnie pierš pajści i pachawać baćku majho.

Але Ісус сказаў яму: — ідзі за Мною і прызнач мёртвым хаваць сваіх нябожчыкаў.

 

A Jezus skazaŭ jamu: Idzi za mnoju i pakiń umierłym chawać swaich niabožčykaŭ.[8]

І калі Ён увайшоў у лодку, за Ім пайшлі вучні Ягоныя.

 

I kali jon uwajšoŭ u łodku, uwajšli za im jahony wučni.

І вось усхадзілася вялікая бура на моры, аж хвалі пачалі заліваць лодку; Ён-жа спаў.

 

I woś uźniałasia wialikaja bura na mory, tak što chwali zaliwali łodku, a jon spaŭ.

І, падыйшоўшы, вучні Ягоныя пабудзілі Яго, кажучы: — Госпадзе, ухавай нас — загібаем!

 

I prystupili da jaho wučni jahony, kažučy: Panie, ratuj nas, hiniem.

І кажа ім: — чаго такія баязьліўцы, малаверы? Тады ўстаў, забараніў вятром і мору, і сталася вялікая ціша.

 

A Jezus adkazaŭ im: Čaho wy baiciosia, maławiernyja? Tady ŭstaŭšy, zahadaŭ wiatrom i moru i zrabiłasia cišynia wialikaja.

А людзі дзівіліся і гаварылі: Хто-ж ёсьць Ён, што ветры і мора паслушныя Яму?

 

A ludzi dziwilisia, kažučy: Chto-ž heta taki, što wiatry i mora słuchajuć jaho?

І калі Ён прыбыў на другі бераг, у краіну Гергесінскую, насустрач Яму выйшлі з магілаў двое апанаванных злыдухам, такія лютыя, што ніхто не адважваўся хадзіць той дарогай.

 

I kali prybyŭ na toj bierah u krainu Herazenaŭ, pieraniali jaho dwa majučyja djabelstwa, jakija wychodzili z hraboŭ, wielmi złyja, tak što nichto nia moh prajści henaj darohaj[9]

І вось яны закрычалі, кажучы: — што маем мы да Цябе, Сыне Божы? Прыйшоў Ты сюды перадчасна мучыць нас?.

 

I woś jany zakryčali, kažučy: što tabie da nas, Jezusie, Synie Božy? Pryjšoŭ ty siudy pierad časam nas mučyć?

Воддаль-жа ад іх пасьвіўся вялікі гурт сьвіней.

 

A była niedaloka ad ich pasučysia wialikaja stada świniej.

І злыдухі прасілі Яго, кажучы: — калі выганіш нас, дык пашлі нас у чараду сьвіньней.

 

Djabły-ž, prasili jaho, kažučy: Kali nas wyhaniaješ zhetul, pašli nas u stada świniej.

І сказаў ім: — ідзеце; яны, выйшаўшы, пайшлі ў стада сьвиное; і вось, увесь гурт сьвіньней рынуўся з крутога берагу ў мора, і затануў у вадзе.

 

I skazaŭ im: Idziecie. Jany-ž wyjšaŭšy, uwajšli ŭ świni. I woś usia stada kinułasia strymhałoŭ u mora i pahinuła ŭ wadzie.

Пастухі-ж зьбеглі, і, прыйшоўшы ў места, расказалі пра ўсё, і пра тых, апанаваных злыдухамі.

 

A pastuchi ŭciakli i, pryjšoŭšy ŭ horad, raskazali ab usim i ab tych, što mieli djabelstwa.

І вось ўсё места выйшла насустрач Ісусу і, убачыўшы Яго, прасілі, каб адыйшоў за межы іхныя.

 

I woś uwieś horad wyjšaŭ nasustreč Jezusu i, ubačyŭšy jaho, prasili, kab adyjšoŭ ad ichnych hranic.[10]