Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

 

Сказаў Госпад гэткую прыповесьць:

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

Нябеснае Валадарства падобнае да чалавека цара, каторы справіў вясельле свайму сыну

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

і паслаў сваіх слугаў клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

 

І зноў паслаў іншых слугаў наказваючы: скажэце запрошаным: Вось я прыгатаваў мой абед, мае валы і што ўкормлена, зарэзаны ды ўсё гатова: прыходзьце на вясельле.

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

 

Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

 

Другія-ж схапіўшы ягоных слугаў, незьдзекаваліся і забілі іх.

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

 

Калі-ж цар пачуў аб гэтым, узлаваўся і паслаў сваё войскі вынішчыць тых забойцаў і спаліць іхняе места.

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

 

Тады кажа ён сваім слугам: вясельле гатовае, але закліканыя ня былі дастойныя,

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

дык ідзеце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі; благіх і добрых — і святліца напоўнілася гастямі.

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

 

Увайшоў-жа цар паглядзець на банкетуючых і ўбачыў там чалавека ня ўбранага ў вясельную вопратку.

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

 

І кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

 

Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі і ногі і ўкіньце яго ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

 

Бо многа запрошаных, але мала выбраных.

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

 

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як-бы ўлавіць Яго на словах.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

 

І паслалі да Яго сваіх вучняў з ірадзіянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдамоўны і справядліва навучаеш аб Божым шляху ды на нікога не зважаеш, бо не глядзін на людзкую асобу.

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

 

Дык скажы нам, як Табе здаецца: ці дазволена даваць падатак кесару, ці не?

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

 

Але Ісус, бачучы іхнюю злосную хітрасьць, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушныя?

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

 

Пакажэце Мне манэту, якою плоціце падатак. Яны прынесьлі Яму дынар.

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

 

І кажа ім: чый абраз тут і надпіс? Кажуць Яму: кесараў. Тады сказаў ім: дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу.

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

 

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

 

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

 

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

 

Пасьля ўсіх памерла і жана.

 

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

 

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

 

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

 

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

 

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

 

Калі фарысэі пачулі, што Ісус прымусіў садукеяў змоўкнуць, сабраліся разам

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

 

і адзін законьнік, прыступіўся да Ісуса, выпрабоўваючы Яго і спытаўся:

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

 

Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў законе?

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Ісус-жа сказаў яму: Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваею, і ўсім разуменьнем тваім.

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

 

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

Другое-ж падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двох прыказаньнях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

 

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

 

што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

 

Кажа ім: як-жа Давід у духу заве Яго Госпадам, кажучы:

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

 

Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч Мяне, дакуль палажу ворагаў тваіх да падножжа ног тваіх.

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

 

Дык калі Давід заве Яго Госпадам, як-жа Ён ягоны сын? І ніхто ня мог адказаць Яму на слова.

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.

 

І з таго дня ніхто ўжо не адважваўся задаваць Яму пытаньні.