Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад Яна Станкевіча
І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Бо шмат пазваных, але мала выбраных.
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
Пасьля ўсіх памерла і жана.
Просьле ж усіх памерла й жонка.
Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.
Гэта вялікае а першае расказаньне.
Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
