Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

 

І адказваючы Езус гаварыў ім ізноў у прыповесьцях, кажучы:

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

Падобным сталася каралеўства нябеснае да чалавека караля, каторы справіў вясельле свайму сыну.

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

 

Ізноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатовіў абед мой, валы мае і кормнікі пабіты і ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

 

Але яны ня дбалі і пайшлі, хто да свае сялібы, а хто да свайго гандлю,

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

 

другія-ж схапілі слуг ягоных і назьдзкаваўшыся, пазабівалі.

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

 

Калі-ж пачуў кароль, загневаўся і паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў і спаліў іхны горад.

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

 

Тады сказаў сваім слугам: Вясельле-то гатова, але прошаныя ня былі дастойны.

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Дык ідзеце на скрыжаваньні дарог і каго-толькі спаткаеце, клічце на вясельле.

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

 

І слугі ягоны, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, благіх і добрых — і вясельле было поўнае гасьцей.

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

 

А кароль увайшоў, каб паглядзець на гасьцей, і ўбачыў там чалавека неадзетага ў вясельную вопртаку.

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

 

І сказаў яму: Дружа, як ты сюды ўвайшоў, ня маючы вясельнай вопраткі? Але той маўчаў.

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

 

Тады сказаў кароль слугам: Зьвязаўшы рукі і ногі яго, кіньце яго ў вонкавую цемру, там будзе плач і скрыгот зубоў.

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

 

Бо многа пакліканых, але мала выбраных.

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшы, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць у мове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрадыянамі, кажучы: Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і дарогі Божай папраўдзе навучаеш і не зважаеш на нікога, бо не аглядаесься на асобу людзкую,

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

 

дык скажы нам, як табе здаецца, можна даваць падатак цэзару, ці не?

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

 

А Езус, пазнаўшы іхную нягоднасьць, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падатковую манэту. Яны-ж прыняслі яму дынара.

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

 

І сказаў ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

 

Кажуць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу.

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

І пачуўшы, яны зьдзівіліся і пакінуўшы яго, адыйшлі.

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

 

У той дзень прыступілі да яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрашэньня, і спыталіся ў яго,

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

 

кажучы: Вучыцель, Майсей сказаў: «Каліб хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны возьме яго жонку і ўскрасіць патомства брату свайму» (Паўл. Пр. 25:5).

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

 

Таксама другі і трэці аж да сёмага.

Пасьля ўсіх памерла і жана.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла і жонка.

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

 

Дыу у ўскрашеньні чыёй з сямёх будзе яна жонкай? Бо ўсе мелі яе.

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

 

А Езус, адказваючы, сказаў ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісаньняў ані моцы Божай.

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

 

Бо ў ускрашэньні ані жэняцца, ані ідуць замуж, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

 

А аб ускрашэньні ўмерлых ці вы ня чыталі, што было сказана Богам, каторы вам кажа:

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

«Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Вых. 3:6). Ня ёсьць-жа Бог умерлых, але жывых.

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

 

І, пачуўшы, грамады дзівіліся з навукі яго.

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

 

А фарызэі, пачуўшы, што прымусіў садукеяў замаўчаць, сабраліся разам

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

 

і спытаўся яго адзін з іх, вучоны ў законе, прабуючы яго:

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

 

Вучыцель, якое ёсьць вялікае прыказаньне ў законе?

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

 

Сказаў яму Езус: «Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам сваім, і ўсей душою тваею, і ўсей мысьляй тваею» (Паўл. Пр. 6:5).

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

 

Гэта ёсьць найбольшае і першае прыказаньне.

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

 

Другое-ж ёсьць гэтаму падобнае: «Любі бліжняга свайго, як самога сябе» (Лев. 19:18).

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь закон і прарокі.

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

 

Калі-ж сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрыстусе? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

 

Дык як-жа Давід у духу заве яго Панам, кажучы:

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

 

«Сказаў Пан Пану майму, сядзі праваруч мяне, пакуль палажу воргаў тваіх падножжам ног тваіх?» (Пс. 109:1).

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

 

Дык калі Давід заве яго Панам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.

 

І ніхто ня мог адказаць яму слова і ніхто ня сьмеў ад таго дня болей у яго пытацца.