Мацьвея 21 разьдзел

 

 

І калі набліжаліся да Ерусаліму і ўвайходзілі ў Віфагію пры гары Аліўнай, тады паслаў Ісус двух вучняў, кажучы ім:

 

І калі прыбліжаліся да Ерузаліму і прыйшлі да Бэтфагэ пры Аліўнай гарэ, тады езус паслаў двух вучняў,

— Ідзеце ў аселішча, што проста перад вамі, і зараз-жа знойдзеце асьліцу прывязаную і асілянё з ёю; адвязаўшы, прывядзеце іх да Мяне.

 

кажучы ім: Ідзеце ў сяло, якое напроць вас, і зараз знойдзеце прывязаную асьліцу і з ёй асьлянё: адвяжэце і прывядзеце да мяне.

І калі хто скажа вам штось, адкажэце, што Госпад іх патрабуе, — і ўраз-жа пашле іх.

 

А калі-б вам хто што гаварыў, скажэце, што яны патрэбны Пану і ён зараз пусьціць іх.

Асталася ўсё гэта, каб збылося сказанае праз прарока, які гаворыць:

 

А гэта ўсё сталася, каб споўнілася сказанае праз прарока (Зах. 9:9), які кажа:

— скажэце дачцы Сыёнавай: вось Кароль твой ідзе да цябе, лагодны, седзячы на асьліцы і асьляці, сыне пад’ярэмнай.

 

Скажэце дачцэ Сыёнскай: «Вось кароль твой ідзе да цябе ціхі, седзячы на асьліцы і асьляці, сыне пад’ярэмнай».

Вучні, пайшоўшы зрабілі так, як загадаў ім Ісус.

 

Вучні-ж, пайшоўшы, зрабілі так, як ім загадаў Езус.

Прывялі асьліцу і асьлянё, і паклалі на іх адзеньне сваё, і Ён сеў паверх іх.

 

І прывялі асьліцу і асьлянё, і ўзлажылі на іх свае вопраткі і пасадзілі яго на верх.

Грамады народу пасьцілалі адзеньні свае па дарозе, а іншыя зразалі веткі дрэў і пасьцілалі імі дарогу.

 

А вялізарная грамада слала свае вопраткі на дарозе, другія-ж зразалі галінкі з дзераваў і слалі іх на дарозе.

Грамады народу, што йшло перад Ім і за Ім, ідучы ўсклікалі: — Гасанна Сыну Давыдаву! Дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе, гасанна ў вышынях.

 

А грамады, каторыя ішлі наперадзе і ішлі ззаду, крычалі, кажучы: Госанна сыну Давіда, багаслаўлены, каторы ідзе ў імя Пана! Госанна на вышынах!

І калі ўвайшоў Ён у Ерусалім, усе места ўзрушылася, і гаварылі: — хто-ж гэта?.

 

І калі ўехаў у Ерузалім, парушыўся ўвесь горад, кажучы: Хто гэта такі?

Народ-жа адказаў: — гэта Ісус, прарок з Назарэту Галілейскага.

 

Народ-жа адказаў: гэта Езус, прарок з Назарэту Галілейскага.

Ісус-жа, увайшоўшы у храм Божы, выгнаў усіх тых, якія таргавалі і куплялі ў храме, і абярнуў сталы мяняльнікаў і седлішчы гандляроў галубамі.

 

І ўвайшоў Езус у сьвятыню Божую і выгнаў усіх прадаючых і купляючых у сьвятыні і абярнуў сталы мяняльнікаў і столікі прадаючых галубы;

І сказаў ім: — напісана ёсьць — Дом Мой домам малітвы назавецца — а вы зрабілі яго прытонам зладзейскім.

 

і сказаў ім: Ёсьць напісана: «дом мой будзе названы домам малітвы, а вы яго зрабілі пячэрай разбойнікаў» (Із. 56:7; Ер. 7:11).

І прыступілі да Яго ў храме сьляпыя і кульгавыя, і Ён ацаліў іх.

 

І прыступілі да яго сьляпыя і кульгавыя ў сьвятыні і ён аздаравіў іх.

Першасьвятары і кніжнікі, гледзячы на цуды, якія Ён стварыў, і на дзяцей, якія ўсклікалі ў храме — Гасанна Сыну Давыдаву, — узбурыліся.

 

А старшыя сьвятары і кніжнікі, бачучы дзівы, якія чыніў, і дзяцей, выкрыківаючых у сьвятыні і кажучых: «Госанна сыну Давіда»! — абурыліся

І сказалі Яму: — ці чуеш, што яны гавораць? Ісус-жа кажа ім: — так, хіба вы ніколі ня чыталі — з вуснаў дзяцёнкаў і сысункоў Ты ўчыніў хвалу.

 

і сказалі яму: Ці чуеш, што яны кажуць? Езус-жа сказаў ім: Так. Ці-ж вы ніколі ня чыталі, што «з вуснаў дзетак і сысункоў Ты ўчыніў хвалу»? (Пс. 8:3).

І пакнінуўшы іх, адыйшоў вонкі з места, да Віфанію і там застаўся нанач.

 

І пакінуўшы іх, выйшаў проч з гораду да Бэтаніі і там астаўся.

А нараніцы, варачаючыся да места, адчуў голад.

 

А нараніцы, варочаючыся ў горад, захацеў есьці.

І угледзеўшы пры дарозе адну смакоўніцу, падыйшоў да яе, і нічога не знайшоўшы на ёй, апрача толькі лісьця, кажа да яе: — няхай-жа ніколі ня будзе на табе плоду давеку, і смакоўніца зараз-жа засохла.

 

І ўгледзеўшы пры дарозе адно фігавае дрэва, падыйшоў да яго і, нічога не знайшоўшы на ім апроч толькі лісьця, сказаў да яго: Няхай-жа з цябе ніколі ня родзіцца плод на векі! І зсохла зараз-жа фіга.

Абачыўшы гэтае, вучні дзіваваліся і гаварылі: — як гэта ў той-жа час засохла смакоўніца.

 

А вучні, убачыўшы, дзівіліся, кажучы: Як яна зараз-жа зсохла!

Ісус-жа ў адказ сказаў ім: — запраўды, кажу вам: калі будзеце мець веру бяз сумліву, дык ня толькі падобнае да смакоўнічага створыце, але каб і гары гэтай сказалі: — узьніміся і кінься ў мора, тое станецца.

 

А Езус, адказваючы, сказаў ім: Сапраўды кажу вам: калі б вы мелі веру і не сумневаліся, ня толькі зробіце з фігавым дрэвам, але калі-б і гэтай гарэ сказалі: «Узьніміся і кінься ў мора», станецца.

І ўсё, чаго папросіце ў малітве з вераю, дастанеце.

 

І ўсё, чаго толькі будзеце прасіць у малітве веручы, атрымаеце.

І калі прыйшоў Ён у храм і навучаў, прыступілі да Яго першасьвятары і старшыні народныя, кажучы: — якою ўладаю Ты гэта чыніш, і хто Табе даў гэткую ўладу?

 

І калі прыйшоў у сьвятыню, прыступілі да яго, калі ён навучаў, вышэйшыя сьвятары і старшыя народу, кажучы: Якою ўладаю ты гэта робіш? І хто табе даў гэтую ўладу?

У адказ ім Ісус сказаў: — Я таксама хачу паставіць вам адно пытанне, і калі вы Мне адкажаце, то і Я вам скажу, якою ўладаю гэта ўчыняю.

 

Адказваючы, Езус сказаў ім: Спытаюся і я ў вас аднаго слова, калі вы мне яго скажаце, то і я вам скажу, якою ўладаю я гэта раблю.

Хрышчэньне Янава адкуль было, з неба ці ад людзей? яны-ж разважылі ў сабе: — Калі скажам: — з неба, Ён скажа нам: — чаму-ж вы не паверылі яму.

 

Хрост Яна скуль быў, з неба ці з людзей? Яны-ж разважалі паміж саюою, кажучы:

А калі скажам — ад людзей, боязна прад народам, бо ўсе ўважаюць Яна за прарока.

 

Калі скажам: «З неба», то ён нам скажа: Чаму-ж вы не паверылі яму? Калі-ж скажам: «З людзей», баімося грамады, бо ўсе мелі Яна за прарока.

І ў адказ Ісусу сказалі: — ня ведаем, тады і Ён сказаў ім: — не скажу і Я вам, якою ўладаю гэта ўчыняю.

 

І адказваючы Езусу, сказалі: Ня ведаем. Сказаў ім так-жа ён: І я вам не скажу, якою ўладаю я гэта раблю.

А як вам выдаецца? чалавек некі меў двух сыноў; і падыйшоўшы да першага, сказаў: — сыне, ідзі сёньня працаваць у вінаградніку маім.

 

А як вам здаецца? Адзін чалавек меў двух сыноў і, падыйшоўшы да першага, сказаў: Сыне, ідзі сягоньня, папрацуй у маім вінаградніку.

Ён-жа у адказ сказаў — не хачу; але потым, раскаяўшыся, пайшоў.

 

Але той, адказваючы, сказаў: Не хачу. Потым аднак, раскаяўшыся, пайшоў.

І падайшоўшы да другога, ён сказаў тое-ж; гэты у адказ: — я іду, гаспадару, і не пайшоў.

 

І падыйшоўшы да другога, сказаў таксама. Гэты-ж адказваючы, сказаў: Іду, пане — і не пайшоў.

Каторы з двух выканаў волю айца? Кажуць Яму: — першы. Ісус гаворыць ім: — папраўдзе кажу вам, што мытнікі і блудніцы йдуць наперадзе вас у Уладарства Божае.

 

Каторы з двух споўніў волю айца? Кажуць яму: Першы. Сказаў ім Езус. Сапраўды кажу вам, што мытнікі і блудніцы пойдуць перад вамі ў каралеўства Божае.

Бо прыйшоў да вас Ян Хрысьціцель шляхам праведнасьці, і вы не паверылі яму; а мытнікі і блудніцы паверылі яму; вы-ж і бачыўшы гэтае, не пакаяліся потым, каб паверыць яму.

 

Бо прыйшоў да вас Ян шляхам справядлівасьці і вы не паверылі яму; вы-ж бачачы, ані ня мелі жалю пасьля, каб паверыць яму.

Іншую прыпавесьць слухайце. Чалавек некі, гаспадар дому, насадзіў вінаграднік, абвёў яго агарожай, выкапаў у ім таўчэльню, збудаваў вежу і, здаўшы яго вінаградарам, адышоў.

 

Паслухайце другое прыповесьці: Быў чалавек гаспадар, каторы засадзіў вінаграднік, абгарадзіў яго плотам, выкапаў у ім вінатоку, пабудаваў вежу, аддаў яго ў арэнду земляробам і выехаў.

Калі-ж надышоў час плёнаў, ён паслаў слугаў сваіх узяць плёны свае.

 

Калі-ж надыйшоў час пладоў, паслаў сваіх слуг да земляробаў, каб атрымаць свае плады.

Вінары, схапіўшы слугаў яго, аднаго пабілі, другога забілі, іншага скаменавалі.

 

Але земляробы, схапіўшы ягоных слуг, іншага пабілі, іншага забілі, а іншага закаменавалі.

Зноў паслаў ён іншых, больш, як першы раз, і з імі зрабілі тое самае.

 

Ізноў паслаў іншых слуг, болей чым першых, і з імі зрабілі таксама.

Урэшце паслаў ён да іх сына свайго, кажучы, пасаромяцца сына майго.

 

Уканцы-ж паслаў да іх сына свайго, кажучы: Ушануюць сына майго.

Але вінары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: — гэта спадкаемца, пойдзем заб'ём яго і заўладаем спадчынай ягонай.

 

Але земляробы, убачыўшы сына, гаварылі паміж сабою: Гэта насьледнік, пойдзем, заб’ём яго і будзем мець ягону спадчыну.

І ўзяўшы яго, вывелі вон з вінаградніку і забілі.

 

І схапіўшы яго, выкінулі вон з вінаградніка і забілі.

Вось-жа, калі прыйдзе гаспадар вінаградніку, што зробіць ён з гэтымі вінарамі?

 

Дык калі прыйдзе гаспадар вінаградніка, што зробіць з тымі земляробамі?

Кажуць Яму: — злыдняў гэтых аддасьць на ліхую сьмерць, а вінаграднік аддасьць іншым вінарам, якія будуць аддаваць яму плёны ў свой час.

 

Кажуць яму. Злыдняў пазлому выгубіць, а вінаграднік свой аддасьць у арэнду іншым земляробам, каторыя будуць аддаваць яму плод у сваім часе.

Ісус кажа ім: — няўжо вы ніколі не чыталі ў Пісаньні: камень, адкінуты будаўнічымі, той самы стаў галавою вугла; ад Госпада сталася гэта, і ёсьць дзіўна ў вачох нашых.

 

Сказаў ім Езус: Ці-ж вы ніколі ня чыталі ў Пісаньні (Пс. 117:22): «Камень, які адкінулі будаўнічыя, стаўся галавою вугла? Ад Пана гэта сталася і ёсьць дзіўным у вачох нашых».

Дзеля гэтага кажу вам, што адыймецца ад вас Уладарства Божае, і дадзена будзе народу, які прыносіць плёны яго.

 

Дзеля гэтага кажу вам, што будзе аднята ад вас каралеўства Божае і будзе дадзена народу, які творыць плады яго.

І той, хто ўпадзе на гэты камень, разаб'ецца, а на каго ён упадзе, таго разатрэ.

 

А хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, сатрэ яго.

І пачуўшы прыпавесьці Ягоныя, першасьвятары і фарысеі зразумелі, што гаворыць пра іх.

 

І калі пачулі яго прыповесьці старшыя сьвятары і фарызэі, зразумелі, што аб іх гаварыў.

І стараліся схапіць Яго, але пабаяліся народу, бо Яго ўважалі за прарока.

 

І хочучы яго ўзяць, баяліся грамадаў, бо яны мелі яго за прарока.