Яна 12 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад Праваслаўнай Царквы
За шэсьць дзён да Пасхі прыйшоў Ісус у Віфанію, дзе быў Лазар умершы, якога Ён уваскрасіў.
Іісус жа за шэсць дзён да Пасхі прыйшоў у Віфа́нію, дзе быў Лазар паме́рлы, якога Ён уваскрасíў з мёртвых.
Там прыгатавалі Яму вячэру, і Марфа паслугоўвала; а Лазар-жа сярод іншых, сядзеў разам з Ім за сталом.
І прыгатава́лі Яму вячэ́ру там, і Марфа прыслуго́ўвала, а Лазар быў адным з тых, што ўзляжа́лі з Ім.
А Марыя, узяўшы фунт нардовага чыстага дарагога алею, памасьціла ногі Ісусу і абцерла валасамі сваімі ногі Яго; і дом напоўніўся пахам духмянае масьці.
Марыя ж, узяўшы фунт мíра з на́рду чыстага, шматкашто́ўнага, пама́зала ногі Іісусавы і вы́церла валаса́мі сваімі ногі Яго, і дом напоўніўся духмя́насцю мíра.
Тады адзін з вучняў Яго Юда Сыманаў Іскарыёт, які хацеў прадаць Яго, сказаў: —
Тады кажа адзін з вучняў Яго, Іуда Сíманаў Іскарыёт, які меўся вы́даць Яго:
Ці ня лепш было-б прадаць гэтае мірра за трыста дынараў і не раздаць убогім?
чаму гэтае мíра не прадалí за трыста дына́рыяў і не разда́лі ўбо́гім?
Сказаў-жа ён гэта не дзеля таго, што клапаціўся пра ўбогіх, але таму, што быў злодзей; ён меў пры сабе скарбонку і насіў, што туды кідалі.
Сказаў жа ён гэта не таму, што клапацíўся пра ўбогіх, а таму, што быў зло́дзеем і, ма́ючы скарбо́нку, краў тое, што туды кла́лі.
Ісус-жа сказаў: — ня турбуй яе; яна зьберагла гэта на дзень паховінаў Маіх.
Сказаў тады Іісус: пакінь яе, каб на дзень пахава́ння Майго яна захава́ла гэта,
Бо ўбогіх вы заўсёды маеце пры сабе, Мяне-ж не заўсёды.
таму што ўбогіх заўсёды ма́еце з сабою, а Мяне не заўсёды ма́еце.
Шмат народу з юдэяў, даведаўшыся, што Ён там, прыйшлі ня толькі дзеля Ісуса, але каб і Лазара пабачыць, якога Ён уваскрасіў з мертвых.
Даве́далася ж мноства народу з Іудзеяў, што Ён там, і папрыхо́дзілі не толькі дзе́ля Іісуса, але і каб паба́чыць Лазара, якога Ён уваскрасíў з мёртвых.
Архісьвятары-ж пастанавілі забіць і Лазара.
А першасвятары́ пастанавíлі і Лазара забіць,
Бо дзеля яго многія з юдэяў прыйходзілі і ўвервалі ў Ісуса.
бо многія з Іудзеяў дзе́ля яго прыхо́дзілі і ве́равалі ў Іісуса.
На другі дзень грамады народу, што зыйшліся на сьвята, дачуліся, што Ісус ідзе ў Ерусалім.
На другí дзень мноства людзей, якія прыйшлі на свята, пачуўшы, што Іісус ідзе ў Іерусалім,
І, набраўшы пальмовых ветак, выйшлі на спатканьне Яму, усклікаючы: — асанна! дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе! Кароль Ізраілеў!
узялí па́льмавыя галíны і вы́йшлі насу́страч Яму, і ўскліка́лі: Аса́нна! благаславёны Той, Хто прыхо́дзіць у імя́ Гасподняе, Цар Ізра́ілеў!
Ісус-жа, знайшоў асьлё, сеў на яго, як напісана: —
Іісус жа, знайшо́ўшы асляня́, сеў на яго, як напíсана:
Ня бойся, дачка Сыёну: вось, Кароль твой ідзе, седзячы на маладым асьляці.
«не бойся, дачка́ Сіёнава! вось Цар твой ідзе́, се́дзячы на малады́м асле́».
Вучні Ягоныя сьпярша не разумелі гэтага, але калі ўславіўся Ісус, тады ўспомнілі, што гэтак было напісана пра Яго, і гэтае ўчынілі Яму.
Гэтага спача́тку не зразуме́лі вучні Яго, а калі прасла́ўлены быў Іісус, тады яны ўспо́мнілі, што гэта было́ пра Яго напíсана і гэта зрабíлі Яму.
Народ-жа, які быў з Ім раней, сьветчыў, што Ён вызваў з гробу Лазара і ўваскрасіў яго.
Народ жа, які быў з Ім раней, све́дчыў, што Ён вы́клікаў Лазара з магíлы і ўваскрасíў Яго з мёртвых;
Дзеля таго і спаткаў Яго народ, бо чуў, што Ён стварыў гэты цуд.
таму і вы́йшаў насу́страч Яму народ, бо чуў, што Ён зрабіў гэты цуд.
Фарысеі-ж гаварылі між сабою: — бачыце, нічога не парадзіш, увесь народ ідзе за Ім.
А фарысеі гаварылі між сабою: бачыце, што нічога не дапамага́е? вось, увесь свет за Ім пайшоў.
Сярод тых якія прыйшлі на пакланеньне ў сьвята, былі і некаторыя эльліны.
Былí і некато́рыя э́ліны сярод тых, што прыйшлі, каб пакланíцца ў свята;
Яны падыйшлі да Піліпа, які быў з Віфсаіды Галілейскай, і прасілі яго, кажучы: дабрадзею! мы хочам пабачыць Ісуса.
яны падышлí да Філіпа, які быў з Віфсаíды Галіле́йскай, і прасілі яго, ка́жучы: спада́р, мы хочам Іісуса бачыць.
Піліп пайшоў і сказаў пра тое Андрэю; потым Піліп і Андрэй сказалі гэта Ісусу.
Прыхо́дзіць Філіп і кажа пра гэта Андрэю; а потым Андрэй і Філіп кажуць Іісусу.
Ісус-жа ў адказ прамовіў да іх: — прыйшоў час праславіцца Сыну Чалавечаму:
Іісус жа сказаў ім у адказ: надышо́ў час быць прасла́ўленым Сыну Чалавечаму;
Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: — калі пшанічнае зерне, упаўшы ў зямлю, не замрэ, то застанецца адно, а калі замрэ, то дасьць багаты плён.
праўду, праўду кажу вам: калі зерне пшанічнае, упа́ўшы ў зямлю́, не памрэ́, то яно застане́цца адно, а калі памрэ́, то бага́ты плён дасць;
Хто зьберагае душу сваю, — загубіць яе, а хто не беражэ душы сваей на гэтым сьвеце, захавае яе ў жыцьцё вечнае.
хто лю́біць душу́ сваю, той загу́біць яе, а хто ненавíдзіць душу́ сваю ў све́це гэтым, той для жыцця́ ве́чнага захава́е яе;
Хто Мне служыць, няхай ідзе за Мною; і дзе Я, там і слуга Мой будзе; а хто Мне служыць, ушануе яго і Айцец Мой.
калі хто Мне слу́жыць, няха́й ідзе́ ўслед за Мною; і дзе Я, там і слуга́ Мой будзе; і калі хто Мне слу́жыць, ушану́е яго Айцец Мой;
Трывожыцца цяпер душа Мая; і што Мне сказаць? Ойча! ухавай Мяне ад гэтай гадзіны; але-ж дзеля гэтае гадзіны Я і прыйшоў.
цяпер душа́ Мая ўстрыво́жана; і што́ Мне сказаць? Ойча, збаў Мяне ад гадзíны гэтай! але дзе́ля гэтага Я прыйшо́ў, на гадзíну гэтую;
Ойча! праслаў імя Тваё! і зыйшоў з неба голас: — праславіў і яшчэ праслаўлю.
Ойча, прасла́ў імя́ Тваё! Прыйшо́ў тады голас з неба: і прасла́віў, і яшчэ прасла́ўлю.
У народзе, які стаяў навокал, і чуў гэта, гаварылі: — гром загрымеў; а іншыя гаварылі: — ангел прамовіў да Яго.
Народ жа, які стаяў і чуў тое, казаў: гэта гром. Іншыя казалі: Ангел прамаўля́ў да Яго.
Ісус у адказ сказаў: — не для Мяне гэты голас быў, а для вас.
На гэта Іісус сказаў: не дзе́ля Мяне быў голас гэты, а дзе́ля вас;
Цяпер суд сьвету гэтаму; цяпер князь сьвету гэтага будзе выгнаны вон.
цяпер суд све́ту гэтаму; цяпер князь свету гэтага вы́гнаны будзе вон;
І калі Я ўзьнесены буду ад зямлі, усіх прыхілю да Сябе.
і калі Я буду ўзне́сены ад зямлí, усіх прыцягну́ да Сябе.
Гэтае гаварыў Ён каб даць разуменьне, якою сьмерцяй Ён памрэ.
Гэта Ён гаварыў, ука́зваючы, якою сме́рцю Ён ма́е паме́рці.
Народ-жа адказаў Яму: — мы чулі з закону, што Хрыстос жыве вечна; як-жа Ты кажаш, што мае быць узьнесены Сын Чалавечы? Хто гэты Сын Чалавечы?
Адказаў Яму народ: мы чулі з закону, што Хрыстос застае́цца на ве́кі; дык як жа Ты кажаш, што ўзне́сены павíнен быць Сын Чалавечы? хто Гэты Сын Чалавечы?
І сказаў ім Ісус: — яшчэ на кароткі час Сьвятло з вамі; хадзеце, пакуль маеце Сьвятло, каб не агарнула вас цемра; а хто ходзіць у цьме, ня ведае куды йдзе.
Сказаў ім тады Іісус: яшчэ на малы́ час святло з вамі; хадзíце, паку́ль святло ма́еце, каб це́мра вас не агарну́ла; а хто ходзіць у це́мры, той не ведае, куды ідзе;
Пакуль маеце Сьвятло, верце ў Сьвятло, каб сынамі Сьвятла сталіся. Сказаўшы гэта, Ісус адыйшоў і сукрыўся ад іх.
пакуль святло ма́еце, ве́руйце ў святло, каб стаць сына́мі святла. Прамовіў гэта Іісус і, адышоўшы, скры́ўся ад іх.
І хоць столькі цудаў стварыў перад імі, яны ня верылі ў Яго.
І хоць гэ́тулькі цудаў зрабіў Ён перад імі, яны не ве́равалі ў Яго,
І вось спраўдзілася слова Ісайі прарока, які сказаў: — Госпадзе! хто паверыў таму, што пачулі ад нас, і сіла Гасподняя каму аб'явілася?
каб збыло́ся слова Іса́іі прарока, які казаў: Госпадзі! хто паве́рыў пачу́таму ад нас, і рука Гасподняя каму адкры́лася?
Дзеля таго не маглі яны ўверыць, што, як яшчэ сказаў Ісайя: —
З-за таго не маглі яны ве́раваць, што, як яшчэ сказаў Іса́ія:
Яны маюць засьлепленыя вочы, і зацьвярдзелыя сэрцы іхныя, каб ня бачаць вачыма і не ўразумець сэрцам, і не навярнуцца, каб Я ацаліў іх.
Ён асляпíў вочы іх і скамянíў сэ́рцы іх, каб не бачылі вачы́ма і не разуме́лі сэ́рцам, і не звярну́ліся, каб Я ацалíў іх.
Гэта сказаў Ісайя, калі бачыў славу Яго і гаварыў пра Яго.
Гэта сказаў Іса́ія, калі бачыў славу Яго і гаварыў пра Яго.
Аднака-жа многія з начальнікаў ўверылі ў Яго, але дзеля фарысеяў не вызнаваліся, каб ня быць адлучанымі ад сынагогі.
Аднак жа і з начальнікаў многія ўве́равалі ў Яго, але з-за фарысеяў не прызнава́ліся, каб іх не адлучы́лі ад сінагогі,
Бо ўпадабалі славу людзкую больш як славу Божую.
бо яны ўзлюбíлі больш славу чалавечую, чым славу Божую.
Ісус-жа, усклікнуўшы, гаварыў: — хто верыць у Мяне, не ў Мяне верыць, але ў Таго, Хто паслаў Мяне.
Іісус жа ўсклíкнуў і сказаў: хто ве́руе ў Мяне, не ў Мяне ве́руе, а ў Таго, Хто пасла́ў Мяне;
І хто бачыць Мяне, бачыць Таго, Хто паслаў Мяне.
і хто бачыць Мяне, бачыць Таго, Хто пасла́ў Мяне;
Я — Сьвятло, і прыйшоў у сьвет, каб кажны, хто ў Мяне верыць, не бытаваў у цемры.
Я — святло, у свет прыйшоў, каб кожны, хто ве́руе ў Мяне, не заста́ўся ў це́мры;
І калі хто пачуе словы Мае і не паверыць, Я ня суджу яго, бо Я прыйшоў ня судзіць, але выбавіць яго.
і калі хто пачу́е словы Мае́ і не паве́рыць, Я не суджу́ яго, бо Я прыйшоў не судзíць свет, а спасцí свет;
Хто выракаецца Мяне і ня прыймае слоў Маіх, той мае судзьдзю сабе: слова, якое Я гавару, будзе судзьдзёю яму ў апошні дзень.
хто адвярга́е Мяне і не прыма́е слоў Маіх, ма́е суддзю́ сабе: слова, якое Я прамаўля́ў, яно будзе судзíць яго ў апошні дзень;
Бо не ад Сябе гавару Я, але ад Айца Майго, Ён паслаў Мяне і запавядаў, што гаварыць і што выглашаць.
бо Я не ад Сябе прамаўля́ў, а Айцец, Які паслаў Мяне, Ён Мне за́паведзь даў, што́ казаць і што́ прамаўля́ць;
І ведаю, што запавет Яго — гэта жыцьцё вечнае; і калі Я што гавару, то гавару так, як гаварыў Мне Айцец.
і Я ведаю, што за́паведзь Яго ёсць жыццё вечнае; таму тое, што Я кажу, як сказаў Мне Айцец, так і кажу.
