Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад а. Сяргея Сурыновіча
Прыгатова сэрца ў чалавека, але адказ языка ад СПАДАРА.
Усі дарогі людзіны чыстыя ў ваччу ейным, але СПАДАР важа духі.
Узвалі справы свае на СПАДАРА, і думкі твае здойсьняцца.
СПАДАР учыніў усе дзеля Сябе; і нават нягоднага — на дзень ліха.
Агіда СПАДАРУ кажны пыхаты сэрцам; можна паручыцца, што ён не застанецца непакараным.
Міласэрдзям а праўдаю адзержуюць залашчаньне за бяспраўе, і боязьнь СПАДАРА адводзе ад благога.
Як дарогі людзіны падабае СПАДАР, Ён годзе зь ёю нават непрыяцеляў ейных.
Валей малое із справядлівасьцю, чымся вялікі прыбытак бяз права.
Сэрца людзіны абдумае дарогу сваю, але СПАДАР кіруе сіг ейны.
Калі натханы рассудак у вуснах караля, не хвальшуе рот ягоны на судзе.
Верныя бязьмен а шалькі — СПАДАРОВЫ; усі камяні ў хатулю работы Ягонае.
Агіда каралём рабіць нягоднасьць, бо пасады мацуюцца справядлівасьцю.
Упадабаньне каралём вусны справядлівыя, і гукаючага пасьцівасьць ён любе.
Гнеў каралеўскі — пасланцы сьмерці, але мудрая людзіна ўлашча яго.
У сьвятліні віду каралёвага — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная, як булак познага дажджу.
Валей прыдбаць мудрасьць, чымся добрае золата; і прыдбаць розум, чымся выборнае срэбра.
Гасьцінец пасьцівых — адступіць ад благога; хто сьцэражэць дарогу сваю — сьцеражэць душу сваю.
Перад патрышчаньням — гордасьць, і пыха — перад упадкам.
Валей быць пакорным ізь беднымі, чымся дзяліць здабытак із гордымі.
Разумны ў справах знаходзе дабро, і хто спадзяецца на СПАДАРА — шчасьлівы.
Мудрага сэрцам назавуць разважным, і саладзіня вуснаў павялічае навуку.
Жарало жыцьця розум маючаму яго, але навука дурных дурнота.
Сэрца мудрага вуча вусны ягоныя і вуснам ягоным дадаець веды.
Прыемныя словы — скрыль мёду, салодкія душы і лек касьцём.
Бывае, дарога дзеля людзіны простаю, але канец яе — дарогі сьмерці.
Гарапашнік — гарапашны сабе, бо рот ягоны сіле яго.
Людзіна веляла капае ліха, і на вуснах ейных пякучае цяпло.
Крутадух сее нязгоду, і шаптун разлучае прыяцеляў.
Гвалтоўнік надзе прыяцеля свайго і вядзець яго на нядобрую дарогу,
Жмура вочы свае, каб выдумляць крутадушнасьць; кратаючы вуснамі сваімі, дзее ліха.
Карона харашыні — сівізна, на дарозе справядлівасьці знаходзяць яе.
Валей памальны да гневу, чымся дужасіл; і валодаючы духам сваім, чымся бяручы места.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад СПАДАРА ўвесь суд яго.
