Да Рымлянаў 11 разьдзел

 

 

Пытаю тады: Няўжо Бог адкінуў свой народ? Ніколі! Бо і я-ж Ізраэлец з роду Абрагама, з пакалення Бэн’яміна.

 

Пагэтаму пытаюся: няўжо адкінуў Бог народ Свой? Хай ня будзе (такога)! Бо і я ізраэлянін ад насеньня Абрагамавага, з роду Бэньямінавага.

Бог не адкінуў свайго народу, які ўпярод выбраў. Ціж ня ведаеце што Пісанне кажа аб Гальяшу, як ён скардзіцца Богу на Ізраэля?

 

Ня адкінуў Бог народу Свайго, які ведаў наперад. Хіба ня ведаеце, што кажа Пісаньне пра Ільлю? Як ён скардзіцца Богу на Ізраэля, кажучы:

Усеспадару! Прарокаў Тваіх пазабівалі, аўтары Твае паразвальвалі, застаўся толькі, я адзін, ды й мае душы шукаюць. (3 Кар. 19:10−14).

 

«Госпадзе! Прарокаў Тваіх яны забілі і ахвярнікі Твае разбурылі, і я застаўся адзін, і яны шукаюць (і) маёй душы».

І штож яму гаворыць Божы адказ? Пакінуў Я Сабе сем тысяч мужоў, якіе не ўвагнулі перад Баалем калень. (3 Кар. 19:18).

 

Але што кажа яму Божы адказ? «Я пакінуў Сабе сем тысячаў мужчынаў, якія ня ўкленчылі перад Баалам».

Гэтак вось і ў нашым часе ёсьць астанак, выбраны з ласкі.

 

Такім жа чынам і ў цяперашні час захавалася рэшта па выбраньню Багадаці.

А калі з ласкі, дык не за учынкі, інакш бо: ласка ня былаб ужо ласкай.

 

Калі ж па Багадаці, то ўжо ня ад учынкаў, інакш Багадаць ужо ня зьяўляецца Багадацьцю. Калі ж ад учынкаў, то гэта ўжо ня Багадаць, інакш учынак ужо ня ёсьць учынак.

Дык штож? Ізраэль не асягнуў таго, чаго шукаў, выбраныя-ж асягнулі; а рэшта заскемелі,

 

Што ж? Чаго Ізраэль шукае, таго ня атрымаў; выбраная ж (частка) атрымала, а астатнія былі ажарсьцьвёнымі,

як напісана: Бог даў духа атупеньня, вочы каб ня бачылі, а вушы каб ня чулі аж па сянняшні дзень. (Із. 29:10; Паўт. Пр. 29:4).

 

як напісана: «Даў ім Бог дух атупеньня: вочы — каб ня бачыць і вушы — каб ня чуць, нават да сягоньняшняга дня».

А Давід кажа: Хай стол іх станецца ім цянётамі й пасткаю: ім на упадак ды на адплату;

 

І Давід кажа: «Хай будзе трапеза іхняя (для іх) пасткаю і сілом, і спакусай, і адплатаю ім.

Хай зацьмяцца ім вочы, каб ня бачылі, а хрыбет згорбіцца назаўсёды. (Пс. 68:23−4).

 

Хай будуць зацемраны вочы іхныя, каб ня бачыць і хрыбет іхны сагні назаўсёды».

Пытаю восьжа: Ціжбы гэтак яны спатыкнуліся, каб аж упасьці? Зусім не! Дык-жа іхні упадак стаўся для паганаў збаўленнем, выклікаючы ў іх зайздросьлівасьць.

 

Пагэтаму пытаюся: няўжо яны спатыкнуліся, каб (зусім) упасьці? Хай ня будзе (такога)! Але іхны ўпадак (служыць на) выратаваньне паганам, каб выклікаць рупнасьць іхную.

А калі праступства іх сталася багацьцем для сьвету, а заняпад — абагаценнем паганаў, то наколькіж болей — поўналікасьць іхняя?

 

Калі ж упадак іхны — багацьце сьвету, а зьбядненьне іхнае — багацьце паганаў, насколькі ж большая іхная поўная мера?

Вам-жа кажу, паганам: Дакуль астаюся Апосталам паганаў, я ўслаўляцюм паслугу маю;

 

Бо вам кажу, паганам. Таму што я зьяўляюся Апосталам паганаў, (я) ганаруся служэньнем маім.

так што мо’ і маіх суродзічаў разбуджу парыў і хоць некаторых збаўлю.

 

Ці ня выклічу (я) рупнасьць у (сваякоў) маіх па целу і (ці ня) выратую нікаторых ізь іх?

Бо калі адкіненне іх ёсьць пагадненнем для сьвету, то чымжа будзе прыняцьце іх, як ня жыцьцё з мяртвых?

 

Калі ж адхіненьне іхнае — замірэньне сьвету, чым (жа зьяўляецца) прыняцьце, калі ня жыцьцём ізь мёртвых?

Калі бо рошчына сьвятая, дык — і цеста; і калі корэнь сьвяты, дык — і гальлё.

 

Калі ж рашчына сьвятая, (то) і месіва — (сьвятое); і калі корань сьвяты, то і галінкі (сьвятыя).

Каліж навет дзе-якія з галін і адламаны, а ты, будучы аліўною дзічкаю, заміж іх прышчэплены ды стаўся злучвом кораня й аліўкавых сокаў,

 

Калі ж нікаторыя із галінак былі адламанымі, а ты, дзікая аліва, была прышчэплена між імі і стала супольніцай караня і сакавітасьці алівы,

дык ня вывышайся перад галінамі; калі-ж вывышаешся, дык ведай тое, што ня ты кораня дзяржыш, але корань — цябе.

 

(дык) ня вывышшайся над галінамі. Калі ж вывышшаешся, (то ведай, што) ня ты трымаеш корань, а корань цябе.

Скажаш мо: Адломаны галіны, каб я быў прышчэплены.

 

Тады скажаш: галінкі адламаны, каб я быў прышчэплены.

Добра. Іх адламана дзеля недаверства; а ты-ж стаіш верай — ня будзь-жа ганарлівы, але боязны;

 

Добра. Яны адламаныя празь няверу, а ты трымаешся вераю: ня хванабэрся, але бойся.

бо калі Бог не пашчадзіў галін прыродных, тымболей можа не пашчадзіць і цябе.

 

Бо калі Бог ня пашкадаваў прыродных галін, (то глядзі), каб пашкадаваў цябе.

Дык май на увазе дабрату і суровасьць Божу: на адпалых суровасьць, а на цябе дабрата, калі вытрываеш пры дабраце Божай; інакш бо — і ты будзеш адцяты.

 

Бачыш цяпер дабрыню і суворасьць Бога? Да першых, якія адпалі — суворасьць, а да цябе — дабрыню, калі застане́шся ў дабрыні (Бога). Інакш і ты будзеш адцяты.

Але й яны, калі трывацімуць у недаверстве, будуць прышчэплены; Бог бо мае сілу нанава ўшчапіць іх.

 

Бо і тыя, калі ня застануцца ў няверы, будуць прышчэплены, бо Бог мае сілу ізноў прышчапіць іх.

Бо калі ты, адцяты ад дзікое з-натуры аліўкі, быў проці натуры прышчэплены к добрай аліўцы, дык тым-болей прышчэпяцца да свае аліўкі,тые, што з-натуры да яе належаць.

 

Калі ж ты адсечаны ад дзíкай па прыродзе алівы і прышчэплены да добрай па прыродзе алівы, наколькі больш гэтыя (галінкі), якія па прыродзе (добрыя) будуць прышчэплены да сваёй алівы.

Ня хочу бо пакінуць вас, браты, у няведанні тайніцы гэтае — каб ня мроілі самы сабе — што засьлепленне пала на Ізраэля толькі часткова, пакуль ня ўвойдуць поўнасьцю пагане;

 

Бо ня хачу, браты, каб вы ня ведалі гэтай тайны, каб вы ня (вельмі) мудрымі былі самі ў сабе, таму што ажарсьцьвеньне ў Ізраэлі адбылося часткова і да таго часу пакуль ня ўвойдзе паўната паганаў.

а тады і ўвесь Ізраэль будзе збаўлёны, як напісана: Прыйдзе з Сыону Вызваліцель, які адверне бязбожнасьць ад Якуба.

 

І так увесь Ізраэль будзе збаўлены, як напісана: «Прыйдзе Збаўца ад Сыёна і адверне грахоўнасьць ад Якуба».

І гэта будзе ад мяне запавет ім, як адпушчу грахі іхнія. (Із. 59:20).

 

І гэта ім ад Мяне Запавет, калі Я здыму (зь іх) грахі іхныя.

З увагі на Эванэлію яны дзеля вас ворагі, а паводле выбрання — улюблёныя дзеля айцоў;

 

Адносна ж Эвангельля (яны ёсьць) ворагі дзеля вас; адносна ж выбраньня (яны ёсьць) любасныя дзеля ба́цькаў.

бо дары Божыя і поклік нязьменныя.

 

Бо дары і прызваньне Бога (ёсьць) няадменныя.

Як і вы калісь ня верылі Богу, а цяпер вось даступіліся міласэрдзя празь іхняе няверства,

 

Як і вы некалі былі няпаслухмянымі Богу, цяпер жа (вы) памíлаваныя дзеля іхнай няпаслухмянасьці,

гэтак і яны ня ўверылі цяпер у памілаванне вас, каб і самы асягнулі міласэрдзе.

 

так і яны цяпер ня скарыліся дзеля вашага памілаваньня, каб і яны былі памілаваны.

Бог бо ўсіх замкнуў у няверстве, каб над усімі зьлітавацца.

 

Бо Бог замкнуў усіх у няпаслушэнства, каб усіх памілаваць.

О, глыбіня багацьцяў прамудрасьці й веды Божай! Якжа недасяжныя пастановы Ягоныя і нявысьледныя шляхі Ягоныя!

 

О глыбіня багацьця і мудрасьці, і разуменьня Бога! Як нядасягальныя для дасьледаваньня Суды Ягоныя і як няспасьціжны шляхі Ягоныя!

Хто бо калі пазнаў думку Госпада!? Або хто быў дараднікам Ягоным? (Із. 40:13).

 

Бо хто спазнаў Розум Госпада? Або хто стаў Яму дарадцам?

Ці хто даў Яму першы, камуб меў аддаваць? (Із. 40:13−14).

 

Ці хто даў Яму наперад, каб таму было аддадзена?

Усё бо зь Яго, празь Яго і для Яго. Яму хвала навекі. Амэн.

 

Таму што ўсё ізь Яго і празь Яго і дзеля Яго. Яму слава ў вяках вякоў. Амін.