бо стварэньне пакарылася марнасьці не самахоць, але па волі пакарыўшага, у надзе́і,
што й само стварэньне вызвалена будзе з няволі тле́ньня на волю славы дзяце́й Божых.
Бо ве́даем, што ўсё стварэньне разам стогне й мучыцца дагэтуль,
ні вышыня, ні глыбіня, ні другое якое стварэньне ня можа адлучыць нас ад любві Божае, што́ ў Хрысьце́ Ісусе, Госпадзе нашым.
Дык хто ў Хрысьце́, той новае стварэньне; старое мінула, вось настала ўсё новае.
Бо мы — Яго стварэньне, створаныя ў Хрысьце́ Ісусе на добрыя ўчынкі, якія Бог загадзя празначыў, каб мы ў іх хадзілі.
Бо ўсякае стварэньне Божае добрае, і нішта не гане́бнае, што прымаецца з падзякаю,
І ўсякае стварэньне, што на не́бе й на зямлі, і пад зямлёй, і ў моры, дый усё, што ў іх, чуў я, мовячы: Сідзячаму на пасадзе й Ягняці багаслаўле́ньне і чэсьць, і хвала, і сіла на ве́чныя вякí.
