Так дурнога забівае гнеўлівасьць, і няцямнага губіць дражлівасьць.
На вуснах у разумнага мудрасьць, а на целе ў дурнога — дубец.
Калі ты бачыш чалавека, які сам сябе мудрым лічыць, — дык на дурнога болей надзеі, чым на яго.
І сказаў я ў сэрцы маім: «І мяне спасьцігне такая самая доля, як і дурнога: навошта ж я надта мудры зрабіўся?» І сказаў я ў сэрцы маім, што і гэта — марнасьць.
Бо мудрага помніць ня будуць вечна, як і дурнога; у днях наступных забудзецца ўсё, і памірае мудры гэтаксама, як і бязглузды.
Бо як сны бачацца ад вялікае працы, так голас дурнога пазнаецца па пустаслоўі.
Слова з вуснаў мудрага — мілата, а вусны дурнога яго ж і нішчаць:
Праца дурнога стамляе яго, бо ён і ня ведае нават дарогі да горада.
