Ты пішаш на мяне гарчыню й даеш імне на спадак бяспраўі маладосьці мае.
Калі ты справядлівы, што даеш Яму, альбо што Ён із рукі твае можа ўзяць?
У супакою лягу і якга засну, бо Ты адзін, СПАДАРУ, даеш імне жыць у бясьпечнасьці.
Яны поўняцца тукам дому Твайго, і з цур’я раскошаў Сваіх Ты даеш ім піць;
Вуснам сваім ты даеш волю на благое, і язык твой пляцець ашуку.
Даеш ім, яны зьбіраюць; адчыняеш руку Сваю, яны сыцяцца дабром.
Ты, што даеш спасеньне каралём, вывальняеш Давіда, слугу Свайго, ад злога мяча,
Вочы ўсіх глядзяць із спадзеваю на Цябе, і Ты даеш ім еміну ўпару,
Усім бязулям даюць падаркі, але ты даеш падаркі ўсім палюбоўнікам сваім і даеш лапаны ім, каб яны зусуль прыходзілі да цябе на бязулства твае.
Чаму даеш імне бачыць бяспраўе і на гароту глядзець? бо глабаньне а ўсілства перад імною; і ўзьнімаецца вада а сьпярэчка.
Дык, калі даеш убожніну, ня трубі перад сабою, як робяць двудушнікі ў бажніцах і на вуліцах, каб хвалілі іх людзі. Запраўды кажу вам: яны ўжо адзержуюць нагароду сваю.
У цябе ж, як ты даеш убожніну, няхай лявіца твая ня ведае, што робе правіца,
