Якава 1 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Якуб, слуга Бога і Госпада Ісуса Хрыста, — дванаццаці каленам, што ў расьцярушаньні: радавацца!
Иаковъ Богу, и Господу Ісусу Христу рабъ обеманадесяте коленома иже в розсеаніи радоватися •
Вялікай радасьцю лічыце, браты мае, калі трапляеце ў розныя спакусы,
Всяку радость имейте братия моя, егъда во искушения впадаете различная,
ведаючы, што выпрабаваньне вашае веры робіць цярплівасьць.
ведуще яко искушение вашея веры, соделоваеть терпение •
А цярплівасьць няхай мае дасканалае дзеяньне, каб вы былі дасканалымі і суцэльнымі, без аніякага недахопу.
А терпние же дело совершено да имать • Да будете совершени, и цели, ни во едином лишени суще •
Калі ж у каго з вас не хапае мудрасьці, няхай просіць у Бога, Які дае ўсім шчыра і не дакараючы, і будзе яму дадзена.
Естъ ли же кто от васъ потребуеть мудрости, да просить ея от дающего Бога, Онже даеть всемъ просто и не поношая • И дасться ему,
Але няхай просіць з вераю, ані не сумняваючыся, бо той, хто сумняецца, падобны да хваляваньня марскога, якое вецер уздымае і ганяе.
но да просить верою, ничтоже сумняся • Сумняй бо ся, уподобится волнению морскому от ветръ возметаему, и развевающуся •
Дык няхай не мяркуе гэтакі чалавек, што нешта атрымае ад Госпада.
Да не мнить человекъ той, яко пріиметь что от Господа •
Двудушны чалавек няцьвёрды на ўсіх шляхах сваіх.
Мужъ двоедушъный неустроенъ ест во всехъ путехъ своих •
Няхай жа хваліцца паніжаны брат сваёй высокасьцю,
Да хвалить же себе братъ смиреный во высоте своей,
а багаты — сваім паніжэньнем, бо праміне, як кветка на траве.
а богатый во смиреніи своем зане же яко цветъ травный мимоидеть,
Бо ўзыходзіць сонца са сьпёкаю і сушыць траву, і кветка яе падае, і хараство аблічча яе зьнікае; гэтак і багаты на шляхах сваіх счэзьне.
восия бо солце со зноемъ, и исъше трава, и цветъ ея отпаде, и красота лица ея погыбе • Тако и богатый во хоженіи своемъ уведаеть •
Шчасьлівы чалавек, які вытрымлівае спакусу, бо, стаўшыся выпрабаваным, ён атрымае вянок жыцьця, які абяцаў Госпад тым, хто любіць Яго.
Блаженъ мужъ иже претерпить искушение, яко искушен бывъ пріимет венець живота, еже обеща Господь любящимъ Его •
Спакушаны, ніхто няхай ня кажа: «Бог мяне спакушае», бо Бог не спакушаецца злом, і Сам нікога не спакушае.
Никто жъ искушаемъ да глаголеть, яко от Бога искушаемъ есмъ • Богъ бо несть искуситель злымъ, и не искушаеть никогоже •
А кожны спакушаецца, захоплены і прываблены ўласным пажаданьнем;
Но каждый искушается от своея похоти влеком, и прелщаемъ •
пасьля пажаданьне, зачаўшы, нараджае грэх, а грэх, як яго давесьці да канца, спараджае сьмерць.
Тажде похоть заченши плодить грехъ, грех же скончався ражаеть смерть •
Не падманвайцеся, браты мае ўлюбёныя:
Не льститеся же братия моя возлюбленная,
усякі дар добры і ўсякі дарунак дасканалы зыходзяць з вышыні, ад Айца сьвятла, у Якога няма рознасьці, ані ценю зьменлівасьці.
всяко даяние благо, и всякъ даръ свершенъ, свыше ест сходя от Отца светом • В Негоже несть измененія, или преложению осенения •
Захацеўшы, Ён спарадзіў нас словам праўды, каб быць нам нейкім пачаткам стварэньняў Ягоных.
Восхотев бо породи нас словом истинны яко быти нам началу от созданий Его •
Так што, браты мае ўлюбёныя, усякі чалавек няхай будзе хуткі, каб слухаць, павольны, каб гаварыць, павольны на гнеў,
Темже братия моя возлюбленная, да будеть всякъ человекъ, скоръ къ послушанию, и ленъ ко глаголанию, и медленъ ко гневу •
бо гнеў чалавека ня чыніць праведнасьці Божае.
Гневъ бо мужа правды Божией не соделаваеть •
Дзеля гэтага, адкінуўшы ўсякі бруд і празьмернасьць ліхоты, у ціхасьці прыйміце насаджанае слова, якое можа збавіць душы вашыя.
Прото ж отлошивше всяку скверну, и збытокъ злобы • Во кростости приймайте истое слово, могущее спасти душе ваше •
Будзьце ж выканаўцамі слова, а не слухачамі толькі, якія ўводзяць у зман саміх сябе.
Будте ж творци слову, а не толико послушници, прелщающе сами себе •
Бо хто слухае слова і не выконвае, той падобны да чалавека, які разглядае аблічча сваё, [якое мае ад] нараджэньня, у люстэрку;
Кто убо ест послухачь слову а не творец таковый уподобится мужу, сматряющу лица нарожения своего во зерцале •
бо ён паглядзеў на сябе, і адыйшоў, і адразу забыўся, які ён.
Усмотревъ бо себе, и отшолъ, и скоро забылъ яковъ бе •
А хто прыхіляецца да дасканалага закону свабоды і трывае [ў ім], той, стаўшыся не слухачом, які забываецца, але выканаўцам справы, шчасьлівы будзе ў дзейнасьці сваёй.
Возревый же въ законъ совершеный, иже ест свободы • И пребудеть в немъ сый непослушник забытливъ, но творец делу, сей блажен въ деле своемъ будеть •
Калі хто сярод вас думае, што ён пабожны, і не цугляе язык свой, але падманвае сэрца сваё, у таго пабожнасьць марная.
Естъ ли пак кто мнится верен быти в васъ не обуздовая языка своего, но ильстя серце свое, сего суетна ест вера •
Чыстая і беззаганная пабожнасьць перад Богам і Айцом ёсьць у тым, каб адведваць сіротаў і ўдоваў у горы іхнім і захоўваць сябе неапаганеным ад сьвету.
Вера ж чиста, и нескверна въ Бога Отца сия ест, посещати сироты, и вдовице во скорби их • И нескверна себе блюсти от мира сего •
