Якава 1 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Якаў, раб Бога і Госпада Ісуса Хрыста, дванаццаці родам, якія ў расьсеяньні, — радавацца!
Иаковъ Богу, и Господу Ісусу Христу рабъ обеманадесяте коленома иже в розсеаніи радоватися •
Зь вялікай радасьцю прымайце, браты мае, калі ўпадаеце ў розныя выпрабаваньні,
Всяку радость имейте братия моя, егъда во искушения впадаете различная,
ведаючы, што выпрабаваньне вашай веры робіцца цярплівасьцю,
ведуще яко искушение вашея веры, соделоваеть терпение •
а цярплівасьць павінна мець дасканалае дзеяньне, каб вы былі дасканалыя ва ўсёй паўнаце, бязь ніякай пахібы.
А терпние же дело совершено да имать • Да будете совершени, и цели, ни во едином лишени суще •
Калі ж каму-небудзь з вас не хапае мудрасьці, хай просіць у Бога, Які дае ўсім проста і без дакораў, — і дасца яму.
Естъ ли же кто от васъ потребуеть мудрости, да просить ея от дающего Бога, Онже даеть всемъ просто и не поношая • И дасться ему,
Але няхай просіць зь вераю, і зусім не сумняваецца, бо хто сумняваецца, падобны да марское хвалі, якую гоніць і распырсквае вецер;
но да просить верою, ничтоже сумняся • Сумняй бо ся, уподобится волнению морскому от ветръ возметаему, и развевающуся •
Хай не спадзяецца такі чалавек атрымаць што-небудзь ад Госпада.
Да не мнить человекъ той, яко пріиметь что от Господа •
Чалавек двудушны — ня цьвёрды на ўсіх шляхах сваіх.
Мужъ двоедушъный неустроенъ ест во всехъ путехъ своих •
Хай славіцца пакорлівы брат у высокасьці сваёй,
Да хвалить же себе братъ смиреный во высоте своей,
а багаты ў пакоры сваёй, бо ён мінецца, бы краска ў траве:
а богатый во смиреніи своем зане же яко цветъ травный мимоидеть,
узыходзіць сонца, настае сьпёка, і высушвае траву, краска яе ападае, прападае хараство яе; так вяне і багаты ў шляхах сваіх.
восия бо солце со зноемъ, и исъше трава, и цветъ ея отпаде, и красота лица ея погыбе • Тако и богатый во хоженіи своемъ уведаеть •
Дабрашчасны чалавек, які вытрывае выпрабаваньне, бо пасьля выпрабаваньня ён атрымае вянок жыцьця, які паабяцаў Гасподзь тым, хто любіць Яго.
Блаженъ мужъ иже претерпить искушение, яко искушен бывъ пріимет венець живота, еже обеща Господь любящимъ Его •
У выпрабаваньні ніхто хай ня кажа: «Бог мяне спакушае»; Бог бо не спакушаецца злом і сам не спакушае нікога,
Никто жъ искушаемъ да глаголеть, яко от Бога искушаемъ есмъ • Богъ бо несть искуситель злымъ, и не искушаеть никогоже •
а кожны спакушаецца, калі ваблены і наджаны сваім пажаданьнем;
Но каждый искушается от своея похоти влеком, и прелщаемъ •
а пажаданьне, зачаўшы, родзіць грэх, а ўчынены грэх родзіць сьмерць.
Тажде похоть заченши плодить грехъ, грех же скончався ражаеть смерть •
Не ашуквайце сябе, браты мае любасныя:
Не льститеся же братия моя возлюбленная,
Усякае даньне добрае і ўсякі дар дасканалы зыходзіць згары, ад Айца сьвятла, у Якога няма перамены, ані ценю пераменнасьці.
всяко даяние благо, и всякъ даръ свершенъ, свыше ест сходя от Отца светом • В Негоже несть измененія, или преложению осенения •
Захацеўшы, спарадзіў Ён нас словам ісьціны, каб сталіся мы нейкім пачаткам Ягоных твораў.
Восхотев бо породи нас словом истинны яко быти нам началу от созданий Его •
Дык вось, браты мае любасныя, кожны чалавек няхай будзе борзды ў слуханьні, марудлівы ў словах, марудлівы ў гневе;
Темже братия моя возлюбленная, да будеть всякъ человекъ, скоръ къ послушанию, и ленъ ко глаголанию, и медленъ ко гневу •
бо гнеў чалавечы ня творыць праўды Божай.
Гневъ бо мужа правды Божией не соделаваеть •
Таму, адклаўшы ўсялякую нячыстасьць і лішнюю злосьць, у пакоры прымеце пасеянае ў вас слова, якое можа ўратаваць вашы душы.
Прото ж отлошивше всяку скверну, и збытокъ злобы • Во кростости приймайте истое слово, могущее спасти душе ваше •
Будзьце ж выканаўцы слова, а не слухачы толькі, што ашукваюць самі сябе.
Будте ж творци слову, а не толико послушници, прелщающе сами себе •
Бо хто слухае слова і ня выконвае, той падобны да чалавека, які разглядвае прыродныя рысы аблічча свайго ў люстры:
Кто убо ест послухачь слову а не творец таковый уподобится мужу, сматряющу лица нарожения своего во зерцале •
ён паглядзеў на сябе, адышоўся — і адразу забыўся, які ён ёсьць.
Усмотревъ бо себе, и отшолъ, и скоро забылъ яковъ бе •
А хто пранікне ў закон дасканалы, закон свабоды, і застанецца ў ім, той, ня будучы слухачом забыўлівым, а выканаўцам дзеі, дабрашчасны будзе ў сваім дзеяньні.
Возревый же въ законъ совершеный, иже ест свободы • И пребудеть в немъ сый непослушник забытливъ, но творец делу, сей блажен въ деле своемъ будеть •
Калі ж хто з вас думае, што ён пабожны, і не таймуе свайго языка, а ашуквае сваё сэрца, у таго пустая пабожнасьць.
Естъ ли пак кто мнится верен быти в васъ не обуздовая языка своего, но ильстя серце свое, сего суетна ест вера •
Чыстая і беспахібная пабожнасьць перад Богам і Айцом ёсьць тое, каб дагледзець сірот і ўдоваў у іхніх скрухах і захоўваць сябе неапаганенага сьветам.
Вера ж чиста, и нескверна въ Бога Отца сия ест, посещати сироты, и вдовице во скорби их • И нескверна себе блюсти от мира сего •
