2 Пятра 2 разьдзел

 

 

Былі ж і фальшывыя прарокі ў народзе, як і ў вас будуць фальшывыя настаўнікі, якія ўвядуць згубныя ерасі і, выракаючыся таго, хто адкупіў іх, Валадара, наклічуць на сябе хуткую згубу.

 

Знайшліся ў народзе і фальшывыя прарокі, як і ў вас бываюць настаўнікі ашуканцы, каторыя ўцягваюць у гэрэтыцкія сэкты і адварачаюцца ад Таго, Хто іх адкупіў, Валадара. Ды рыхтуюць сабе скорую загубу.

Многія пойдуць за іх разбэшчанасцю, і праз іх шлях праўды будзе зняважаны.

 

І многія пойдуць сьлядамі іхняй распусты і дарога праўды імі будзе запаганена.

У хцівасці будуць лавіць вас ліслівымі словамі. Прысуд ім даўно гатовы, і згуба іх не абміне.

 

Яны ў сваёй хцівасьці будуць лавіць вас лісьлівымі словамі, але прысуд на іх даўно гатовы, і загуба іх не абміне.

Бо калі Бог не пашкадаваў анёлаў, якія зграшылі, але, звязаўшы путамі цемры, скінуў у адхлань, каб там чакалі суда;

 

Бо калі саграшыўшых анёлаў Бог не пашкадаваў, але зьвязаўшы путамі пякельнае цемры, аддаў захаваць іх на суд.

калі не пашкадаваў таксама даўняга свету, але паслаў патоп на бязбожных, захаваўшы толькі восем асобаў разам з Ноем, веснікам справядлівасці;

 

І калі Бог не пашкадаваў перашага сьвету, а ўхаваў толькі восмага Ноя, вяшчуна праўды, наводзячы патоп на бязбожны сьвет.

і калі гарады Садому і Гамору, асудзіўшы на знішчэнне, абярнуў у попел, як перасцярогу бязбожнікам,

 

Таксама гарады Садому і Гамору абвярнуўшы ў попел асудзіў на загубу, даючы прыклад кары для тых, што будуць бязбожны,

а справядлівага Лота, змучанага распусным жыццём нягоднікаў, уратаваў,

 

але выратаваў справядлівага Лёта, мучанага ліхімі паступкамі нягоднікаў.

бо гэты справядлівы, жывучы сярод іх і чуючы ды бачачы ўчынкі беззаконня, штодня зведваў пакуты справядлівай душы,

 

Гэты вось справядлівец, пражываючы сярод іх з дня на дзень сваю справядлівую душу мучыў іх праціўнымі закону паступкамі, каторыя бачыў і аб каторых чуў —

то ведае Пан, як уратаваць пабожных ад выпрабавання, а несправядлівых захаваць на дзень суда,

 

Гэта ведае Госпад, як пабожных выратаваць з выпрабаваньня, а несправядлівых жа захаваць на пакараньня ў дзень суду,

асабліва тых, што служаць целу ў нячыстай пажадлівасці і пагарджаюць Божай уладай. Дзёрзкія, ганарыстыя, не баяцца нават зневажаць нябесныя істоты,

 

а перад усім тых, што кідаюцца ў змысловасьць у нячыстай страсьці і пагарду ўладзе; нахабнікі, пыхліўцы, што адважаюцца блявузгаць на "Хвалу".

тады як анёлы, хоць большыя сілаю і моцаю, не асуджаюць іх перад Панам.

 

У той час калі анёлы магутнейшыя сілай і моцай — на віду Госпада не рашаюцца даваць ім асуджэньня.

А яны, як неразумныя жывёлы, народжаныя паводле прыроды на ўлоў ды ўбой, зневажаюць тое, чаго не ведаюць, таму як гэтыя жывёлы будуць знішчаныя

 

Яны як неразумныя жывёлы, прызначаны з натуры сваёй на ўлоў і наўбой, паганяць тое, што не разумеюць бы ў бестямстве сваім пагінуць.

і атрымаюць адплату за несправядлівасць. Шчасцем лічаць яны штодзённую асалоду; бессаромныя і распуснікі, яны знаходзяць асалоду ў сваіх ашуканствах, банкетуючы з вамі.

 

Атрымаюць кару як заплату за несправядлівасьць. За асалоду ўважаюць што дзённую распусту, як закалы і агіднікі насаладжаюцца ў сваіх брудных расколах, калі з вамі пры стале.

Вочы іхнія напоўнены чужаложствам і няспынным грахом; яны зводзяць слабых; іх сэрца прывучана да нажывы; гэта сыны праклёну.

 

Вочы іхнія поўныя чужаложства, вочы ненасытныя граха, зводзяць яны душы хісткія. Сэрцы іхнія апанаваныя хцівасьцю — сыны пракляцьця

Яны пакінулі просты шлях, заблукалі, сышоўшы на дарогу Балаама, сына Басора, які палюбіў несправядлівую ўзнагароду,

 

сыйшоўшы з простага шляху — зблудзілі дый пайшлі дарогай Балаама, сына Босора, які ўзьлюбіў плату за несправядлівасьці,

але быў асаромлены за сваё беззаконне: бязмоўная ўючная жывёліна, прамовіўшы чалавечым голасам, спыніла шаленства прарока.

 

але быў пакараны за свае злачынства, ярмовая жывёла, нямая, прамовіўшы людзкім голасам устрымала дурасьць прарока.

Гэта крыніцы бязводныя, хмары, што бура ганяе; для іх падрыхтаваны змрок цемры.

 

яны крыніцаю без вады ды воблакамі віхрам гнаныя, каторых чакае туман цемры.

Бо, прамаўляючы надзьмутыя і пустыя словы, яны зводзяць праз пажадлівасць цела і распусту тых, хто ледзь толькі ўцёк ад заблукалых.

 

Напышліва і пуста гаворачы зводзяць страсьцямі цялеснымі і распустай тых, што замала іх высьцерагаюцца ды ў блудзе пражываючых.

Яны абяцаюць ім свабоду, хоць самі застаюцца нявольнікамі знішчэння, бо хто кім пераможаны, той таго і нявольнік.

 

Абвяшчаюць ім свабоду, а самі нявольнікамі сапсуцьця. Бо хто кім пераможаны — стае яго нявольнікам.

Калі ж, уцёкшы ад сапсаванасці свету праз пазнанне нашага Пана і Збаўцы Езуса Хрыста, зноў, заблытаўшыся, паддаюцца ёй, то апошняе для іх горшае за першае.

 

Таму, хто ўцёк ад марнасьцяў сьвету праз пазнаньне Госпада нашага і Збаўцы Езуса Хрыста, а затым зноў захаплівацца імі — дык апошнія іх рэчы горшыя за папярэднія (пачатковыя).

Бо лепш было б ім не ведаць дарогі справядлівасці, чым, пазнаўшы, адвярнуцца ад перададзенай ім святой запаведзі.

 

Лепш было б ім дарогі справядлівасьці ня ведаеце, нячым пазнаўшы адвярнуцца назад ад пададзенага ім сьвятога прыказаньня.

Сталася з імі паводле слушнай прыказкі: «Сабака вяртаецца да сваіх ванітаў, а вымытая свіння — у брудную лужыну».

 

Споўнілася на іх тое, аб чым слушна кажа пагаворка: "Сабака вярнуўся да сваіх рыготаў, а свіньня памыта ў сваё балота".